DOCUMENT-0

David Bondia Garcia ile Söyleşi

2011-02-04T22:32:00.002+02:00

Sena Akalın- Bize genel olarak İspanyol Yargıç Baltasar Garzon’un, Şilili diktatör Augusto Pinochet´in Plan Condor kapsamında, yasadışı yollarla sivillerin kaçırılması, yargılanmadan tutuklanması, işkence görmesi ve öldürülmesinden ötürü 1996 yılında İspanya’da yargılama sürecinin başlatılmasında nasıl bir rol oynadığından bahseder misiniz?

David Bondia Garcia - Augusto Pinochet’in yargılanma süreci, 1996 yılında, İspanya’da yasayan ve Pinochet döneminde ülkelerinden ayrılmak zorunda kalan Şilili vatandaşların kendilerini temsil eden avukatları aracılığıyla talep ve mağduriyetlerini gündeme getirmeleri ile başladı. Pinochet’in o dönem Şili’de yargılanması mümkün değildi. İşlediği suçların delillerinin bulunduğu dosyalar tamamen gizli tutuluyordu. Ve yine İspanyol bir yargıcın da ortada hiçbir talep ve bağlantı yokken Pinochet’in yargılanma sürecini tek başına başlatması olanaksız olduğu için İspanya’da bulunan darbe mağdurlarının dava talepleri İspanyol Yargıç Baltasar Garzon’u harekete geçirdi. Garzon, bu davayı açarak, ilk defa korkunç katliamlardan sorumlu acımasız diktatörlerin dünyanın her yerinde istedikleri gibi dolaşıp dokunulmazlık hakkından faydalanamayacağını kanıtlamış oldu. İspanya parlamentosunun ve işkenceye karşı Birleşmiş Milletler Konvansyionu ve Cenevre Sözleşmeleri maddelerine uyumlu olarak 1985 yılında kurucu hukuk maddeleri arasında onayladığı 23.4 numaralı evrensel yargı maddesi Pinochet´ye “insan hakları ihlalleri”nden ötürü İspanya’da dava açılmasına olanak sağladı.

S. A.- Garzon’un İspanya’da Pinochet’e karşı açtığı dava süresince İngiltere ve İspanya arasında neler geçti?

David Bondia Garcia - Bildiğiniz üzere İspanya, Pinochet’i yargılama sürecini başlattığında Pinochet İngiltere’ye gitmeye karar verdi. İngiltere’ye vardığında İspanyol yargıç Baltazar Garzon, Pinochet’in İspanya’ya iadesini istedi. İngiltere, işkenceye karşı Birleşmiş Milletler Komisyonunu imzaladığı için Pinochet’i yargılamak veya İspanya’ya teslim etmekle yükümlüydü. Bu durum İngiltere ve İspanya arasında büyük bir gerginliğe neden oldu. O dönemde İspanya’da sağcı bir hükümetin oluşu Pinochet’in İspanya’da yargılanması konusunda zorluklar çıkardı. Ayrıca Şili, Pinochet’in ülkeye geri dönmesini talep etti ve bu süre zarfında Şili-İspanya ilişkileri de zarar gördü. En sonunda Augusto Pinochet, Margaret Thatcher ve George Bush’un girişimleriyle İspanya’da yargılanmayıp direk ülkesine gönderilebildi.

S.A-Sizce Şili’de Plan Condor kapsamında kaçırılan ve işkence gören siviller arasında İspanyol vatandaşlarının da oluşu bu davanın İspanya’da açılmasını kolaylaştırdı mı?

David Bondia Garcia- Evet, başta Plan Condor kapsamında Şili’de işkenceye maruz kalan, kaybolan, ölen İspanyol vatandaşlarının dosyaları İspanyol Yargıc Baltasar Garzon’un, Pinochet davasını İspanya’da açması için en önemli sebep olarak görüldü. Fakat daha sonra Yargıç Garzon İspanyol kurucu yasaları arasında bulunan 23.4 no’lu evrensel yargı maddesinin, insan haklarını ihlal eden bir diktatörü İspanya’da yargılamak için yeterli bir neden olduğunu ortaya çıkardı. Garzon’un İspanya’da Pinochet’e karşı açtığı dava birçok ülkeye, evrensel insan hakları maddelerinin yazılı maddeler olmaktan öte uygulama zorunluluğu gerektiren maddeler olduğunu gösterdi. Garzon, İkinci Dünya Savaşı sırasında Yahudi soykırımını gerçekleştiren Alman generallerin, mesela Adolf Eichmenn, Klaus Barbie gibi isimlerin yargılanmasını sağlayan evrensel yargı maddelerinin sadece Yugoslavya ve Ruanda soykırımlarında değil, 20.yüzyılın ikincisi yarısında özellikle Latin Amerika ülkelerinde korkunç soykırımlar gerçekleştiren diktatörlerin yargılanmasında da geçerli olabileceğini gündeme getirdi. Ve bunu uygulamak için oldukça cesur bir adim atarak insan hakları hukukunda bir çığır açtı.

S.A-İspanya hükümetinin bu süreç içerisinde Yargıç Garzon’a karşı olan tavrı nasıl oldu?

David Bondia Garcia- İspanya Hükümeti bütün bu süreç zarfında Garzon’a davayı geri çekmesi için büyük bir baskı uyguladı, Garzon davayı geri çekmemekte kararlı davrandı. O dönem hükümette olan sağcı İspanya Toplum Partisi Garzon’u ikna edemediği için davanın açılmasını sağlayan 23.4 no’lu evrensel yargı maddesini kurucu yasalarından çıkarmaya çalıştı. Daha sonra hükümete gelen sosyalist partinin, sağcı toplum partisiyle birlikte bu maddeyi değiştirmesi, insan hakları aktivistleri kadar sosyalist parti seçmen kitlesi içinde de büyük bir hayal kırıklığı yarattı.

S.A-Peki Garzon Arjantin’deki cuntacıların yargılanmasında nasıl bir rol oynadı?

David Bondia Garcia-Garzon’un Arjantin’deki cuntacıların yargılanmasındaki ilk katkısı işkencelere katıldığını Arjantin’de bir tv kanalında itiraf eden ama Arjantin’de geçerli olan dokunulmazlık yasaları nedeniyle yargılanamayan Adolfo Scilingo´nun hiçbir şey olmamış gibi İspanya´ya bir tv programına katılmak üzere geldiğinde yine 23.4 no’lu evrensel yargı maddesini kullanarak açtığı dava sayesinde yargılanıp 600 yıllık hapis cezasına çarptırılmasını sağlamasıyla başladı. Bu dava Arjantin´de diktatör Videla döneminde cuntacıların gerçekleştirdiği işkencelerin yargılama süreçlerinin başlatılmasında çok önemli bir rol oynadı.

S.A-Garzon´un hem Pinochet hem de Arjantin cuntacılarının yargılanması sürecinin başlatması uluslar arası hukuk camiası üzerinde nasıl bir etki yarattı?

David Bondia Garcia-Gayet olumlu bir etki yarattığı söylenebilir. Garzon’un açtığı bu davalar hayli spesifik olsa da uluslararası ceza mahkemelerince yargılanabilecek bütün nitelikleri taşıyordu. Daha önce sadece Nuremberg, Yugoslavya ve Ruanda gibi net niteliklere sahip vakalar, uluslararası ceza mahkemelerinde incelenirken, askeri darbeler sırasında gerçekleştirilen işkence ve cinayetlerin de 1948 yılında kabul edilen insan hakları evrensel haklarını çiğnediği için uluslararası ceza mahkemelerince yargılanabileceği kanıtlanmış oldu.

S.A-Peki neden başka bir ülkeden değil de İspanya´dan bir yargıç bu süreci başlattı?

David Bondia Garcia-Garzon´un İspanyol olmasından çok cesaretinin ve uluslararası hukuka olan inancının bu davaların açılmasını sağladığını düşünüyorum. Başta hem Pinochet hem de Arjantin cuntası davalarında İspanyol mağdurların oluşu Garzon´u harekete geçirmiş olsa da daha sonra işlenen suçların nitelikleri ve bu suçların evrensel insan hakları maddelerini ihlal ediyor oluşu ve yine devletlerin sistematik olarak mağdurların haklarını göz ardı edişi, Garzon’un davaları korkusuzca başlatmasında etkili oldu.
S.A Peki İspanya ile Latin Amerika ülkeleri arasındaki tarihten ve kullanılan dilden kaynaklanan güçlü bir bağın olması bu davaların İspanya´da açılmasında etkili oldu mu?

Davd Bondia Garcia-Evet böyle bir bağ olduğu kesin ve büyük bir etkisi olduğu tartışılmaz. Çünkü Latin Amerika´da askeri rejimler tarafından tehdit edilen birçok siyasi düşünür, aktivist, İspanya’ya ve Meksika´ya sığındı. İspanya’da bulunanlar örnek olarak Arjantinli ve Şilili siyasi mülteciler bir araya gelip ülkelerinde yaşanan haksızlıkları, uluslararası kamuoyuna duyurmak için dernekler kurdular. Ve mağduriyetlerini en sonunda Garzon aracılığıyla dile getirip yaşanan felaketlerden sorumlu olan suçluların adaletle yüzleşmesini sağladılar.

S.A Garzon hayli eski bir vaka olan Franko rejimi suçlularını yargılama sürecini neden şimdi başlattı?

David Bondia Garcia- Bu süreç yine İspanya´da Franko döneminde işkenceye uğramış, öldürülmüş ve ortadan kaybolmuş insanların ailelerinin, akademisyenlerin insan hakları aktivistlerinin bir araya gelip oluşturduğu tarihi bellek vakıflarının yılmadan İspanya halkının yakın tarihiyle yüzleşmesi için yürüttükleri çalışmalar sayesinde başladı. Tarihi bellek vakıfları, kaybolan, işkenceye uğrayıp öldürülenlerin izini sürmenin tek yolunun İspanya İç Savaşı’nda ve Franko’nun diktatörlüğü döneminde işlenen suçların gün yüzüne çıkarılması ve hala yaşayan suçluların yargılanması sayesinde gerçekleşeceğini bildiği için Garzon´la irtibat kurdu. Bu vakıfların birçok kez İspanyol Mahkemelerine mağduriyetlerini belirtip dava açma talebinde bulundukları biliniyordu. Fakat Garzon bu davaya el atana kadar uzun süre İspanyol mahkemeleri bu talepleri geri çevirmeye devam etti. Pinochet ve Schilingo davalarının İspanya’da açılmış olması İspanyol tarihi bellek vakıflarını ve Franko rejimi mağdurlarını bir kez daha harekete geçirdi. Bu vakıflar başka ülkelerdeki kanlı diktatörler ve suçluların İspanya´da yargılanabiliyor oluşunu örnek göstererek, İspanya´nın kendi tarihindeki diktatörlük rejimiyle yüzleşmesini talep ettiler. Garzon İspanyol Mahkemelerinin çifte standartla hareket ettiğini kanıtlamış oldu. Latin Amerika’daki diktatörlükler sırasında işlenen suçlara karşı gösterilen tepkinin, Franko rejimi söz konusu olunca gösterilmediğine dikkat çekti. Ve sonuç olarak tarihi bellek vakıflarının suçluların yargılanmasıyla ilgili taleplerini inceleyip davayı açtı.

S.A Peki nasıl olur da bu dava Pinochet ve Scilingo davasından sonra açılabilir? Bir ülkenin önce kendi tarihinden sorumlu olup kendi askeri rejiminde işlenen suçları yargılaması gerekmez mi? Bu konu hakkında ne düşünüyorsunuz?

David Bondia Garcia-Çünkü İspanya her zaman askeri rejimden demokrasiye gayet sorunsuz, mükemmel bir şekilde geçtiğini iddia etti. Bundan dolayı hep övünç duydu. Geçiş süreci, geçmişin üzerini örterek gerçekleşti. İspanya iç savaşında yaşananların incelenmesi her zaman ertelendi ve geçiş süresinde de görmezden gelinmeye devam edildi. . Büyük bir sessizlikle yaşanan haksızlıklar kabul edildi. Bu yüzden sözde o "mükemmel " geçiş oldu.

S.A. - Garzon´un tarihi bellek vakıflarının talepleriyle davayı açması İspanya´da neleri değiştirdi? Garzon´u destekleyenler ve yine karşı çıkanlar kimler oldu?

David Bondia Garcia- Tarihi bellek vakıflarından Garzon´a büyük bir destek geldi. Birçok milliyetçi sağcı grup da Garzon´a karşı bir kampanya başlattı. Fakat bence gelen destekler Garzon’un şahsından çok İspanya iç savaşında faşistlerin işlediği korkunç suçların ve yine Franko´nun diktatörlüğü sırasında işlenen cinayetlerin işkence dosyalarının açığa çıkarılmasına yönelikti ve kısa zamanda bu destek artarak yeni bir hareketi başlattı. İspanya halkı ilk defa kendi geçmişiyle yüzleşmeye başladı.

S.A- Franko´nun diktatörlüğü sırasında hayatını kaybeden veyahut kaçırılan ve bir daha haber alınamayan insanların ailelerinin bu davaya yönelik beklentileri nedir?

David Bondia Garcia - Ailelerinin başına ne geldiğini bilmek, bu hakkin onlara sağlandığını görmek, işkenceye uğrayan kaçırılan, öldürülen veyahut bir daha hiç haber alınamayan babalarının, annelerinin neden öldürüldüklerini, nerde olduklarını bulmak. Beklentileri bu!

S.A. Peki, yaşananların çok uzun zaman önce oluşu davanın incelenebilmesini zorlaştırmıyor mu?

David Bondia Garcia – Evet bazı suçların açığa çıkması zor olabilir fakat 1960’larda ve 1970’lerin başında işlenen suçlardan sorumlu olan bazı askerler, polisler bugün hala yaşıyorlar ve onların ifadeleri bu dava için bir hayli önem arz ediyor.

S.A Adolfo Scilingo, Arjantin cuntası sırasında işlediği suçları bir TV kanalına itiraf etti. İspanya’da Franko döneminde yaşananlarla ilgili hiç böyle bir itiraf skandalı yaşandı mı?

David Bondia Garcia: Hayır, şimdiye kadar hiç kimse böyle bir itirafta bulunmadı. Belki yayınlanmamış günlükler olabilir, bu konuda bir fikrim yok. Mesela bugün İspanya parlamentosunda Franko rejimi sırasında son idam kararlarında imzası bulunan siyasetçilerden biri seksen yaşında senatoda görev yapmayı sürdürüyor ve kimse onu yargılamak için bir şey yapmıyor.

S.A Peki siz bir hukukçu olarak Franko diktatörlüğü sırasında yaşananları nasıl tanımlarsınız?

David Bondia Garcia: Franko döneminde işlenen suçlar direkt olarak insan hakları ihlalleri olarak tanımlanabilir. İspanyol halkı, İspanyol İç Savaşıyla, İkinci Dünya Savaşı’ndan ya da Latin Amerika Diktatörlülerinden çok daha önce insanların zorla kaçırılması, kaybolması ve işkenceye uğraması gibi ciddi suçların işlenmesine tanıklık etmek zorunda kaldı. İç savaştan sonra Franko’nun başa geçmesi, işlenen suçlara karşı uzun süren sessizliği beraberinde getirdi ve dünyada da sanki bu suçlar ilk olarak dünya savaşıyla başlıyormuş izlenimini yarattı. Şimdi iç savaşta ve ayrıca 1939’dan 1975’e kadar süren Franko’nun diktatörlüğü sırasında ölen, kaybolan insanların torunları, torunlarının torunları, İspanya halkının ilk defa tarihinin en kanlı dönemiyle yüzleşmesini sağlayacak.

S.A: Arjantin’de Plaza De Mayo Anneleri, insan hakları örgütleri ve halkın çoğunluğu Videla diktatörlüğü döneminde yaşananların demokrasiye geçiş sonrası unutulmaması için çok büyük bir çaba sarf etti. Arjantin toplumu yaşananlarla yüzleşmeyi tercih ederken İspanya’ya baktığımızda Franko dönemi sonrası demokrasiye geçiş sırasında diktatörlük sırasında yaşanılanların gündeme getirilmediğini görüyoruz. Sizce İspanyol toplumunun Arjantin örneğinde olduğu gibi demokrasiye geçiş sırasında geçmişiyle yüzleşmesini engelleyen neydi?

David Bondia Garcia: Dediğiniz doğru, İspanya’da birçok insan kaybolan, öldürülen ailelerine ne olduğunu merak etti. Toplum, Bellek Vakıfları aracılığıyla devlete baskı uyguladı. Fakat geçmişle yüzleşmek için asla Arjantin’deki Plaza De Mayo Anneleri hareketi gibi büyük bir hareket düzenlenmedi. Ayrıca demokrasiye geçiş süresinde devlet, geçişin ancak geçmişi kurcalamadan tertemiz bir sayfayla başlayabileceğini iddia etti. Bu büyük bir hataydı. İspanya’nın demokrasiye geçiş sürecini tamamlaması için geçmişiyle yüzleşmesi, insan haklarını ihlal eden suçluları yargılaması şarttı.

S.A: Garzon’un İspanya Anayasa Mahkemesindeki görevine son verilmesi sonrası uğraştığı şeyler hakkında bize biraz bilgi verir misiniz?

David Bondia Garcia: Şu an Uluslararası Adalet Divanı Başsavcısı Morena Ocampo’yla birlikte Kolombiya’da Salvador Uribe başkanlığı döneminde işlenen insan hakları ihlallerini inceliyor. Bu ihlaller, Kolombiya ordusunun ve paramiliter güçlerin, yerlilerin ve sendikaların işkenceye uğraması ve öldürülmesini içeriyor.

S.A: Peki sizce Garzon’un açtığı bu davalar devletlerin uluslararası insan hakları komisyonuna karşı olan sorumluluklarının daha çok bilincine varmalarını sağladı mı?

David Bondia Garcia: Evet ben daha çok bilincinde olduklarını düşünüyorum. Mesela daha önce bir diktatör elini kolunu sallayarak yurtdışına çıkabilirdi. Şimdi insan hakları gönüllüleri, Garzon ve onun gibi savcıların varlığı sayesinde bu diktatörler eskisi gibi rahat hareket edemiyorlar. Bugün İngiltere’de insan hakları aktivistlerinin sayesinde Donald Rumsfeld’e karşı açılmış bir dava mevcut. Mesela Bush’a bakalım, görevi sona erdiğinden sadece deprem sonrası Haiti’ye gitmiş olması sizce düşündürücü değil mi?

S.A: İspanya’ya geri dönecek olursak Garzon’un Franko döneminde işlenen suçları incelemek için açtığı dava engellenirse sizce ne olur?

David Bondia Garcia: İspanyol hükümeti İspanya’nın geçmişiyle yüzleşmesinden ve konuyla ilgili araştırmaların yürütülmesinden sorumlu. Bir millet geçmişini tanımazsa, incelemezse kimliğini yitirir. Mesela bu konuda İspanya Devlet Başkanı Zapatero’nun tarihin kendi yargılamasını gerçekleştirdiğini söylemesi kanımca son derece talihsiz bir açıklamaydı. Tarih böyle bir yargılama yapamaz sadece yaşanılanları anlatabilir. Yargıyı ancak hukuk yoluyla sağlayabiliriz. Bu yüzden İspanyol İç Savaşı’nda ve Franko döneminde işlenen suçların açığa çıkartılması uluslararası insan hakları normlarının İspanya mahkemelerinde uygulanmasının, İspanya’daki demokrasinin sağlamlaştırılması adına şart olduğunu düşünüyorum.

S.A : Son olarak sizin de bildiğiniz gibi halen birçok ülke geçmişlerinde kanlı lekeler bırakan darbe rejimleri sırasında işlenen suçları ve suçluları yargılamayı reddediyor. Sizce Garzon’un Arjantin ve Şili darbeleriyle ilgili açtığı davalar ve şimdi Franko davası bu ülkelerin kendi darbecilerini yargılamasında etkili olabilir mi?

David Bondia Garcia: Ben hala bir umut olduğunu düşünüyorum ve bu ülkelerde insan haklarını ihlal eden darbecilerin yargılanabileceğine inanıyorum. Şu an demokrasiyle yönetilen ama geçmişiyle yüzleşemeyen birçok ülke var. Bu ülkelerin geçmişlerinde işlenen suçlara karşı sessiz kalarak, araştırılmasını teşvik etmeyerek büyük bir suç işlediklerine inanıyorum. Şu bir gerçek ki bu ülkelerdeki demokrasiler ancak ve ancak darbeler sırasında sivillerin öldürülmesinden, kaçırılmasından ve işkence görmesinde sorumlu olan suçluların yargılanması yoluyla sağlamlaştırılabilir.

*Bu soylesi ilk Birgun gazetesinde daha sonra da BaskaHaber´de yayinlanmistir

turkish kurdish conflict a proposal sample prepared for multitrack diplomacy and transformation of conflicts seminar

2011-02-04T22:07:00.006+02:00

Sena Akalin
On Behalf of
DIYARBAKIR BAR ASSOCIATION
Local Partners (In Association With)
Diyarbakir Newspaper
Diyarbakir Kurdish Institute
Diyarbakir Business Womenʼs Association
Dilce University Department of Sociology
Bogazici University Political Science Department
Sabanci University Conflict Analysis and Resolution Program
Municipality of Van
Municipality of Dersim
Municipality of Siirt
Independent Industrialists and Businessmen Association MUSIAD
Democratic Free Womenʼs Movement (DOKH) Turkey
HUMAN Rights Foundation of Turkey
Peace and Democracy Party (BDP)
Human Rights Associations Diyarbakir Branch
Istanbul Kurdish Institute
Republican Peopleʼs Party (CHP) Diyarbakir Branch
Justice and Development Party Diyarbakir Branch
Association of Businessmen of Organized Industrial Zone of Diyarbakir (DOSIAD)
The Association of Human Rights and Solidarity for Oppressed People ( MAZLUMDER)
Prepared for
TESEV - Turkish Economic and Social Studies Foundation
January 15, 2011
SUMMARY
Since the foundation of the Turkish Republic in 1923, policies of assimilation were
implemented against Kurds and other minorities.1 A national identity was created which ignored
differences in ethnicity, religion, language, and belief. It was at first believed that assimilation would effectively ‘solve’ Turkeys Kurdish issue; when this didn’t work, the problem was perceived as a problem of terror, once again ignoring the economic, social, cultural, and identity dimensions.2 This continuous false diagnosis of the Kurdish issue has resulted in an increasing number of human rights violations in Turkey and has revealed the issue to the international community.
Several key points have been highlighted for the implementation of a second-track solution;
a. The definition of citizenship in Turkey, which should give more importance to avoid
discriminatory criteria emerging from religious, ethnic, and class differences. By starting a
discussion about the definition of citizenship we aim to speed up the process of finding
alternative ways to construct a new citizenship form which would embrace every religion
and ethnicity living in Turkey.
b. The existing difficulties resulting from language policies still hinders the Kurdish
population from freely expressing themselves. Therefore throughout the negotiations
between the Kurdish interest groups, academics, Kurdish civilians living in Southeastern
region and government institutions we would try to construct a political will that would
seek the most effective solution to eliminate linguistic discrimination.
c. We would also like to contribute the economic and social development of Southeastern
Anatolia. We believe that its crucial to initiate a debate between state institution officials,
Kurdish institutes, intellectuals, the business community, and human rights movements to
find viable solutions to unemployment, lack of investment which causes a stagnation of
the local economy, lowering living conditions of Kurdish population in the region and at
the same time generate the violence and polarization.
d. The distortion and corruption of power in unitary states and discussion of alternative
solutions such decentralization of power and strengthening the municipalities would be the
last theme that this second track initiative would focus on. Today although there is a
current discussion on this topic by gathering different opinions we would like to accelerate
the process of finding a functional solution to the lack of local representation problem.

In addition to assessing the ongoing Turkish-Kurdish conflict and recommending a second-track initiative, this paper will attempt to bring local organizations and institutions into
the debate, highlighting the pros and cons of such an alternative to determine its overall
feasibility. Finally, the proposal will be presented to the Turkish Economic and Social Studies
Foundation (TESEV), as a possible source of funding or approval in order to implement the
recommended second-track solution.
The Turkish-Kurdish conflict traces its roots back to the dissolution of the Ottoman
Empire. During World War I, Kurds supported the Ottoman cause and fought with the Turkish
Army against the Allied powers. During the establishment of the Turkish Republic, Kurdish
landlords in charge of vast amounts of land in Southeastern Anatolia came into an agreement
with the Turkish government to be included into Turkish territories. Since the very beginning, the
underrepresentation and denial of the Kurdish identity made it impossible for Kurds living under
Turkish rule to be accepted as a different ethnicity. Kurdish politicians elected to represent their
community suffered from severe effects of assimilation and discrimination policies of different
Turkish governments. In order to have a neutral public sphere which would recognize and embrace all kinds of different ethnicities and cultures, Kurdish and Turkish intellectuals tried repeatedly to seek alternative peaceful ways to cease the polarization and the ongoing war
between Kurdish extremists (PKK Kurdistan Workers Party) and Turkish Army. The ongoing war between PKK guerrillas and the Turkish State started in the early 1980s for several reasons,
most importantly the oppression of Kurdish ethnicity. Due to the limited existence of state
institutions in Southeastern Anatolia, the feudalist customs strengthened and caused Kurdish
population to suffer from bad living conditions, lack of education and social security. After the
capture of PKK leader Abdullah Ocalan the number of violent clashes decreased and expedited
the process of talks of peace during the last years. However, the demonstrations and attacks
which caused the death of many people and also the banning four different Kurdish political
parties within 20 years clearly demonstrates the gravity of the Kurdish conflict. As former
Turkish Foreign Minister Ilter Turkmen eloquently explains the Kurdish problem is Turkey’s
“biggest failure.”
Today the parties involved in the conflict are represented as Turkish government and
PKK, however when looked in a wider perspective, the number of stakeholders and interest
groups involved in the conflict are more. There is a common misconception that all Kurdish
people living under the Turkish state sympathize with PKK’s (Kurdish Working Party) causes
and share their ideology, values, and demands. Today unlike PKK, Kurds living in Southeastern
Anatolia region are not necessarily looking for an independent Kurdish state. During the local
elections in 1999, Diyarbakir, the city with the biggest Kurdish population, gave its majority of
the votes to Democratic Society Party (65.43% DTP, Turkey’s main Kurdish political party) and
Justice and Development Party (31.57% AKP) This important detail shows us that the majority
of the Kurds find the idea of separation and formation of an independent Kurdish state in
Southeastern Anatolia region undesirable.

The different Kurdish interest groups currently trying to represent the Kurdish community generally articulate their demands in peaceful ways. But as mentioned before, the banning of major Kurdish political parties causes a great harm to continue peaceful means of negotiation. On the other hand, sometimes conflicting interests of important figures in opposing parties such as Turkish army, nationalist movement party, republican people’s party, and PKK makes it very difficult to achieve a common ground. At the risk of being banned, Kurdish activists and politicians continue attempts to form political parties to differentiate their demands from PKK and to articulate their demands in legal terms. The last party to be banned, DTP (Democratic Society Party), continued their efforts to express their willingness to cooperate with other Turkish political parties, Kurdish local groups from Southeastern Anatolia and human rights activists until they were finally banned by the Constitutional Court on December 11 2009.4
In order to fully understand the demands of each stakeholder, it is crucial to analyze the
alliances established between Kurdish intellectual groups (i.e. Istanbul Kurdish Institute),
political science departments of major Southeastern Anatolian universities (i.e. Dicle University,
Hakkari University), municipalities of major cities in the same region as Diyarbakir, Siirt and
Van. Furthermore, the ongoing activities of progressive professionals such as lawyers,
industrialists, women associations and entrepreneurs of Southeastern Anatolia continue paving
the way for possible solutions to the Turkish - Kurdish conflict. All these groups listed above
first of all seek to have a more stable and peaceful Southeastern Anatolian region. By peace they
mean the end of the ongoing violent conflict between the separatists PKK guerrillas and Turkish
army. In order to differentiate their demands from PKK separatists motivations, groups representing Kurdish minority such as Peace and Democracy Party keep emphasizing the issue
of recognition of Kurdish identity and its language by Turkish state. The second important
demand of these groups is the strengthening the local representation. In order to achieve this
goal, they keep organizing panels, debates, publishing articles that demonstrate the lack of local representation due to the negatives effects of unitary state model.
From its establishment, the Turkish elite and members of first official ruling party CHP
favored the unitary state model in order to stop any kind of separatist movements in different
parts of state territories. Therefore any kind of structural change in state model would be
considered very radical by Turkish ultra-nationalist fractions and Turkish army. As expected the
agenda of ultra-nationalists differs a lot from the interest groups that are representing the Kurdish minority. First of all radical fractions of nationalist movement party and peoples republic party .feverishly oppose any change to the unitary state model. They argue that a federal Turkish state with strong local governments would lead to separatists movements and a bloody dissolution process. It would not be wrong to state that agenda setting of Turkish ultra-nationalists fractions and interest groups very much related to the demands of Kurdish groups. Imposition of one language for Turkish nationalists became one of the most crucial issues in recent years. In order to run a counter agenda Turkish ultra-nationalists with the support of key figures in mass media continuing to prepare campaigns that praise the uniqueness of the Turkish identity and how it should be protected from the influences of minorities.
Unlike academics, local business associations, human rights groups, spoilers like ultranationalists groups and radical PKK supporters are very much focused on expanding their
activities to destroy the efforts of parties on both sides who try to achieve a common ground in
negotiations. From early 2008 onwards, the Turkish government started the process of “Kurdish
Initiative.” On January 1, 2009, after the approval of parliament, the launch of the only Kurdish
language TV channel (TRT-6) by the state-owned Turkish Radio and Television, showed the
good-will of the ruling party AKP to start a new initiative aimed at ending the continuing cultural
oppression of Kurds. Opposition parties such as CHP (Republican People’s Party) and MHP
(Nationalist Action Part) for the first time approached this new process in a very positive way,
only becoming critical when AKP shared its new plan about the negotiation of the peaceful
surrender of 30 PKK members and 4 children on October 21 2009.
During the peaceful surrender, DTP prepared a massive reception rally in Diyarbakir, in this very symbolic ceremony, 30 former PKK member took out their mountain gear and wore
civilian clothes as a way of conveying their intention to lay down their arms and integrate into to the society. Careful legal and security operatives also followed their strict orders verbatim: they welcomed the PKK members without arresting them and took them to a lodging facility, where a ‘mobile court’ could walk them through the surrendering process.5
On the one hand, this rally set a good example to other PKK members in the mountains;
they could surrender peacefully, and they could be received well, and unharmed. But from the
Turks’ perspective the rally included almost everything Turks had stood against and considered
‘alarming’. Abdullah Öcalan (PKK’s founder and the former leader) posters, fireworks, flying of
the Kurdish flag and singing of the Kurdish anthem, were all more than enough to infuriate the
Turks who read about and watched this event from TV and newspaper sources that also played
their part in amplifying all negative aspects of the situation.
While the Turks had expected PKK members to disarm and surrender to the authorities as
a show of regret and remorse, the DTP had reframed the entire debacle as ‘the proof that the
Kurds have won’ and their decades’-old demands were finally accepted by the Turkish state. As
H Akin Unver explains, this event halts the promising Kurdish initiative of the ruling party. The
general perception of Turkish society towards a possible solution in Turkish - Kurdish conflict is deteriorated due to the feverish campaign of Turkish ultra-nationalists to represent the plan of peaceful surrounding and the whole “Kurdish Initiative” as a humiliation for Turkish identity.
The attempt to start a peaceful negotiation process was finally blocked by extremists in
both parties and with the massive propaganda that once again misinterpreted the Kurdish
intentions and showed the whole Kurdish population as a potential threat to Turkish society.
After this ineffectual attempt to resolve the Turkish - Kurdish conflict, the ban of Democratic
Society Party (DTP, Kurdish party) in the end of 2009 halted the process of peace between the
conflicting groups.
Non-governmental organizations, human rights activists, business men and women
associations of Southeastern Anatolia, educators, Kurdish institutes, local and some other big
newspapers such as Radikal, and also intellectuals from both sides kept trying to find alternative ways to put an end to the armed conflict that has been going on for 15 years between PKK and Turkish state which took a toll of more than 37,000 lives and cost more than 200 billion US dollars.The panels and peace campaigns such as the 7th International Conference which was
held in Brussels, ‘EU, Turkey and the Kurds” “The Road to Peace - Facing the Challenge 9 (17th
- 18th November 2010), a peace campaign: “Looking for five-hundred thousand radicals who
would say yes to Stop fighting start negotiating” (Savasma Konus diyen 500 bin Radikal
Araniyor)10 that has been started by one of the major newspapers of Turkey, Radikal, can be seen
as solid examples of attempting to achieving peace through second-track negotiations.
FUTURE SCENARIOS
In todays circumstances, the plausible alternative future scenarios vary due to the actions
and decisions taken by important figures on both Turkish and Kurdish sides. In our opinion there
are four alternative scenarios which might take place in Turkish - Kurdish conflict in the short
run.

BEST SCENARIO
The possibility to move towards a steady and ambitious peaceful process is very little at the
moment. In order to accomplish this scenario, the ruling party AKP would have to give a new
start to the “Kurdish Initiative “ and begin official negotiations not only with the recently banned
Kurdish party DTP, but also with the founder and former leader of PKK Abdullah Ocalan who
has been kept in a private island prison in Imrali. After the official negotiations between Turkish
government and the leading figures in DTP and Ocalan, both sides might come up with a durable
solution which would first end the ongoing war between Turkish army and PKK and accelerate
the return of guerrillas from the mountains and their integration with society. Later on a possible
in depth analysis of the unsolved economical and social problems of the Southeastern Anatolia
region may lead the leaders of the both groups to start on considering to work on the application
of a more functional state model which would strengthen the role of local representation and
neutralize the public space by giving equal cultural rights to every minority group. As it
mentioned above the possibility to achieve this scenario is very low. Because currently the
spoilers such as Turkish ultra-nationalists and PKK guerillas trying to keep the level of tension
very high. This prevents the moderates from both sides from solving the conflict.
WORST CASE SCENARIO
Today, peace spoilers continue to block any kind of alternative peaceful way to solve the
Turkish-Kurdish conflict. These attempts often reach a level in which moderate parties from both
sides are not capable of preventing the escalation of the conflict. In a situation like this, Kurdish
guerrilla movement PKK can apply a new strategy which would persuade the young Kurdish
generations to radicalize and join the separatist movement. In a situation like this the reaction
coming from the Turkish army would be as strong and as brutal as the agitator. This would
further polarize the conflict and nullify concrete positive steps taken so far with great efforts. In
addition to this , during times of high conflict , society would be further terrorized, especially
the Kurdish minority which does not affiliate with PKK, who would lose their credibility to
negotiate by democratic means. Due to the high level of conflict, the response of the
international community towards the death toll would be disastrous for Turkey’s long attempt to
recover its deteriorated image since its invasion of Cyprus in 1974 and the so-called Armenian
Genocide. This would also harm the process of integration into European Union.
BUSINESS AS USUAL
This scenario is similar to current situation, in that the moderate groups of both sides are
stalled due to the constant spoiling attempts of radicals of both sides. Negotiations through
official means are constantly blocked by ultra-nationalist propaganda. Due to constant pressure
coming from opposition parties, the ruling party is not capable of finding a common ground
which would please both Kurdish minority and Turkish nationalists. The slowness of the official
process and societal pessimism would decrease the expectations to reach a favorable agreement
7
in the short-run. However, this would not stop the activities of grass-root organizations
representing both Kurdish and Turkish sides in favor of peace, another slow process.
SECOND- TRACK SCENARIO
In addition to the previously mentioned scenarios there are “ second track” scenarios which
rely on a different approaches . Sustainable peace can only come from a long process of
negotiations between the people who actually suffer from the severe consequences of the
conflict. In a situation like this these people would gather together to form grass root
organizations to articulate their demands and foster a peaceful negotiation process. Business
associations, academics, human right activists, women’s rights groups, and independent media
currently working to strengthen the socioeconomic conditions of Southeastern Anatolia can
foster an alternative roadmap towards sustainable peace.
Of the scenarios mentioned above, the most preferred overall outcomes for both parties
are the best-case scenario and second-track scenario. These scenarios would provide equal rights
and representation to Kurds and mitigate the influence of PKK, allowing thousands of guerrillas
to integrate peacefully into society. Furthermore once the parties would resolve the conflict, the
Turkish government would have a chance to benefit from a more desirable socioeconomic
condition in Southeastern Anatolia and also accelerate the European Union integration process,
recovering from its tarnished human rights record.
On the other hand, the best overall outcome for each party without official negotiations
(i.e. dialogue between the Kurdish party DTP, PKK, Turkish government, and leading generals of
Turkish Army) would come from the gathering of grass-roots organizations, small local business
associations, independent media, educators and human right activists. Although their power is
less then that of the official groups, they are more effective in articulating the needs of the local
population and capable of gathering different opinions to reach a consensus.
PROPOSED SECOND TRACK INITIATIVE
The purpose of a second-track initiative is to foster an alternative peaceful negotiation
process. With the following conference proposal, our organization, the Diyarbakir Bar
Association, aims to bring together leaders of regional industrial groups, businessmen, local and
international independent media actors, human rights organizations, conflict resolution experts,
well-informed academics, religious figures, local representatives of leading political parties, and
municipalities of major cities in Southeastern Anatolia. In bringing these different groups
together we aim to reach a consensus on an alternative roadmap which would;
1) Discuss and reevaluate the extension of the definition of citizenship in current Turkish
constitution in order to neutralize the public sphere. This will be done in consultation with
Human Rights Foundation of Turkey, Human Rights Association Diyarbakir Branch, the
Association of Human Rights and Solidarity for Oppressed People (MAZLUM-DER).
2)Work on an education plan consisting of the involvement of Kurdish language and literature as
an elective course in schools and bring Kurdish language professors together with the leading
university staff in Southeastern Anatolia to organize and implement in-depth education plans,
organize a campaign with the help of independent media sources such as Diyarbakir
Newspaper to increase pressure on parliament to implement this plan.
3)A long-term socioeconomic model to address the needs of the regional population, through the
involvement of independent industrial groups (i.e. Independent Industrialists and Businessmen
Association MUSIAD, Diyarbakir Business Women’s Association, Association of
Businessmen of Organized Industrial Zone of Diyarbakir (DOSIAD), and regional
municipalities (i.e. Municipalities of Dersim, Diyarbakir, Siirt, and Van). Preparing workshops in order to discuss an alternative solutions that have been occurring due
to the power distortion and corruption in the unitary state model. Bringing the representative
of ruling party (AKP) and two other important parties local representatives (i.e. CHP and
MHP) municipalities of four major cities in the Southeastern Anatolia (i.e. Dersim, Diyarbakir,
Siirt, and Van) and political science department staff of local and other public and private
universities (i.e. Dicle, Hakkari, Bogazici, Sabanci Universities) to discuss alternative ways to
increase the effectiveness of local representation.
The Diyarbakir Bar Association with the support of Turkish Economic and Social Studies
Foundation is willing to bring together all these groups that has been mentioned above to discuss
these four major issues. Although all organizations and associations are welcomed to participate
in debates on every issue. the full participation of the leaders of human rights groups (i.e
Diyarbakir Bar Association, Human Rights Foundation of Turkey, Human Rights Association
Diyarbakir Branch, the Association of Human Rights and Solidarity for Oppressed People
(MAZLUM-DER) is crucial in the debates of extension of the definition of citizenship in Turkish
constitution. Independent industrial organizations, regional business men and women
associations and municipalities of major Southeastern Anatolia would be the leading figures to
discuss a sustainable socioeconomic model to bring prosperity to the region and raise the living
standards of the Kurdish minority. Institutions specialized in education such as Istanbul Kurdish
Institution, Dicle, Hakkari Universities and independent media actors such as Diyarbakir
Newspaper, would participate the debates on language discrimination and promotion of learning
kurdish language in schools. Conflict Analysis and Resolution Program of Sabanci University
would also participate in the workshops which local municipalities and major party
representatives would discuss alternative solutions to power distortion and corruption in unitary
state models in order to facilitate to reach a consensus.
During the conference, our organization, the Diyarbakir Bar Association would ask all
parties to express their expectations from the roadmap that would be created in the the
conference in order to reach a realistic solution. In addition to this we would ask each
organization to address their concerns about the conflict and explain specifically the role of their
organization and how their organizations or associations are effected by the Turkish- Kurdish
conflict.
In addition to the conference, specific activities and workshops would be organized to
bring the listed parties further together; including retreats and empathy workshops. However, in
our scenario conflict-resolution workshops are not necessarily required because the parties
concerned are moderate and peace-seeking. The conference and workshops would address the
issue of Kurdish integration and representation within Turkey, rather than confront extremists of
both sides.
One of the expected outcomes of the proposed conference would be the creation of a new
development program called Southeast Anatolian Economic Sustainability Program, which
would be formed by experts seeking ways to increase the prosperity in the Southeastern Anatolia
region. In order to accomplish a functioning long run socioeconomic model in the region, every
year Turkey’s leading economists and statistic experts would be invited to evaluate the progress
that has been achieved. In addition to this, we also aim to form a educational institution which
would specialize in promotion of Kurdish language education activities which would increase
cultural awareness; named Kurdish Language Institute. Furthermore, a regulatory commission
would be created to oversee and evaluate all aspects of this second-track solution; the Southeast
Anatolian Turkish - Kurdish Policy Institute.
By drafting the legal documents to create these organizations, the Diyarbakir Bar
Association would be a critical part of the second-track process. Furthermore we would bring
four major municipalities of Southeastern Anatolia region to document the needs and demands of
Kurdish population and address it to Turkish Parliament. By the end of the conference we aim to
publish a report which would explain the roadmap to reach our four major goals that have been
mentioned. We expect the Turkish Economic and Social Studies Foundation to whom we address
our conference proposal, to financially support us to continue our annual conferences to improve
regional relations between moderate Kurds and Turks.
The creation of the Southeast Anatolian Turkish - Kurdish Policy Institute, Southeast
Anatolian Economic Sustainability Program, and the Kurdish Language Institute, would be a
desirable outcome of the proposed second-track solution. Currently no plans exist to create these
organizations through official processes. To promote these institutions and publicize the
outcomes of our conference we must work together with the independent media.

REFERENCES
Beriker N 2009, 'Kurt Meselesi ve Uyusmazlik Cozumu ( Conflict Resolution) Yaklasimi',
Sabanci University Conflict Analysis Program, Washington, .
Celik, A B. Role of the European Institutions on the Resolution of Kurdish Conflict, Sabanci
University .
Erbey, M 2009, HUMAN RIGHTS,THE KURDISH ISSUE AND TURKEY [online], Human
Rights Association, Available from: http://www.ihd.org.tr/english/index.php?
option=com_content&view=article&id=675:human-rightsthe-kurdish-issue-andturkey&
catid=17:special-reports&Itemid=37 [Accessed: 10.1.2011].
Unver, H. A. 2010, 'Turkey's 'Kurdish initiative': What went wrong? (Or did it?)', Turkish Policy
Center, Washington, .
Human Rights Watch 2009, Turkey: Kurdish Party Banned [online], Available from: http://
www.hrw.org/en/news/2009/12/11/turkey-kurdish-party-banned [Accessed: 15.1.2011].
11

Ayda 130 euroya kandirilmaya calisilan bir halk

2010-12-02T16:16:00.013+02:00

Universite´nin son senesinde Uluslarasi Hukuk dersi icin Bati Sahra´yla ilgili bir odev hazirlamam gerekiyordu. Konuyu hoca secmisti ve hic bir fikrim olmadan butun bir gunumu kutuphanede gecirip,Fas, Ispanya, Polisario ve Moritanya arasinda bir turlu paylasilamayan bu bolgede olan biteni arastirmistim. Konuyla ilgili onlarca Birlesmis Milletler onergesi okuyup ozet cikarttigimi fakat odevi bitirip sunduktan sonra bile kendi kendime peki ben ne anladim sorusuna bir turlu duzgun bir cevap bulamadigimi hatirliyorum. Gecen kasim ayinin ilk haftasindan beri El Aaiún kentinin 15 km dogusunda kalan Gadaym Izlk te 6.5000 cadir kuran 10.000 Bati Sahra´linin ne istedigini anlamak icin yapilacak en son sey son otuz senedir onaylanan birlesmis milletler onergelerine bakmak olmali. Ve yine sorunu daha iyi degerlendirmek icin karmasik kisa tarih ozetlerinin ne ise yaradigini ben kendim anlamadigim icin direk sekiz kasimda Fas guvenlik guclerinin kamplarda uyguladigi ve bir cok insanin yaralanmasina ve iki kisinin olumune neden olan siddetin sebebi uzerinde durmak istiyorum.

Bugun uluslarasi kamuoyunun sadece bir kac olum veyahut aclik grevi soz konusu oldugunda aklina gelen Bati Sahra sorunu, aslinda hic de dusunuldugu kadar siyasi bir mesele degil. Yaklasik 65 yildir col halkinin kaderinde somurulmek oldugu dusunulurse, bagimsizlik,kendi gelecegini tayin etmek gibi oldukca onurlu haklarin inandiriciligini sorgulamaya baslamalarini garip bulmamak gerek. Sekiz kasim gunu on bin bati sahraliyi bir araya getiren sebebin bu sefer aclik olmasi sadece fas yonetiminin degil birlesmis milletlerin bu bolgede yasayan halk disinda ne varsa onemsedigini ama konu halkin degil gelecegi, bugunu soz konusu oldugunda hic cekinmeden gosterdikleri ilgisizligin kanitidir bence.Otuz yildir Fas, ilk olarak Polisario´yu (Sahra Bagimsizlik Hareketini) tanimayarak daha sonra olayi cozumsuzluge suruklemek icin Afrika ulkeler birliginden cikip bu ulkelerin Polisarioyu tanimamasi icin uyguladigi baskilari arttirarak ve son olarak bolgedeki halki pasifize edip kendi yanina cekmek icin icin ayda 130 euro yla kandirarak ,Polisario´nun siyasi gucunu kirmaya calisiyor.Ortada asimetrik bir guc savasi oldugunu gormek icin uzman olmak gerekmiyor. Aclik sinirindaki bir halki ayda 130 euroyla siyasi davasindan vazgecirmeye calismak hic de mantiksiz degil. Fakat tamamen basariya ulastigi da soylenemez. Fas hukumetinin biraz daha akilli hareket edip 130 euro nun yeterli bir miktar olmadigini fark etmesi gerekirdi . Bati Sahra halkinn Gadaym Izikte Politario tarafindan girisimleriyle orgutlenmedigi biliniyor ,bu da bize Bati sahra halkinin aclik ve isssizlik mucadelesinin artik Politarionun baslattigi bagimsizlik mucadelesinin onune gectigini gosteriyor. Bolge halkinin bugun en buyuk sorunu hakki olan dogal kaynaklarinin Fas hukumeti tarafindan somurulmesi ve yine Fas hukumetinin yakin zamanda Avrupa birligiyle, bolge sularinda gerceklestirilicek olan balikcilik ticaretiyle ilgili tekrardan gorusmelere baslamasi.

Son olarak bir soruyla bitirmek istiyorum : Sizce, Fas´in neokolonyal projesinin mimarlarindan Fas Dis Isleri Bakani Taieb Fassi Fihrinin, Avrupa birligini,Ispanyol insan haklari aktivisitlerini ve en onemlisi bolgede tarafsiz haber yapabilmekte ne kadar zorlansa da calismalarina yilmadan devam eden Human Rights Watch ekibini Fas´in ic islerine mudaheleyle sucmalasi, bununla yetinmeyip kampta uygulanan siddet sirasinda dokuz fas polisinin hayatini kaybetmesinin, siddetin protestocular tarafindan fasli guvenlik guclerine uyguladiginin kaniti oldugunu belirttigi aciklamasinin, Israil´ hukumetinin son flotilla olaylarindaki argumanlariyla sasirtici derecede benzerlik gosterdigini dusunmem bir delilik mi?

Favelalardaki Guc Degisimi

2010-12-02T03:33:00.013+02:00

Bir haftadir El Pais ve Arjantin´deki gazeteler Brezilya ordusunun Rio´daki en onemli uc favelaya girisiyle ilgili haberlerle dolup tasiyor.Brezilyali milletvekillerinin, Rio´da yasayan orta sinifa mensup vatandaslarin gorusleri upuzun makalelerin ortalarina serpistirilip bizlere favelalarda ilk defa iyi bir seyler oluyormus, "duzen" saglaniyormus izlenimi verebilir.Fakat Brezilya hukumetinin tam da 2014 Dunya Futbol Sampiyonasi ve 2016 Olimpiyatlar oncesi gerceklestirdigi bu operasyonlari,doksanlardan beri sehircilik alaninda incelenen yoksul semtlerin, devletlerin mudahelesi sonucu gecirdikleri degisim surecleri cercevesinde degerlendirecek olursak eger, ilk izlenimlerimizin ne kadar yaniltici ve naif kaldigini oldukca kisa bir surede fark edebiliriz.
Hukumetin guya, uyusturucu mafyasinin gucunu tamamen kirma ve favelalarda yasayan 240 bin kisinin guvenligini saglamak amaciyla baslattigi bu operasyonlar bana nedense ilk olarak 2010´da Shangai´da Dunya Fuari oncesi yoksul mahallerde yasayan halkin nasil yer degistirmek zorunda birakildigi, tek katli evlerinin buldozerlerle nasil acimasizca yikildigi ve bunun karsiliginda sus payi olarak dikilen apartmanlardandaki dairelere yerlestirildigini hatirlatti. Su an 420 favela uyusturucu mafyasi tarafindan yonetiliyor.Uyusturucu mafyalarinin favelalardaki halkin yasam mucadelesinde devletin temsil edemedigi gucu temsil ettigi bir gercek fakat Brezilya hukumetinin temmuz ayina kadar Rio polis gucune destek olmak amacli gonderdigi 2000 askerin bu favelelara getirmek istedigi guc neyi temsil edicek ? El Pais´e konusan Rio valisi Cabral´i Lula´nin destegiyle favelalari 2014 yilina kadar Rio nun "yasanilabilir guvenli" semtleri haline getirme projesi icerisinde acaba favelali halkin fikirleri kaygilari ne derece oncelik tasiyacak gercekten merak ediyorum .
Operasyonlar suphesiz Brezilya hukumetin son senelerde ordusuna gosterdigi "ozen" sayesinde (harcanan rakamlari gozden gecirmekte fayda var) puruzsuz ilerleyecektir. Vali Cabral´in hayallerini susleyen o Rio nun Miami´yi andiran semti Barra 2014 te guvenli bir sekilde luks magazalardan alisveris yapan avrupali turistlerle dolup tasicaktir. Fakat bana kalirsa ne yazik ki vali Cabral´in hesap etmedigi bir sey var. O da favelalardaki "temizlik operasyonlari " yuzunden evinden atilan binlerce siyahinin, o sik magazalarinin kapi onlerinde, lokantalarin kaldirimlara koydugu masalarin arasinda caresizlikten ve acliktan sevgili turistlerine korku dolu anlar yasaticak olmasi. Sanirim o zaman da Cabral ve diger turist asiklari baska bir temizlik operasyonu uzerinde calismak icin kollarini sivarlar.

regarding the pain of others

2010-11-18T17:08:00.006+02:00

"For a long time, some people believed that if the horror could be made vivid enough, most people would finally take in the outrageousness, the insanity of war." —Chapter 1, page 14.
Susan Sontag

Her sey cok kisa sure once basladi . Buenos Aires´in en sik semtlerinden birinde bir kafede cama yaslanmis kitap okurken, biri cami durttu ve bana dil cikarti ufak bir cocuk.Avuclarini cama yapistirdi butun vucudu simsiyah avuclarinin ici bembeyaz gulumsedim . Bana geri gulumsemedi uzun uzun bakti sonra sirtindaki mavi cop torbasini alip ilerleyip gitti .Kitabi biraktim oylece durdum kaldim . Butun gun deftere not ettigim seyleri sirasiyla gerceklestirmek icin o kadar cabalamistim kitabi bitiricektim, bir makale yazmam gerekiyordu. Sonra yuruyuse cikicaktim iki litre su icicektim . Eve donucektim camasirhaneye ugrayacaktim arkadaslarimla yemege ve tiyatroya gidicektik hersey gayet olmasi gerektigi gibi guzel gidiyordu . Taa ki o ufak cocuk bana dil cikartip ona gulumsedigimde tekrar gulumsemeden oylece bana bakip sonra da cekip gidene kadar. Bole seyler yasamaktan nefret ediyorum dedim nerden cikti simdi bu cocuk farkinda bile degildir ne yaptiginin cocuk iste dedim . Tabi artik hic gizlemekten bile cekinmedigim her gun okudugum teori kitaplariyla yedigim saglikli guzel yemeklerle izledigim o guzel oyunlar dinledigim o inanilmaz muziklerle gun gectikce daha da bencillestirdigim doyumsuzlastirdigim canavari o dil cikaran cocuk durtunce birden butun huzurum bozulu verdi hic hosuma gitmedi kendi gercekligimdem bir kac dakika bile olsun uzaklasivermek . Midem bulandi neyden acaba? Kendimden mi yoksa cocuktan mi yoksa, benim bu halimi yadirgamayan binlerce benim gibi canavardan mi ?
Aradan bir kac gun gecti ben cok guzel hayatima devam ettim sabahlari erken kalktim derse gittim surekli anneme en yakinlarima yaptigim masterdan ne kadar sikildigimi tatile cikmak istedigimi , yenilik istedigimi ispanyada bir doktora programina kabul edilmek istedigimi turkiyeye donmek icin daha cok erken oldugunu soyleyip durdum . Daha cok tiyatroya gittim daha cok kitap okudum . daha cok liste cikardim. daha cok su ictim daha cok sebze yedim daha cok bankamatige ugradim bankamatige her ugradigimda kapinin onunde duran yasli kadini gormezlikten geldim. Alisveris planlari yaptim bir suru kitap aldim ve sonra bir gun yine tek basima sinemaya giderken uzerine onlarca posetten elbise yapmis yalin ayak yuruyen bir adam tam ben bankamatikten para cekmis sinemaya dogru giderken onumde duru verdi . Ilerlemek icin adim attim korktum cantama sikica sarildim . Direk aklima bundan bir kac ay once calinan bilgisayarim geldi kendimi korumak bir an once kosup gitmek istedim adam onumden cekilmedi bende geriye dogru yurumeye basladim kafami cevirdigimde hala bakiyordu. Sinemaya giderken dusundum neden butun bu insanlar bana bakiyor diye. niye bakiyorlar diye bagirmak istedim . sinemaya gitmek istiyorum huzurlu bi gece gecirip uyumak istiyorum bu insanlarin bakmasi icin ne yapiyorum diye dusundum . sonra tabikide bu da gecip gitti . herseyin bi sureligine beni rahatsiz ediyor olmasi o kadar rahatlatici ki eninde sonunda ne yapiyorsam onu yapmaya devam edicek oldugumu bilmek o insanlara karsi suclu hissetmek zorunda kalmamayi secmek, sadece bir cumleye bakiyor diye dusundum. Bir kac mail attim en yakin arkadaslarima, yasadiklarimi hissettiklerimi anlattim onlar da , ben de ayni fikirdeydik napabilirdik ki napabilirdik yani ? Butun sorumlusu biz degildik butun olanlarin dunya boyle adaletsiz kotu bir yerdi iste ve ben kendimi hirpalamamaliydim ... Sonra dun gece bir arkadasimla yemege ciktik . ben tabagimdakileri bitiremedigimde bana gulup afrikadaki cocuklar ac bitir o etleri dedi . Sonra Turkiye´de de yemegini bitirmediginde direk Afrikadaki cocuklar ac derler mi bu acaba evrensel bir sey mi? diye sordu. Ben de cok gecikmeden yine karsimdaki insandan da kendimden de igrenerek dunyadaki butun orta sinifa mensup insanlarin afrikadaki acligi hatirladiklari tek anin yine yemek yerken oldugunu ona hatirlattim . Sustuk ve yemek yemege devam ettik ...
Ve Bugun
Iki gundur El Pais Haiti´de ki kolera salginini bassayfadan haber yapiyor. Herkes gibi ben de okuyorum birlesmis milletler yardim kuvvetlerinin kolerayi ulkeye getirdigi dusunuluyor halkla birlesmis milletler kuvvetleri arasinda catismalar cikiyor bi suru insan yaralaniyor oluyor bi yandan da insanlar sanki cok amansiz bir hastalikmis gibi sokaklarda koleradan aci cekerek yasamlarini yitiriyorlar. 21. yuzyilda insanlar koleradan oylece oluveriyorlar. Ikinci sayfada sinirtanimayan doktorlar orgutu baskani bir yazi yazmis onu koymuslar. acilen yardima ihtiyaclari oldugunu soyluyor . Daha cok doktor daha cok para daha cok insanin haitililere yardim etmesi gerektigini soyluyor. Bugun sabah kendi sacma sapan mutsuzluklarima dalmis bir sekilde bir kioskodan gazete aldim . Avenida las heras ta arabalar vizir vizir gecerken isiklarin yanmasini beklerken yukarida koydugum fotoyu gordum . Arabalar gecti . Isik yandi. Arabalar bi daha gecti bir daha isik yandi . Bu sefer ne ufak bir cocuk dil cikardi nede posetten kendine kifayet yapmis bir adam onumde durup bana bakti ben sadece yukaridaki fotografa dakikalarca bakakaldim. Icimdeki canavara gelicek olursak...

DERECHOS HUMANOS EN ISLAM

2010-08-08T01:54:00.000+03:00

Empezando de 1980 hasta hoy en día la actualidad, los progresos en el campo de la tecnología y la comunicación nos permiten observar lo que está pasando en los países lejanos. Ahora cada diario local tiene un sección bastante detallada sobre los crímenes cometidos, conflictos y protestas que están cambiando a las sociedades en estos países. Por eso, es cada vez más difícil ignorar y continuar a nuestras vidas sin preocupar o protestar las acciones de los algunos gobiernos de estos países extranjeros que están descuidando a los derechos fundamentales de los humanos. Aunque muchas veces, los activistas de derechos humanos y también los ciudadanos que leen los diarios y simplemente se preocupan por estos crímenes cometidos por los gobiernos de estos países , no pueden lograr de prevenir de cambiar los decisiones de los estados extranjeros, cada vez con ciertas medidas, por ejemplo con las protestas que organizan, sus aclaraciones públicas, llamando más la atención del mundo y facilitan a los organizaciones internacionales de protestar o tomar decisiones que pueden prevenir el aumento de los violaciones de derechos humanos en estos países. Los ciudadanos de estos países muchas veces con el temor que sus gobiernos les dan no pueden protestar ni criticar estos crímenes cometidos por sus propios gobiernos. Hoy en día, cuando analizamos las violaciones de derechos humanos en algunos países que falta democracia, libertad podemos fácilmente darnos cuenta de que las religiones juegan un papel muy importante. Aunque hay muchos otros factores, las religiones tienen un rol muy destacado para los estados de racionalizar sus crímenes.
EL ISLAM
El Islam, como el Cristianismo y el Judaísmo, es una de las más importantes religiones del mundo, con millones de creyentes. Hoy en día hay muchos países que ejercen los derechos islámicos. Jordania, Kuwait, Argelia, Egipto, Siria, Saudí Arabia, Sudan, Irán, Omán y Yemen son algunos de estos países. Aunque cada uno de ellos ejercen los derechos del islam, aplicando derechos basado en diferentes escuelas de Islam. Las escuelas diferencian porque cada país durante su historia construyó diferentes escuelas y tradiciones que interpretan el Corán y los hadices del Profeta. Pero cuando analizamos los países que usan derechos islámicos para dar un orden a la vida cotidiana de sus ciudadanos y también encontrar soluciones a sus problemas, podemos darnos cuenta de que hay muchas similitudes entre las perspectivas de estas tradiciones. Primero, cada de estos países por aplicar los derechos islámicos directamente aceptan la supremacía del derecho divino por sobre los derechos humanos. En el Islam como en el Cristianismo y el Judaísmo Dios es el único poder y su libro, en el caso del Islam se trata del Corán, es el único libro que los creyentes de este religión tienen que leer, actuar y vivir siguiendo sus reglas. Estas reglas, que fueron construidas durante la época de Mohammed, fueron construidas en realidad para ordenar la vida cotidiana de la sociedad árabe durante esa época. En el Islam los cleros siempre hicieron y continúan esforzándose mucho para proteger estas reglas originales. Cuando miramos los condiciones de esta época tal vez estas reglas que son destacadas en el Corán fueran razonables para regular las actividades de los miembros de la sociedad árabe. Pero tener las mismas leyes que no tienen ninguna relevancia en la vida cotidiana de las sociedades modernas, es un problema muy grave en los países que aplican los derechos islámicos. La modernización posibilita a las sociedades ser conscientes de sus derechos básicos y es cada vez más difícil para los estados de estos países prevenir que sus sociedades cuestionen estas leyes, las cuales son muy estrictas y conflictivas en relación a los derechos principales de los humanos. Para evitar que la gente cuestione y también se subleve contra las leyes islámicas, estos estados aumentan cada vez más el nivel de fundamentalismo y amenazan a sus sociedades aplicando diferentes medidas que siempre estabilizan el nivel de temor. Como mencionara con anterioridad el derecho divino como en todas las religiones es absoluto e incuestionable en el Islam y cuando analizamos como éste percibe los derechos universales de los humanos podemos fácilmente encontrar que hay muchos temas conflictivos.. Me parece que los temas sobre la familia precisamente, el rol de las mujeres en la sociedad, el rechazo de algunas libertades de sus libertades son los temas más preocupantes. En muchos países en los que aplican los derechos islámicos, el rol de la mujer en la sociedad es muy inferior al que ellas tienen en las sociedades occidentales. Aun que según el Corán, las mujeres tendrían que ser protegidas y son sagradas, ésto no previene que los interpretadores como los jueces locales que aplican los derechos islámicos no sean coherentes con los derechos humanos. Un ejemplo que ahora el mundo está atestiguando y nos demuestra perfectamente como el derecho del Islam (sharia) continúa aplicando métodos muy antiguos y también viola los derechos humanos es la decisión del gobierno Iraní de condenar a Sakineh Mohammadi Ashtiani, una mujer de 43 años, a morir lapidada tras haber sido declarada culpable por adulterio. Aunque hubo muchas protestas y críticas hacia el gobierno de Irán para que cambie su decisión, éste todavía continúa determinado a condenar a la Señora Ashtiani. La situación de esta mujer no es el único ejemplo que nos demuestra como Sharia no valúa los principales derechos de los humanos. En Arabia Saudita, los hombres pueden casarse con más de una mujer y las mujeres cuando quieren divorciarse no pueden hacerlo porque en los países que aplican la Sharia (el derecho islámico) el matrimonio es sagrado y no es parte de los derechos civiles así que las mujeres tienen que obedecer a sus esposos y aunque sus esposos pueden divorciarlas con sola una palabra, ellas nunca tienen la oportunidad de decidir por si mismas .Otra cosa que me parece que vale la pena mencionar es la mala interpretación del Corán y construir algunas leyes islámicas que no tengan nada que ver ni con el Corán ni con los consejos del Profeta. En la actualidad, en muchos países que aplican los derechos islámicos, las mujeres son responsables por ser violadas. Como explica Daniel Pipes, experto en Medio Oriente: «en la visión islámica…la sexualidad de la mujer se cree que es tan poderosa que constituye un peligro real para la sociedad». Cuando una mujer es violada, el hombre que la viola tendría que ser el culpable y juzgado por su delito, según los derechos humanos. Pero en los países árabes, el hombre es “victima” de la seducción de la mujer. Como muy elocuentemente explica Pipes «los hombres podrían muy bien ser víctimas de las mujeres y abandonar a Dios», dando lugar a desórdenes civiles entre los creyentes. En el pensamiento tradicional, señala Pipes, las mujeres representan una amenaza interna para la sociedad islámica semejante a la externa representada por el infiel. Y también cuando estos delitos ocurren, la sociedad por cuestiones de censura a la prensa, no tiene la posibilidad de protestar y criticar. Entonces es también muy importante mencionar la libertad de expresión en los derechos islámicos. En el articulo “Islam and Human Rights, Defending Universality at the United Nations” escrito por Austin Dacey y Colin Koproske, podemos ver que las constituciones de Iráq y Afganistán, países que aplican los derechos islámicos, conocen la libertad de expresión en una manera muy limitada. Los escritores explican muy claramente como las constituciones de los dos países ponen los derechos islámicos por sobre de los derechos humanos.
“Afghanistan’s constitution (Article 34) states that “Freedom of expression shall be inviolable” and that “Every Afghan shall have the right to express thoughts through speech, writing,illustrations as well as other means.” Article 7 commits the state to the United Nations charter and the Universal Declaration of Human Rights. However, the document is also tied heavily to Islam, written “In the name of God, the Merciful, the Compassionate . . .With firm faith in God Almighty and relying on His lawful mercy, and Believing in the Sacred religion of Islam.” Article 3 states that “In Afghanistan, no law can be contrary to the beliefs and provisions of the sacred religion of Islam. Iraq’s new constitution shares these same characteristics – the clear influence of Western political ideals alongside Islamic stipulations. Beginning with similar religious rhetoric, the Iraqi Constitution goes on to establish that “Islam is the official religion of the State and it is a fundamental source of legislation,” that “No law that contradicts the established provisions of Islam may be established,” and that “This Constitution guarantees the Islamic identity of the majority of the Iraqi people.”

Como Dacy y Koproske mencionan en sus análisis, en las constituciones de los países que aplican derechos islámicos, es muy evidente que los derechos islámicos no reconocen la universalidad de los derechos humanos. Cuando surge algún problema relacionado con esto, los mecanismos de jurisdicción de estos países antes de analizar el caso en términos racionales, tomando los principios de declaración universal de derechos humanos, primero le preguntan a los clérigos sus opiniones según ciertas interpretaciones del Corán y también los dichos del Profeta( Sunna) y si el problema no está específicamente regulado por el Corán o la sunna, se deberá utilizar el método de razonamiento analógico con el fin de ampliar los principios inherentes a la revelación divina para cubrir los nuevos casos. Entonces podemos fácilmente darnos cuenta de que muchas veces por la falta de secularización, los ciudadanos de los países que aplican derechos islámicos no tienen la posibilidad de ser juzgados objetivamente. La opinión de los clérigos muchas veces representa los antiguos valores que no permiten que las sociedades en los países árabes se evolucionen y se adapten a la modernización. Definitivamente yo no argumento que los países árabes que tienen derechos islámicos tendrían que tomar un proceso de occidentalismo. Pero como se encuentra bien explicado en la declaración universal de derechos humanos tendrían que reconocer y proteger las libertades básicas de sus ciudadanos. Y es un gran error cuando algunos campos de la academia occidental limitan y consideran que el ámbito de la protección de los derechos humanos por su origen siempre fue y será parte de la cultura de Occidente y consideran al Islam como una religión y una cultura que nunca fue compatible con los razonamientos que construyen la declaración universal de derechos humanos. En su artículo Manuel Cruz muy brevemente explica, el problema de Occidente de malinterpretar la relación entre los derechos humanos y el Islam:
- Es común en Occidente considerar el reconocimiento de los derechos humanos como un logro exclusivo de la propia cultura. Esta consideración se acompaña, a veces, de acusaciones dirigidas contra el Islam de violar los derechos humanos, acusaciones no siempre debidamente fundadas. Por ejemplo, la ablación del clítoris no es una práctica islámica y, sin embargo, los medios de comunicación occidentales se la reprochan con frecuencia al Islam; la venta de la hija en matrimonio tampoco tiene fundamento alguno en el derecho musulmán, que desde sus orígenes prescribe que la dote la reciba directamente la mujer y no sus padres o parientes según la costumbre preislámica. Se cometen ciertamente abusos entre la población y las comunidades musulmanas; también se cometen en Occidente y, sin embargo, sería injusta atribuir esas conductas al cristianismo. Por eso me parece importante un conocimiento del Islam más riguroso que el que ofrecen los medios de comunicación, cargado de estereotipos y sensacionalismo.
Como Cruz argumenta estos tipos de aclaraciones impiden y hacen muy difícil llegar a un consenso de que los derechos humanos son universales y tendrían que ser aplicados por todos los países del mundo. También excluir y aislar a los países árabes sólo empeoraría el nivel de protección de los derechos humanos. Es urgente y necesario que los países occidentales se junten y destaquen los temas cuestionables y problemáticos que existen dentro de los derechos islámicos que no respetan las libertades fundamentales de sus ciudadanos y empezar un proceso de diálogo con sus contrapartes para mejorar la situación. Los métodos que usan algunos países árabes de quitar la influencia de los movimientos feministas, libertad de expresión y fe, muchas veces no tienen nada que ver con los principios del Islam. Porque los derechos islámicos están muy abiertos a las interpretaciones de los clérigos y siempre hay una posibilidad de racionalizar los actos de los estados para estabilizar el nivel del miedo en la sociedad. Otro tema que considero muy preocupante es la lucha de algunos países por promover una declaración de derechos humanos en el islam. En el año 1990 algunos países predominantemente musulmanes como Egipto, Pakistán, Sudan Irán y Arabia Saudita después de criticar la declaración universal de los derechos humanos llegaron a la conclusión de que los países que tienen derechos islámicos tendrían que tener el derecho de tener su propio declaración de derechos humanos que puede proporcionar una visión general de la perspectiva musulmana y también fijar la Sharia como su fuente principal. El argumento principal de estos países fue que la declaración universal de los derechos humanos de la ONU no se acomoda adecuadamente al mundo musulmán. Y la creación de la declaración Cairo en 1990 en realidad puso en riesgo la aceptación de los fundamentales principios que protegen los derechos humanos. Esta declaración fue un intento concreto de los países musulmanes de usar la religión como un instrumento para legitimar algunas prácticas inaceptables como los castigos corporales. Austin Dacey y Colin Koproske en sus artículo: Islam and Human Rights, Defending Universality at the United Nations argumentan que la declaración Cairo está tratando de reducir la importancia de la declaración universal de los derechos humanos creando otro sistema alternativo de derechos humanos, infundiendo un idioma muy religioso y permitiendo excepciones, omisiones y advertencias. El artículo 22 de la declaración de Cairo dice:
Article 22, the Cairo Declaration’s
(a) Everyone shall have the right to express his opinion freely in such manner as would
not be contrary to the principles of the shari’ah.
(b) Everyone shall have the right to advocate what is right, and propagate what is
Center for Inquiry September 2008 7
good, and warn against what is wrong and evil according to the norms of Islamic
shari’ah.
(c) Information is a vital necessity to society. It may not be exploited or misused in such
a way as may violate sanctities and the dignity of Prophets, undermine moral and
ethical values or disintegrate, corrupt or harm society or weaken its faith. (emphasis
added)
Este artículo explica muy claramente como la religión tiene un rol muy fuerte y como imposibilita a la gente que no cree expresar sus opiniones propias. También evidentemente este articulo choca con los fundamentos principales de la declaración universal de los derechos humanos. Me parece que es muy importante no olvidarnos que como Ambey Ligoba el rapporteur especial para la protección de le libertad de expresión y opinión argumenta: |”Las provisiones en protección y reputación que contiene los derechos internacionales de derechos humanos son diseñados para proteger a los individuos y no los valores abstractas y instituciones. Entonces, ¿cuál es la respuesta para mejorar la situación de los derechos humanos en los países que aplican la Sharia? Me parece que el proceso de secularización es la única respuesta para que sociedades árabes tengan posibilidades de cambiar y adaptarse a la realidad del mundo, Hoy en día Turquía es el único país en Medio Oriente que logró secularizar su sistema de jurisdicción. Aunque este ejemplo tiene varios problemas, es un modelo para los países árabes. En Turquía el noventa por ciento de la población es musulmana. Las otras minorías creen en varios otras religiones como el judaísmo y el cristianismo. La sociedad turca después de la primera guerra mundial con sus tradiciones muy conservadores no estaba lista para ningún tipo de cambio pero el fundador del país turco, Mustafa Kemal, logró tomar un decisión muy radical y separar los asuntos y el funcionamiento de las instituciones del estado de la religión. Hoy los musulmanes en Turquía continúan practicando sus religiones intensamente pero el sistema de jurisdicción está totalmente purificado del impacto de las religiones. En los siguientes parágrafos voy a dar unos ejemplos de algunos derechos aplicados por Turquia para explicar como la secularización del sistema jurisdicción puede ser la única respuesta para mejorar la protección de los derechos humanos en los países musulmanes.
Primero aunque todavía Turquia tiene un montón de problemas con las violaciones de derechos humanos, al menos su jurisdicción se encuentra bastante secularizada y no utiliza la Sharia como fuente de su sistema jurisdicción. El derecho al aborto es un ejemplo que puede explicarnos cómo la religión no tiene ningún tipo de influencia en los temas de derechos humanos en Turquía. Aunque Turquía es un país con una población predominantemente musulmana, en el año 1983 ratifica la ley del aborto. Esta ley permitió a las mujeres decidir por si mismas. El aborto es uno de los peores pecados en el Islam. Pero el estado de Turquía con su jurisdicción secular prefirió darle libertad a las mujeres para tomar decisiones y proteger su salud. Hoy en día el derecho al aborto es un tema muy conflictivo incluso en un montón de países en Occidente. Por la existencia de grupos muy religiosos, hay muchos países por ejemplo Argentina que no puede ratificar la ley del aborto. También los derechos de las libertades que establece la constitución del estado turco no hace ninguna discriminación entre sexos y respeta los derechos universales Entonces es muy importante que tengamos en cuenta que las tradiciones, las creencias de un país musulmán no impiden a las mujeres tener los mismos derechos de los hombres y también no disminuyen sus roles en la sociedad. Distinto de los otros países musulmanes en medio oriente hoy en Turquía las mujeres no son víctimas de restricciones religiosas.

Al final me parece que primero hay que entender que el Islam como religión es usado por algunos países como un instrumento para controlar a sus sociedades. El Islam, como todas las religiones aunque respetan la mayoría de los derechos humanos, tiene una estructura basada en el derecho divino. Por estas razones es imposible creer o esperar que un país que aplica los derechos islámicos pueda poner a “los humanos” como su principal preocupación. Si bien la vida de los humanos es muy valiosa y sagrada tanto para el Islam como para el Cristianismo y el Judaísmo, los deberes y órdenes que los “humanos” tienen que cumplir superan o chocan con las libertades y necesidades de las sociedades actuales. Aunque cada persona tiene el derecho de practicar su creencia, el estado como un instrumento para ordenar la vida social y proteger a sus ciudadanos primero es responsable de “la vida humana”. La vida humana, y no las religiones, tiene que ser su única preocupación, además de construir mecanismos como sistemas legales que faciliten y mejoren la calidad de la vida humano. Esto es crucial y sólo puede ser llevado a cabo mediante la secularización.

PLAN MEKSİKA

2010-07-01T20:11:00.009+03:00

Meksika, Tamaupilas bölgesinde PRI ( Devrim Enstitüsü Partisi)'den aday olan Rodolfo Torre Cantu 28 Haziran Pazartesi sabahı 10:30 sularında Golf Uyuşturucu Karteli’nin gönderdiği bir kamyon dolusu adam tarafından resmen katledildi. Latin Amerika medyası o günden bu yana yerel seçimlere sadece bir hafta kala gerçekleşen bu suikastı konuşuyor. Golf Karteli'nin Tamaupilas bölgesindeki etkisi ve gücü tartışılmaz. Yıllardır bütün seçimleri çeşitli yollarla maniple edip, kendi finanse ettiği adayları seçtirmeyi başaran oluşum için Cantu'nun öldürülmesi, organizasyonun çıkarlarının korunması açısından şart idi. Bu sebepten sabahmış, insanlar görürmüş, bütün dünya bu olayı konuşurmuş, hükümet " sözde" kartelin peşine düşermiş gibi olaydan sonra ortaya çıkacak problemler örgütü rahatsız dahi etmedi anlaşılan.

Cantu'nun öldürülmesinden 48 gün önce ülkedeki en önemli politikacılardan biri olan Diego Fernandez de Cevallos yine bir uyuşturucu karteli tarafından kaçırılmıştı.(Bu kaçırma olayı oldukça spekülatif, kimilerine göre halkın Calderon hükümetinin uyuşturucu kartelleriyle olan savaşına dikkat çekmek ve halkın desteğini kazanmak amaçlı planlanmış olma ihtimali çok yüksek) Yine ülkede epey sevilen, uyuşturucu, kartel hayatı gibi sözlerin ağırlıkta olduğu şarkılarıyla tanınan EL Shaka lakaplı meşhur şarkıcı Sergio Vega'nın da 26 Haziran’da Sinaloa kentinde vereceği konser öncesi öldürülmesi, ülkede uyuşturucu kartellerini temizlemek, aynı zamanda ABD’de gün geçtikçe güçlenen,uyuşturucu satışlarının büyük bir bölümüne egemen olan Meksika kartel ağlarını zayıflatmak için Amerikan hükümetiyle ortak geliştirilip Calderon ve Bush döneminde yetki sınırları arttırılan Plan Meksika’yla ilgili varolan şüpheleri arttırdı.

UYUŞTURUCU KARTELLERİ VE TOPLUMA YANSIYAN ŞİDDET

12 Nisan 2010'da yayınlanan hükümet raporlarına göre uyuşturucu kartelleriyle olan savaşta 2006 yılından bu yana yaklaşık 23.000 insan öldü ve yine bu yılın ilk üç ayında ölü sayısı 3.365'e ulaştı. Bu ölümlere ek olarak kartellerin, kaçırma, tecavüz, sakat bırakma gibi tehdit amaçlı şiddet yöntemlerini de başvurduklarını unutmamak lazım. Sinaloa, Tijuana, Cuidad Juarez (Juarez şehri), Michoacan ve Guerrero gibi bölgelerde insanların uyuşturucu kartellerine bulaşmadan hayatlarını idame ettirmeleri neredeyse imkânsız. İşsizlik ve ailelerine yönelik sürekli tehditlerle yaşamak istemeyen herkes kartellerle işbirliği yapmak zorunda. İşbirliği derken uyuşturucu satmaktan değil; susmak, suça ortak olmak, ölümleri göz ardı etmek ve rüşvet alıp istenilenleri yapmaya razı bırakılmaktan bahsediyorum. Kartellerin öldürme, kaçırma yöntemleri farklılık gösterirken bu uygulamalar arasında ‘kafa kesme’ bir hayli yaygın. Ülke medyasının da uyuşturucu kartelleri tarafından kafası kesilen insanların görüntülerine yer vermesi toplumun yıllardır süren şiddeti normalleştirmesinde önemli bir etken.
Medyanın, Calderon hükümetinin uyuşturucu kaçakçılarına karşı Amerika Birleşik Devletleri ile birlikte yürüttüğü savaşı desteklemek amacıyla şiddetin dozunu arttırıp halkı terörize edişi bana Türkiye'yi anımsatıyor. Çözümsüzlüğü teşvik etmek ve silah alımlarını, askerin günlük hayattaki rolünü topluma kabul ettirmenin yolu halkı ikna etmekten geçiyor. Fakat Meksika halkı pek ikna edilmişe benzemiyor. La Jornada gibi Meksika'nın önde gelen gazetelerindeki yazarlar ve ülkenin önemli akademisyenleri, Calderon hükümetini bu planla Meksika'yı yavaş yavaş Kolombiya'ya çevirmekle suçluyor. Human Rights Watch'ın bu seneki raporunda Plan Meksika'yla başlayan süreç içerisinde insan hakları ihlallerinin nasıl artış gösterdiğine dikkat çekiliyor. Polis ve askeri güçlerin kartellerle savaşırken suçsuz sivilleri çekinmeden öldürmeleri korku ve şiddetin günlük hayatın her alanına girerek hiç olmadığı kadar görünür kılınmasına yol açıyor. Tüm bunlara sorunun çözümüne dair hiçbir gelişme yaşanmaması planın istenilen sonucu vermediğini kanıtlıyor.

Plan Kolombiya ve Tekrar Edilen Hatalar

Bugün Meksika’da yaşanan şiddeti ve Plan Meksika’nın bu şiddeti durdurmadaki başarısızlığını anlamak için ABD’nin Plan Kolombiya'daki hatalarını anımsamak ve bu hataları Plan Meksika’da tekrar etmekteki ısrarı üzerinde durmakta yarar var.Hata derken şundan bahsediyorum: Amerikan hükümeti yetkilileri, ‘Plan Meksika'da’ gördüğümüz gibi Plan Kolombiya'da da uyuşturucu kartelleriyle mücadelenin en çok askeri boyutuna yatırım yapmayı tercih etmişti. Fakat gün be gün ortaya çıkıyor ki uyuşturucu kartellerinin Meksika ve Kolombiya’daki etkisini azaltmanın yolu silahlı müdahalelerden çok yargı tarafsızlığının sağlanması adına kartellerin yargı üzerindeki etkisinden arındırılması, gençlere ve köylülere iş olanakları sunulması, polis teşkilatlarındaki yolsuzlukların önlenmesi, eğitime yapılan yatırımların arttırılması gibi uygulamaların yürürlüğe konmasından geçiyor. Askerlerin bir tür iç savaş halinde, şehirlerde, kasabalarda, köylerde gerçekleştirdiği saldırılar bu kartellerde ailelerinin geçimlerini sağlamak için baskıyla çalıştırılan binlerce insanın katledilmesinden başka bir sonuç vermiyor. Kartellerin başında, milyon dolarlık evlerinde yaşayan liderler DFde Bogota'da, Miami'de ultra güvenli bir şekilde hayatlarına devam ediyorlar.
Geçen sene Latin Amerika ve Güvenlik Politikaları adlı bir seminerde hocamın söyledikleri aklıma geliyor : "Uyuşturucu karteli liderlerinin çocukları sizin oturduğunuz dairelerde, sizin gittiğiniz okullarda, sizin yemek yediğiniz lokantalardalar. O tehlikeli Villa'larda, barriolar'da (gecekondu mahalle) yaşayanlar sadece bu insanlar için çalışmak ( öldüren çalan, kaçıran) zorunda kalan yoksullar.”
Eğer gerçek amaç bu kartelleri etkisizleştirmekse savaşı başka bir cepheden yürütmek gerekiyor. Ve yine son olarak bence bütün bu olanları sona erdirebilecek uyuşturucu maddelerin yasallaştırılması seçeneğinin neden hiçbir şekilde gündeme gelmediğini de sorgulamak gerek. Acaba milyonlarca dolara mal olan bu “Planlar”, kartelleri etkisizleştirmek değil de silah tüccarlarının, politikacıların çıkarlarını korumak için tasarlanıyor olmasın ?

Dünya Kupası

2010-06-16T18:27:00.011+03:00

Uzun zamandır yazmıyorum pek fazla içimden gelmiyor, bugün ders çıkışı gazetelere bakarken Pagina 12'deki şu haber takıldı gözüme.Okuyup bitirdiğimde gerçekten bütün bu dünya kupası heyecanından tiksindim. http://www.pagina12.com.ar/diario/elpais/1-147696-2010-06-16.html Haber ispanyolca olduğu için kısaca özetliyorum:Nobel Barış Ödüllü Adolfo Perez Esquievel, Latin Amerika'da yürüttüğü insan hakları çalışmaları için Arjantin'de bulunduğu sırada Arjantin,tarihinin en kanlı en çirkin döneminden geçiyordu. Videla'nın başkanlığındaki askeri yönetim, Esquievel gibi dünyaca tanınmış bi ismi bile umursamayacak kadar şiddete susamış olduğundan,Esquievel pasaportunu yenilemek için gittiği karakolda askerler tarafından tutuklanarak,işkence merkezlerinden birine götürülüyor ve gerisi zaten malum. Kendi kanlı tarihimizden de alışık olduğumuz türlü türlü sapıkça işkence türlerinin hepsinden sırasıyla geçtikten sonra umudunu kaybetmeye yakın o ünlü ölüm uçaklarından birine itiş kakış bindirilip sessice başka bir işkence merkezine teslim ediliyor. Esquievel bu ölüm uçaklarının tutuklulara eve dönüşü vaad edip sonra da okyanusa fırlattıklarını önceden mahkumlardan duyduğunu söylüyor.Öldürülmemiş olmasının nedeninin de sonradan sadece uluslararası kamuoyundan gelen desteğe borçlu olduğunu açıklıyor.Diğer işkence merkezine götürüldüğünde 78 dünya kupasının son günlerini şu şekilde anlatıyor Esquievel :"Hepimiz gol atıldığında deliler gibi çığlık atıyorduk, tutuklularda işkence yapan askerlerde."Askerlerin gol sevincinden, tutuklularında acıdan çığlık atmış olduğunu sizde benim gibi tahmin edersiniz. Bugün Esquievel, yıllar sonra ona ve arkadaşlarına vahşice işkence yapanları tanımak için çaba sarf etse de hiç bir şey hatırlayamadığını itiraf edip , herşeyin sonunda Videla ve askerlerinin uyguladıkları psikolojik ve fiziksel işkencelerle umut dolu bir jenerasyonu, sindirip etkisizleştirmeyi başardıklarını ifade ediyor.

78 Dünya Kupası'nda ben daha ortalarda yoktum. Olsam bile Arjantin'de neler olup bittiğinden çok büyük bir ihtimal haberim olmazdı.Ama şu an 24 yaşındayım ve Gaza'da neler olup bittiğini her gün takip edebiliyorum. Yine bir Dünya kupası oynanıyor. Elbetteki bende büyük bir zevkle izliyorum fakat bugün bu haberi okuduktan sonra Ezequievel ve arkadaşları gibi psikolojik olarak sindirilen ve maçlardan ötürü artık ikinci plana atılan, kaderlerine terkedilen Gaza'daki o insanları düşündüm. Belki yaşama şansları olursa bundan 20 yıl sonra 2010 dünya kupası oynanırken geçirdikleri o kabus gibi günleri anlattıkları yazıları gazetede okuyabiliceğim ihtimali geldi aklıma. Çok uzak bir ihtimal değil bence bu. Ve muhtemelen onların yaşadıklarını da 20 yıl sonraki dünya kupası maçları sırasında sindirilen etkisizleştirilen başka bir halkla karşılaştıracağım. Ve bu umutsuzluk ve çaresizlik içerisinde biliyorum ki hiç bir şey değişmiyor ve değişmeyecek dünya kupaları oynanmaya devam edicek ve ne yazık ki birileri sevinçten diğerleri de acıdan çığlık atmaya devam edecek.

EL ESTILO DE NEGOCIACIÓN CHINO

2010-06-05T00:22:00.001+03:00

“He who knows his enemy and himself well will not be defeated easily
- Sun Tzu , Art Of War

China, tal vez es la civilización viva más antigua del mundo. La cultura y tradiciones de esta civilización son totalmente distintas a las demás civilizaciones del mundo. La Republica Popular China última heredero de esta civilización con un inmenso territorio y población, tiene un lugar cada vez mas importante a nivel mundial. Durante su larga historia, los imperios de China decidieron aislarla y dirigirla de una manera muy conservadora que previniera que las culturas extranjeras consiguieran una influencia sobre la cultura local. Por eso durante las ultimas décadas, el rápido crecimiento de los negociaciones económicas entre empresas chinas extranjeras causó una gran curiosidad por popularizar la cultura de los Chinos, y así lograr a tener negociaciones mas efectivas. Como Anabella Busso destaca en su articulo “China : apuntes para una negociación efectiva”: Desde un perfil económico China es hoy el mayor mercado del mundo con mas de 1.300 millones de potenciales consumidores (aproximadamente un 30% de ellos vive en las ciudades y un 60% en zonas rurales) con un crecimiento del PIB entre el 7 y el 8. “ Por estas razones, las empresas que quieren hacer inversiones para utilizar beneficios como la fuerza de trabajo, que es muy barata en China, o vender sus productos en los mercados de China a la inmensa población de China, deben conocer y familiarizarse con la estructura de negociaciones de este país. En las negociaciones con las empresas Chinas, los extranjeros pueden darse cuenta de que hay factores decisivos que diferencian la manera de negociar con sus contrapartes. En este trabajo yo voy a tratar a explicar tres de estos factores decisivos que me parece que llaman mucho la atención y ocupan un papel muy destacado.

FILOSOFÍAS Y COSTUMBES

Una civilización tan antigua como China, evidentemente durante un largo periodo de tiempo desarrollo diversos pensamientos para facilitar y dar un sentido a la vida cotidiana. La cultura de China se ha formado por tres tradiciones de filosofía- El Confucianismo, Taoísmo y las estratagemas de la lucha. En la cultura de negociaciones estas tres filosofías determinan como los Chinos racionalizan sus acciones y decisiones. James K Sebenious y Cheng Quian en Cultural Notes on Chinese Negotiating Behavior explican que estas tres filosofías son los mas importantes determinantes y núcleo de la cultura y el estilo de negociación China. Ser paciente; un virtud muy importante del Confucianismo, también orientación hacia una relación armónica: un concepto fundamental de Taoísmo y el instinto de sobrevivencia que es una motivación de estratagemas de la lucha. Durante las negociaciones los chinos evalúan a la actitud de sus contrapartes en términos del nivel de confianza, armonía. Para los Chinos, para iniciar negociaciones hay que conocerse y confiar el otro. Para lograr a ganar la confianza de los empresarios Chinos que ser muy cuidadoso en los siguientes temas: la jerarquía, habilidades y aptitudes comunicativas. El Confucianismo le da mucho valor al tema de la jerarquía. Para los Chinos, uno solo puede ganar experiencia y aprender lo que se hace solo después de dedicarse muchos años a cierto trabajo. Por eso los mayores con gran experiencia siempre tienen mucho mas poder en las negociaciones. A los Chinos muchas veces les parece inadecuado no respetar a los opiniones de los mayores. Durante el proceso de negociación, saludar los mayores, esperar que ellos hablen y también hablar con ellos de una manera respetuosa son elementos a tener en cuenta. La confianza, juega un papel muy destacada para lograr a tener una negociación efectiva con los Chinos. Para ganar la confianza de los empresarios Chinos, las empresas extranjeras tienen que tener en cuenta que los chinos valoran mucho a las relaciones personales. Por eso las reuniones no pueden por ejemplo vía teleconferencia, para los Chinos es muy importante conocer a la contraparte cara a cara. Anabella Busso subraya la importancia de las interacciones periódicas para la perspectiva china y argumenta que estas interacciones incrementan el espacio estratégico y permiten que las estrategias actuales dependan de una historia pasada. Al contrario del estilo de occidentales, los chinos muchas veces consideran que lo mas importante son las palabras que los negociadores usan, los documentos legales no tienen mucho valor, por eso los negociadores extranjeros tienen que ser muy cuidadosos con sus promesas cuando negocian. Este tema en realidad tiene un lugar importante en la filosofía Confucianista. Según esta filosofía, la ley no erradica los problemas, el comportamiento de las personas pueden ser influenciada por la moral con que cada uno pueda guiarse. Es cierto que el sistema de leyes en China es muy diferente que lo que tienen los países Occidentales. Aunque China tiene un sistema de derecho muy institucionalizado y sofisticado; todavía la sociedad China da mucha importancia a las costumbres y morales tradicionales. Escuchar al otro cuidadosamente, interpretar cada palabra que se usa y muchas veces guardar silencio son maneras que los Chinos utilizan cuando hacen negociaciones. Como Guy Olivier Faure argumenta, no es raro de ver a los chinos tomando notas sobre todas las declaraciones de sus contrapartes e interpretarlas despues. Otros elementos indispensables en el Confucianismo son: tener paciencia, usar el método de la empatía y valorar a las relaciones personales (Guanxi). Los negociadores chinos, dependiendo de la situación y del comportamiento de su contraparte, pueden ser caballeros tipo Confucio o estrategas estilo Sun Tzu. Tony Fang argumenta que cuando a los chinos les parece que sus contrapartes son leales, buscan maneras en que ambos estén contentos con el acuerdo y los dos ganen; y en las situaciones donde no hay mucha confianza, los chinos pueden ser mucho más ofensivos y engañadores y que traten de sacar provecho. Otro tema es como Anabella Busso diferencia a los Chinos de los negociadores estadounidenses es la forma del acuerdo escrito. “Mientras que los americanos prefieren acuerdos muy bien detallados los chinos y otras culturas –se inclinan por contratos bajo la forma de principios generales.“ En su artículo ”Negotiations to Set Up Joint Ventures in China” Guy Olivier Faure argumenta que los chinos durante las negociaciones impregnan sus contratos con un significado mucho más filosófico y ético que factual y legal.

El Impacto de la Herencia Histórica

Gilbert Rozman en su articulo “China’s Quest for Great Power Identity” desarrolla el concepto de “Gran Poder de Identidad”. Para Rozman, este concepto surgió durante los años noventa y se enfoca al pasado, presente y el futuro del país en relaciones internacionales y se refiere a la capacidad de proyectar su poder comparando a los otros países respecto a sus propias ambiciones. Para Rozman los chinos por las razones que podemos encontrar en la historia de China, están obsesionados a llevar a su país al nivel de los poderes grandes. La sociedad China tienen una memoria que esta llena de humillaciones: Las guerras perdidas, el colonialismo de los países Occidentales son los razones porque hoy los Chinos son tan ambiciosos. Para los chinos la injusticia tiene una significativa importancia. De manera que no estaríamos equivocados con decir que cuando los chinos empiezan una negociación con un contraparte extranjera, tienen una serie de prejuicios que no pueden evitar. Esta sospecha hacia la contraparte es una de las características que más tienen que ver con la percepción general china. Los chinos en el proceso de la negociación al diferencia de sus contrapartes occidentales , valoran mucho a sus responsabilidades hacia sus países. Las ganancias personales siempre vienen después. Porque la nación en Confucianismo , es una gran familia que reparte los recursos y las tierras del país cada persona tiene la responsabilidad de hacer progresar el país

UNA ECONOMIA ADMINISTRADA POR EL ESTADO
El partido Comunista en China es el único poder que controla todos las actividades en la economía China . A diferencia de los países Occidentales, las empresas privadas todavía están muy dependientes de las decisiones del estado Chino. Es cierto que hay un profundo proceso de transformación del país que empezó durante los años del 80 con la presidencia de Deng Xiaoping . Xiaping con el nuevo ambicioso programa que se llamaba “ open door policy” tomó varios estrategias y medidas para hacer avanzar la economía China . Durante todo este proceso , China logró transformar su economía en un mercado gigantesco. Todas las empresas que empezaron a tener negociaciones con empresas extrajeras , tuvieron que adaptarse a nuevas reglas y expectativas del gobierno Chino. Una economía cuando esta administrada por el estado, las empresas no pueden tomar decisiones independientemente, por eso durante las negociaciones con los empresas chinas es muy importante de tener en cuenta que en algún momento durante el proceso de negociación , el estado Chino puede actuar como el tercer parte y tener sus propias demandas; a veces eso significa hacer una donación y construir una escuela publica o un hospital.
CONCLUSION
El estilo de negociación Chino tiene muchos aspectos que la diferencian de Occidente. Anabella Busso en su texto argumenta que : “Los negociadores occidentales tienen configuraciones mentales diferentes con relación a los negociadores chinos. “Los Chinos a diferencia de sus contrapartes occidentales , se acercan al concepto de negociación de una manera mucho mas profunda . El Confucianismo , Taoismo y también las estratagemas de la lucha por muchos año jugaron un papel muy importante en ordenar la vida cotidiana de los Chinos y con la globalización , la interdependencia económica por primera vez hizo posible que la configuración mental de los Chinos se haya abierto a Occidente . Hoy cualquier negociador que vaya a China para lograr a tener un acuerdo con sus contrapartes Chinos tienen que hacer un esfuerzo para aprender como funciona esta cultura, en lo que a negociación respecta. La virtud de ser paciente , respetar las dinámicas de orden jerárquico, mejorar conexiones personales son temas claves a observar y aprender para un extranjero. Al final una negociación efectiva solo puede realizarse cuando hay mucha confianza entre las partes . Como Anaballe Busso destaca en su articulo : Existe un proverbio chino según el cual : “ una barra de hierro, a fuerza de ser afilada, puede convertirse en una aguja. Y su moraleja destaca que nada se consigue sin paciencia, constancia y empeño.

el lugar ocupado por América Latina en las agendas de política exterior de Menem, De la Rúa, Duhalde y los Kirchner - BRASIL Y URUGUAY

2010-05-29T04:52:00.000+03:00

Al iniciar el gobierno radical de Alfonsín, Argentina cambió su postura hacia América Latina significativamente. Las violaciones a los derechos humanos, el rechazo del laudo arbitral sobre la cuestión de Beagle, el posterior escalamiento de este tema hasta la amenaza de guerra contra Chile a fines de 1978 y el conflicto bélico de Malvinas dieron forma a una imagen negativa del país en el exterior que derivo en una perdida considerable de credibilidad y confianza externas. (Russell, Tokatliyan). Para cambiar esta imagen el gobierno radical de Alfonsín hizo un esfuerzo importante para mejorar sus relaciones con los vecinos e introducir una nueva política exterior en busca de cooperaciones, alineamientos estratégicos y económicos en América Latina. En sus discursos siempre se destaco esta frase: Para Alfonsín “La Argentina tenia que dejar de ser, definitivamente, la carapálida de América Latina”. Empezando a mejorar las relaciones con Brasil, Alfonsín y José Sarney firmaron La declaración de Iguazú en Foz de Iguazú. Esta declaración dio el primer paso para cambiar el aire negativo. Este documento que explicitaba las posiciones convergentes de ambos gobiernos respecto de temas tales como el Consenso del Grupo de Apoyo a Contadora, la creación de una Zona de Paz y Cooperación en el Atlántico Sur, y la posición argentina de defensa de sus derechos soberanos sobre las islas Malvinas en la ONU es calificado como histórico por ambas partes. (Oscar Raúl Cardoso). Luego para solucionar la cuestión del Beagle que causó muchos daños en la relación con Chile ambas partes firmaron una declaración de Conjunto de Paz y Amistad en el Vaticano el 23 enero de 1984. Durante el gobierno peronista de Menem, el esfuerzo de continuar a resolver los conflictos con los países vecinos continuó. Menem firmó varios acuerdos con Chile para finalizar los conflictos que todavía no había resuelto: Laguna del Desierto y los Hielos Continentales. Y después de resolver estos conflictos pendientes, los dos países empezaron a refortalecer sus vínculos económicos y firmaron acuerdos sobre integración y complementación minera.
LAS RELACIONES CON BRASIL
Haciendo una comparación entre ambos gobiernos Alfonsín y Menem, podríamos destacar que en el gobierno del primero las relaciones con Brasil fueron mas consolidadas mientras que en el segundo fueron con los E.E.U.U., las relaciones con Brasil nunca fue más allá de ser económica durante el periodo de Menem. Roberto Russell y Juan Tokatliyan en “El lugar de Brasil en la política exterior de la Argentina explica que Brasil había sido un “otro” competidor cuya expansión económica, contrastante con el relativo estancamiento argentino, sirvió para nutrir la imagen de rivalidad. ( Russell, Tokatliyan) Pero después de pasar a la democracia los dos países empezaron a disfrutar las ventajas de ser “socios económicos”. Un tema que ocupó mucho lugar y en realidad causó una especie de confrontación fue : la ampliación de los miembros del Consejo de Seguridad de la ONU. Menem con su gran voluntad de llevar a Argentina al nivel del primer mundo, durante su presidencia hizo mucho esfuerzo para impedir a Brasil que sea un miembro permanente en el Consejo de Seguridad de la ONU, esto se planteaba porque Argentina podía perder su poderío en la región . Otro tema que también Russell destaco fue las diferencias comerciales y la visión de los dos países en el ámbito del MERCOSUR. Mientras Brasil acentuaba la dimensión política del proceso de integración en el marco de su ascenso como potencia regional en el espacio sudamericano, Argentina ponía el énfasis en la potencialidad económica del bloque.(Russell 53 2010) Cuando De la Rua tomó al poder, el gobierno de la Alianza, primero hizo esfuerzos para dar mas magnitud a las relaciones con Brasil y llevar al MERCOSUR mas adelante. Como Russell y Tokatliyan argumentan : La visión dominante del gobierno de la Alianza era que los vínculos con el país vecino resultaban esenciales en lo económico y en lo político por igual. El acercamiento al Brasil se percibía como funcional para una reinserción argentina mas asertiva y diversificada. (Russell , Tokatliyan). Pero el tema de la deuda externa que todavía estaba dominando la política interna de Argentina no permitió el gobierno de la Alianza a enfocar mejor su relación con Brasil. La presidencia de Duhalde brindó los cambios necesarios para que eso sucediera. El distanciamiento entre Argentina y los Estados Unidos debido al tema de pagos de deuda externa, obligó al gobierno de Duhalde a cambiar su postura hacia América Latina. Brasil fue visto como un “compañero fiel “ (Russell y Tokatliyan) Cuando Lula vino al poder en Brasil, el acercamiento en las relaciones entre los dos países fue mucho mas evidente. Para fortalecer el MERCOSUR los gobiernos de los dos países hicieron mucho esfuerzo. Y durante la presidencia de Kirchner el ámbito de amistad continuo a dominar las relaciones de los dos países. Pero cuando Venezuela empezó a jugar un papel muy importante en Argentina en términos de relaciones económicos y estratégicos, el lugar de Brasil por un tiempo perdió su prioridad. Durante la presidencia de Cristina Fernández de Kirchner las relaciones con Brasil y el fortalecimiento de MERCOSUR ocupo un lugar importante. Como Russell argumenta, las diferencias en las posiciones de ambos países en el escenario mundial y latinoamericano - dicho de otro modo, sus atributos de poder diferentes, harán que los intereses internacionales y las políticas exteriores de la Argentina y Brasil no coincidan en muchos temas o se definan de manera distinta. ( Russell 62 2010) . Pero al final eso no significaba que ambos países no pudieran mantener una relación que permitiera el avance de integración regional y fortalecimiento económico.

LOS VINCULOS ENTRE ARGENTINA Y URUGUAY

Las relaciones entre Argentina y Uruguay nunca fueron tan tensas como a partir del conflicto causado por las dos pasteras en Fray Bentos Las papeleras en muchos aspectos es un perfecto ejemplo como los grupos de poder tienen la capacidad de transformar la política exterior hacia un país hermano. Teniendo en cuenta estos grupos de poder internos como Escude explica surgen del incremento de la pobreza de la Argentina. Refiriéndonos a Escude, estas organizaciones populares han heredado el poder del veto parcial que entre 1930 y 1983 ejercieron los militares. (Escude). Estas organizaciones que crecieron con el gobierno del Alfonsín, fueron tomando mayor preponderancia en el gobierno de Menem, con una fuerte presencia en los gobiernos de Kirchner demostrado en conflicto entre Argentina y Uruguay con Botnia. La ruptura de dialogo entre ambos países culmino en esta presidencia, debida a dos ítems. Primero las organizaciones populares que generaron los cortes en las fronteras complicando la comunicación entre ambos países, y en segundo lugar llevando el tema a las tribunales internacionales de la Haya de una manera populista y sin deseos de llegar una solución satisfactoria para ambos países. Podríamos decir que el final que se observa no es el producto de este gobierno, remitiéndonos a Escude: Es el producto inevitable de un ciclo regresivo de décadas que concentro riqueza, multiplico varias veces el porcentaje de pobres y engendro organizaciones populares poderosas que heredaron el poder de veto que antes fue de los militares. (Escude) Como expresa en párrafos anteriores.

los condicionantes externos e internos de las relaciones Argentina-Estados Unidos durante los gobiernos de Menem, De la Rúa, Duhalde y Kirchners

2010-05-28T23:30:00.001+03:00

Durante la larga historia de la política exterior de Argentina, los Estados Unidos siempre han tenido y tienen un lugar muy importante. Cada gobierno de la Argentina que llegó al poder, para determinar su postura en sus asuntos internacionales tenía que pensar primero en cómo iba a mantener su relación con ese país. Después de un largo periodo de la ruptura de la democracia en Argentina, Raúl Alfonsín fue el presidente que condujo la transición hacia la democracia. En realidad, por muchos aspectos, fue un enorme desafío para su gobierno mantener una relación con Estados Unidos, que sería muy diferente a la de sus antecesores. El tema de la autonomía tuvo un lugar muy importante y definitivo, y tuvo un impacto preponderante en la relación con los Estados Unidos. Alfonsín durante su presidencia tuvo diferentes objetivos, y uno de ellos fue tomar grandes e importantes decisiones para fortalecer la consolidación de la democracia en Argentina. Entre estas decisiones una de las mas relevantes era mostrar al mundo el cambio que estaba sucediendo en Argentina. Por muchas razones, ser independiente, destacar la importancia de temas de derechos humanos, evaluar el lugar del país y determinar una política exterior que estaban buscando vínculos productivos con los países en América Latina y otros países en desarrollo fueron algunos de los primeros objetivos del gobierno de Alfonsín. Solo en su segunda etapa de su presidencia, el tema de deuda externa empezó a tener un lugar preponderante, que cambió la postura respecto de su relación con los Estados Unidos. Los dos países, mucho antes que Menem tomara el poder, precisamente con la ultima visita de Alfonsin a los Estados Unidos empezaron a experimentar una relación mas próxima. Cuando Menem asumió su mandato, continuó a consolidar la relación. Para muchos analistas de política la presidencia de Menem significa una ruptura radical en la tradición de política exterior de Argentina. Desde el comienzo de la Nación, quienes estaban en el gobierno y también los círculos de intelectuales que tuvieron un impacto significativo en los asuntos del estado siempre tuvieron la idea de que Argentina es un país que tiene un gran destino y también puede competir con los grandes poderes. Por eso, los intereses políticos y económicos de los Estados Unidos en América Latina siempre fueron percibidos desde Argentina como una amenaza. Cuando Menem asumió el poder, él y sus ministros transformaron la política exterior de Argentina aplicando un nuevo paradigma que cambió el viejo entendimiento. Esta nueva postura que Carlos Escudé introdujo, se llamó: “Realismo Periférico”. Para él, la Argentina debería dejar de aplicar políticas equivocadas que datan desde hace 50 anos, y percibir un nuevo rol, dependiente del los cambios postulados en el nuevo orden mundial. Desde su óptica, un país vulnerable, empobrecido y con poco peso estratégico, en relación a los intereses vitales de la potencia hegemónica debe evitar todo confrontación con las grandes potencias, salvo en aquellos asuntos materiales vinculados en forma directa con su bienestar y su base de poder; en suma, necesita adaptar sus objetivos a la potencia dominante. (Escudé, 1992 44- 47) Pero la pregunta mas importante que nos tenemos que plantear es: cómo este nuevo paradigma de Escudé fue aceptado generalizadamente en este década en Argentina, cuáles fueron las circunstancias internas y también externas que permitieron al gobierno de Menem cambiar su postura hacia los Estados Unidos tan radicalmente. A diferencia del gobierno radical de Alfonsin, el nuevo gobierno Peronista de Menem llegó al poder cuando la inflación y deuda externa estaba en su punto culmine. La democracia estaba consolidada y con las políticas de derechos humanos ya establecidas, pero el tema de la economía tuvo un impacto preponderante. Las promesas del gobierno Peronista eran insertar al a Argentina en el mundo de los países desarrollados (industrializados, países de primera línea) y para lograr eso Menem subrayó la importancia de tener una relación muy afianzada con los Estados Unidos. Su razonamiento estaba basado en ciertos parámetros. Como Roberto Russell destacó: “Menem comprendió que el mundo era otro: el conflicto Este-Oeste daba sus últimos estertores, los Estados Unidos aparecía como el líder indiscutido de la coalición vencedora de la Guerra Fría. Menem y su equipo leyeron este cambio como una oportunidad y decidieron aprovecharla al máximo poniendo en practica una política exterior que situó al país a lo largo de toda la década en el lugar del aliado más solícito de los Estados Unidos en América Latina.” (Russell) Los condicionantes mundiales que llevaron al gobierno Peronista a cambiar su politica hacia los Estados Unidos estuvieron aceptados generalmente por la sociedad argentina. Francisco Corigliano, en su artículo “Argentina y Estados Unidos: giros, reformas y ajustes”, explica elocuentemente cómo las expectativas de la sociedad argentina, que eran parte de los condicionantes internos, fueron apropiados para introducir nuevas políticas externas: “…durante el gobierno de Menem no se puede dejar de tomar en cuenta el reclamo del grueso de la opinión pública por la adopción de medidas de estabilización y modernización económica, opciones obligadas por la traumática experiencia hiperinflacionaria de los años 1989 y 1990”. El gobierno peronista de Menem utilizó la fuerte relación con los Estados Unidos como uno de los mas cruciales necesidades para cambiar la drástica situación económica del país. Y los condicionantes externos como los nuevos ideales: neoliberalismo, democracia y libre mercado empezaron a tener mucho impacto en el nuevo orden mundial, fueron adoptados por la Argentina como muchos otros países en desarrollo y cambiaron las dinámicas de la relación con los Estados Unidos. La falta de inversión externa en el mercado de Argentina también fue uno de los condicionantes internos muy importantes que el gobierno de Menem utilizó para fortalecer las relaciones con los Estados Unidos. Otro condicionante externo que tuvo un lugar muy significativo fue la invasión de Irak a Kuwait. Para Corigliano esta invasión le dio al gobierno argentino la oportunidad de profundizar el acercamiento a Estados Unidos. (Corigliano) La caída del Unión Soviética finalizó la incertidumbre y al final Argentina, después de aplicar una política externa prudente y muchas veces muy neutral por muchos años, al final con el presidencia de Menem estuvo muy atenta a los cambios en la esfera de la seguridad mundial. Porque como dice Raúl Bernal Meza en su artículo “Política Exterior Argentina de Menem a De La Rua Hay una nueva política”: “La necesidad de implementar la nueva política era consecuencia, fundamentalmente de los cambios ocurridos en el sistema mundial: fin de la guerra fría, Estados Unidos como única superpotencia mundial capaz de ejercer influencia y jugar en todos los escenarios: política- diplomático, militar-estratégico, tecnológico- financiero”. (Raúl- Bernal Merza 2002 ). Por eso el último condicionante externo fue el tema de seguridad, Argentina con el gobierno de Menem tuvo que hacer una elección y definir su postura externa para adaptarse al nuevo sistema mundial. Y la profundización del la relación con los Estados Unidos hizo a la Argentina mas integracionista y comprometida con la defensa del nuevo ordenamiento mundial en el ámbito de Naciones Unidas, contrastando con su anterior perfil dominado por un aislacionismo internacional de hecho (Bolívar 1998). Y como expresó Roberto Russell en su ultimo trabajo “La Argentina del segundo Centenario”, se destacan del gobierno peronista las diferentes medidas espectaculares para disipar cualquier duda sobre el alcance del compromiso: el envío de dos naves de guerra al Golfo Pérsico para participar en la alianza multinacional contra Irak en la primera guerra del Golfo; el retiro del movimiento de Países No Alineados dando un portazo, con el propósito de producir un cambio cultural en el país y de demostrar al mundo el apartamiento de la Argentina y de sus reivindicaciones; el voto favorable en el Comisión de Derechos Humanos de las Naciones Unidas a la propuesta de los Estados Unidos sobre la investigación de los derechos humanos en Cuba; el cambio del perfil del voto argentino en la Asamblea General de la ONU, con el propositito de acercarlo a las posiciones estadounidenses; la ratificación del Tratado de Tlatelolco; la adhesión al TNP y la desactivación total del plan misilistico Cóndor II. (Roberto Russell 2010)

Francisco Corigliano en su articulo Las Relaciones entre Argentina y Estados Unidos durante las gestiones de Fernando De La Rua y Eduardo Duhalde explica cómo el rol jugado por las autoridades de la Casa Blanca en una forma sustantiva durante las sucesivas crisis en la segunda gestión de Menem. Para Corigliano las últimas crisis desnudaron la vulnerabilidad de la economía argentina y estos factores externos negativos, mas el desequilibrio fiscal que durante la segunda gestión Menem legaría a su sucesor. (Corigliano) Entonces cuando De La Rua vino al poder, la crítica situación económica de la Argentina tuvo un lugar muy importante en la formación de la nueva política exterior. El déficit fiscal fue una de los condicionantes internos muy importantes que causó una relación especial con los Estados Unidos. Raúl Bernal Meza argumenta que “De la Rua y su canciller impulsaron una línea de política que mantuviera el nivel de buen relacionamiento que las relaciones bilaterales argentino-norteamericanas tuvieron bajo la gestión del presidente Menem, pero reduciendo el perfil de exposición (“relaciones carnales”) interpretadas –interna y externamente- como de seguidísimo o alineamiento”. Aunque las relaciones no eran tan “profundas” como habían sido antes, era muy evidente que no obstante las disputas controversiales que ocurrieron durante estos años, por ejemplo como Bernal Meza destaca, el rechazo norteamericano a la ley de Patentes Medicinales y el conflicto entre las agencias de inteligencia de los dos países, el gobierno de la Alianza continuó dando mucha atención y mucha importancia a su relación con los Estados Unidos. La grave situación de la economía no dio mucho espacio para tener una postura más autonomista.

A partir de la renuncia de Fernando De La Rua, la situación económica del país siguió empeorando. Cuando Eduardo Duhalde asumió el poder, en su primer mensaje al Parlamento anunció un cambio en lo económico, de un sistema “agotado”. El no pago de la deuda externa decretada por Adolfo Rodríguez Saa (Smirnoff) La drástica situación de la economía evidentemente paralizó a la sociedad Argentina, y el gobierno de Duhalde considerando este condicionante interno tuvo que cambiar su postura hacia los Estados Unidos y tomar decisiones comparando a sus antecesores mucho mas prudentes. Como Smirnoff argumenta, a diferencia de la administración dellarruista, Duhalde tuvo una política exterior mas pragmática y sujeta por la coyuntura del “cada día”. Aunque Duhalde se cuidó mucho para no colisionar con el gobierno de Bush, las negociaciones con el FMI causaron ciertos daños en la relación con este país. El gobierno de Bush, que criticó en un principio a la Argentina por no cumplir sus compromisos financieros, a partir de fines de 2002 facilitó las negociaciones con el FMI, asumiendo un papel que el propio Duhalde caracterizo como muy militante. Pero al final cambió su postura. Las razones del cambio fueron puramente prácticas: Washington temía que el peronismo adoptara política mas dirigistas si no se llegaba a un acuerdo y consideró que era necesario preservar la estabilidad macroeconómica argentina para allanar la transición a un nuevo gobierno (Russell 2010). Al final los condicionantes externos como la falta de apoyo del gobierno de Duhalde en la intervención estadounidense en Irak, el cambio en la votación de Argentina en la ONU sobre el tema de los derechos humanos en Cuba fueron condicionantes externos que afectaron las relaciones entre la Argentina y los Estados Unidos negativamente, pero eso no significa que había cambios profundos y dramáticos. El gobierno de Néstor Kirchner llego al poder en Mayo del 2003. Como Pedro Brieger dice: “El asumió menos de dos años después del atentado a las Torres Gemelas cuando Estados Unidos ya había invadido Afganistán e Irak y cuando las criticas hacia la política exterior de George Bush estaban en su punto mas alto” (Brieger). Las condicionantes externos que tuvieron un impacto en las relaciones de estos dos países estaban cambiando. El gobierno peronista primero busca maneras de tener más autonomía en sus políticas exteriores y especialmente en su relación con los Estados Unidos. Para lograr eso, Kirchner hizo mucho esfuerzo por que los problemas económicas no dominen las relaciones con este país, y debiliten a la Argentina como había ocurrido por muchos años. Este plan de Kirchner necesitaba mucho tiempo para ser realizado, por eso, como Russell argumenta, en sus primeros años Kirchner guardó para su intimidad las diferencias con el gobierno de Bush por el papel que le correspondía en el tema entonces central de relaciones exteriores del país: la renegociación de la deuda con los organismos multilaterales de crédito y los acreedores privados. Así esquivó todo cuestionamiento publico a la intervención de los Estados Unidos en Irak . (Russell 58, 2010) Sólo después de octubre de 2005, con la victoria de la partido peronista en las elecciones legislativas y el mejoramiento en la economía, Kirchner tuvo la posibilidad de dar una forma a su política exterior mas independiente de los impactos negativos de la economía del país. Entonces, después de muchos años las relaciones con los Estados Unidos poco a poco empezaron a cambiar debido a los cambios en los condicionantes internos. Russell argumenta que: “Agrandado por el canje exitoso de la deuda en default a principios de marzo de 2005, con una adhesión del 76 por ciento a las bonistas, Kirchner sintió que había llegado la hora de tomar distancia del gobierno Bush y reprobar a Washington, por sus políticas actuales y pasadas. Esta distanciamiento entre los dos países no ocurrió sólo por la actitud que estaba tomando el gobierno peronista de Kirchner. Unos de condicionantes externos que jugó un papel muy importante en las relaciones de los países fue la indeferencia y el desinterés de los Estados Unidos hacia Argentina. Corigliano argumenta que la Argentina nunca integró la lista de países prioritarios para los intereses vitales norteamericanos desde el punto de vista estratégico y/o económico (como, por ejemplo, Israel, China, Turquía o, para citar un caso regional, México). En circunstancias excepcionales (casos de crisis, amenazas de crisis o procesos internos potencial o realmente peligrosos para los intereses vitales de Washington), el "irrelevante relativo" adquiere momentáneamente un nivel de "relevancia" que está en relación directamente proporcional con la gravedad de sus problemas y la naturaleza y magnitud de sus amenazas y cuestionamientos a los intereses vitales de Estados Unidos. (Corigliano 2001) Al final esta distanciamiento no significaba que el gobierno Peronista buscó confrontar los intereses de los Estados Unidos, simplemente buscó otras alternativas para tener mas autonomía en su política exterior. Las relaciones económicas con Venezuela que comenzaron a tener un lugar muy significante, fueron uno de estas alternativas que para Kirchner dieron espacio para maniobrar. En el gobierno de Cristina Fernández de Kirchner, las relaciones con los Estados Unidos continuó sin cambios. Evitando confrontar los intereses de los Estados Unidos, el nuevo gobierno peronista de Kirchner, con el cambio del presidente de los Estados Unidos, pasó a estar muy lejos de los prioridades de la política exterior de este país.

COMPARING THE FOREIGN POLICIES OF ALFONSIN AND MENEM

2010-04-10T21:45:00.000+03:00

FOREIGN POLICIES OF ALFONSIN

From 1983 until the end of 1999, Argentinean society witnessed great change in the foreign policy traditions in that country. Of course, these great changes did not take place overnight. Beginning with the presidency of Raul Alfonsin, who became the first democratically elected president of Argentina at the end of a very violent and harsh period of military dictatorship, was required to construct a new political scheme primarily focused on achieving a major shift in foreign policy in order to change the generally negative perceptions of Argentina throughout much of the West.

Throughout his presidency Alfonsin focused on determining certain principles, with he and his ministers careful to present policies that were morally consistent. At a meeting in 1985, Dante Copputo, Alfonsin’s first foreign minister, explains the nature of this policy position very clearly: “There are no two policies nor two morals nor two conceptions of life, liberty and democracy.” .”(Coputo D 1985) This statement demonstrates the radical government of Alfonsin as directed at the unification of internal and external policies by following certain ideals which would prove to the world that Argentina - now out of a military dictatorship - was ready to embrace her past and build a strong and independent democracy. For Alfonsin, following these ideals was not just a pragmatic option which would ultimately enable Argentina to free itself from the rusty and self-destructive Argentinean exceptionalism and help it move closer to world powers.

Roberto Russell in his article Belief Systems and Argentinean Foreign Policy argues that the universal principles which were cornerstones of the discourse of protection of human life and dignity that Alfonsin was so strongly emphasizing in both internal and external policies were actually perceived as a way of protecting the country against the actions of the powerful states. They were also understood as a specific tool with which to recover the prestige that the country lost during the military dictatorship years. . (Russell R 1996)

Transition to democracy was the hardest task that Alfonsin needed to accomplish during the first phase of his presidency. The level of anti-Americanism in society was still at such a level that it also had a pronounced impact on the choices of the public during the elections. During the first years of eighties a majority of Argentineans considered the United States poorly for its support of ferocious actions of the military in Argentina.

Therefore when Alfonsin came to power it was not a surprise that he kept a distant relationship with United States, chose to support the idea of “self determinism” and strengthened country’s position in the Non-Alignment Movement. External debt passed on by the military dictatorship was a large burden for Alfonsin’s radical government. In order to deal with this problem, the country required reconstruction of its relationships with neighboring countries and reinforcement of trade activities with them. The peace treaties with Chile, as well as the negotiations that resulted in the formation of Mercosur, should therefore be seen as important steps in reconsolidating the country’s position in the region.

Apart from these activities, Alfonsin focused on playing a role in changing the rules for international commerce, which favored developed countries and largely ignored the interests of developing ones. Dante Copputo in his speech at the Uruguay Round stated: “The belief of equal development between nations causes us to ignore the profound historical, social and economical differences between countries and also contributes to strengthen the asymmetries.” (Coputo D) This demonstrates that as a developing country, Argentina, was not pleased with the injustices occurring in the world trading system, and by opposing these injustices showed a more neutral position in its international relations. The decision to visit India in 1987 and become part of the Group of Six and strengthen economic bounds with developing countries can be understood as the results of the search for national autonomy, which enabled the country to have an independent foreign political agenda.

Reconciliation with the European countries, especially the treaties signed with Italy and Spain, enabled Argentina to improve its social and economic relations with European countries. In comparison to the foreign policies of the military dictatorship, Alfonsin’s government aimed to stay away from the persistent clash between two major powers and find other spaces for Argentina to seek security and secure its economic interests. The Group of Six, which Argentina formed together with India, Greece, Tanzania, Mexico and Sweden, was aimed at opposing the arms races between the superpowers. However as argued by Roberto Russell, Alfonsin’s radical government lost its credibility by not ratifying Tlatelolco; by failing to join a TNP; and by continuing to develop Project Condor II (Russell R 1996) .

In the second half of 1984, Alfonsin’s government began to change its foreign policy priorities and place priority on relations with the United States. This change caused severe opposition in the parliament and was understood as a betrayal of his government’s original policies. As Reficco argues in his article “ Foreign Policy and Political Culture: Argentinean democracy case 1983-1985”, Alfonsin’s two visits to the United States can be seen as the beginning of a new alignment with the United States as well as a significant mark of departure from the traditional foreign policies that Alfonsin had attempted to compose. Reffico defined this major step as el giro realista, or the “realist turn”, which later in Menem’s presidency accelerated and was ultimately widely accepted by Argentinean society. .(Reficco E 1996)

FOREIGN POLICY OF MENEM

When Menem came to power in July 1989, he faced an Argentinean society more focused on the country’s devastating economic situation than any of its ideological conflicts. It would therefore not be wrong to state that Menem’s approach to politics and the economy was in fact a result of the demands of the majority of Argentineans. His idea of bringing prosperity and peace to the country was very much directed at the goal of rendering Argentina a rising power, performing at its maximum economic and political capacity. In order to accomplish this goal Menem’s policies were very much focused on short-term goals with an accompanying lack of consistency. Reficco in his article argues that Menem redefined the idea of being part of the Occident. Unlike his predecessors, instead of focusing on the ethical and cultural features of the Occident, Menem elected to highlight the role of politics and the economy. . (Reficco E 1996)

Global political and economic dynamics had gone through a radical change with the fall of the Soviet Union and this change was felt as strongly in Argentina as elsewhere. It was therefore not unexpected to see that Argentinean domestic politics was greatly affected by these changes. Indeed the foreign policy decisions of Menem could be seen as an outcome of these changes. For example, acknowledgement of the position of the United States as sole super power rendered Menem’s government more determined to seek ways to strengthen its alignment with that country. In order to accomplish this, a movement away from the policies of former radical government was inevitable. It was therefore essential to be able to present a rational defense of his new foreign policies to society. Menem, together with his first foreign minister Domingo Cavallo, attempted to convince society that the efforts and decisions made by the former government on foreign policy issues were not sufficient to improve Argentina’s position in the international arena. Due to the radical changes happening around the world, economical interdependence had to be part of every country’s reality in order to survive. As a consequence, as Amalia Stuhldreher argues in her article “Regimen Politico y Politico Exterior en Argentina. El caso del primer gobierno de Carlos Menem (1989-1995)” Menem started to advocate a new political scheme, which would be run by three concepts: realism, pragmatism and normality. (Stuhdreher A 2003). By embracing realism and pragmatism Menem’s government applied a policy which made economic relations a priority.

Being a strong ally of United States meant certain sacrifices, such as losing the ability to act independently in certain circumstances. In security issues, Menem’s government supported United States interests even in places where Argentina had no direct interest, such as by sending troops to the Gulf War without even waiting for the ratification of the parliament. This particular support can be seen as a pragmatic decision of the Menem government, which enabled Argentina to strengthen economic relations with the United States. Economic crisis, high inflation and foreign debt were sufficient to legitimize his neoliberal posture. In order to solve these domestic problems Menem utilized foreign policy as a tool to convince Argentinean society that only by integrating through strategic and economic alliances could Argentina be better off in the long term.

Menem’s charismatic leadership played a great role in convincing the masses that his government was ready to make all necessary changes to consolidate its place alongside the world’s biggest powers. The strong relationship with United States that Reficco defines as reconnection caused Argentina to move away from the Non Alignment Movement and implement Plan Condor II. It similarly caused Argentina to give greater attention to United States interests.

Meanwhile, Menem continued to foster the integration process with Brazil, Uruguay and other neighboring countries. Latin America, along with Europe and United States
In light of the fact that Argentina’s economic and strategic interests continued to have great importance in Menem’s government’s foreign policy.

Another important subject considered as a significant deviation from previous foreign policy was Argentina’s relationship with Britain. So-called demalvinization of foreign policy was an important issue for Menem’s government. He and his foreign ministers believed that this issue harmed the position of Argentina in international arena and this drove his government’s efforts to reconsolidate relations with Britain. The treaty, which was signed by both countries in Madrid in 1990, was the outcome of Menem’s departure from former policies on the Malvinas issue.

COMPARING THE FOREIGN POLICIES OF ALFONSIN AND MENEM

Both Alfonsin and Menem play major roles in the contemporary political history of Argentinean. Both were forced to create new political schemes to adapt to changing international conditions. The times at which each came to power also played a significant role in their contrasting decision-making processes in relation to foreign policy. Alfonsin came to power at a time when great transition was taking place in Argentina. Passing from military dictatorship to democracy was a hard task to accomplish. Political tension was still high and society was still fragile as a result of the unpleasant experiences of those years. Alfonsin’s foreign policy was no doubt affected by these internal conditions. Initially, the radical government felt in need of restoring the prestige that the county had lost. The foreign policy of Alfonsin was consequently very much focused on accomplishing this task. His government signed numerous treaties in order to prove to the world that Argentina would stick to democracy and protect human rights, thereby distancing itself from the military dictatorship.

Unlike Alfonsin, Menem took power when the democracy was consolidated. He therefore he did not feel the same need to rationalize his policies by recourse to universal ideals. Rather, it can be seen that Menem chose to rationalize his foreign policies by using the argument that his government was focused upon the most urgent necessities of the Argentinean people, which at that time were the result of bad economic conditions.

Similarly, at the time that Alfonsin came to power, Argentinean society was continuing to perceive the United States as responsible for helping the military to commit horrendous crimes. Therefore it was out of question for Alfonsin’s government to build strong relations with United States. For this reason by taking Argentinean society’s needs and beliefs, Alfonsin’s government chose to emphasize the idea of independent foreign policy, based on promoting democratic and peaceful values around the world. In order to do that his government chose not to take sides and support the non-alignment movement.

The priorities of the foreign policy of Alfonsin for a very long time was to improve the relations with the Latin American countries by fostering the integration process especially with the neighbors and, afterwards try to demolish the isolationist policies of the military dictatorship which caused Argentina to go backwards for a long period of time. In order to do that, in contrast to Menem, Alfonsin tried to form new alignments with developing countries. Only in the last years of his presidency, due to the unresolved economical problems of the country, did Alfonsin move away from his former policies and try to strengthen the relations with United States. It would not be wrong to state that Alfonsin’s departure from traditional foreign policy in turn became the foundation for Menem’s approach to foreign policy.

The case of Malvinas is another subject that stands out as a significant difference between the policies of these two presidents. Unlike Alfonsin whom did not change the prevailing approach on this issue, Menem, again due to the pragmatic reasons, chose not to take a hostile or uncompromising attitude on this issue. Once again, the international political climate and the radical changes that took place such as the end of Soviet Union played a significant role in Menem’s foreign policy decisions. The impact of the end of bipolarity on Menem’s government decision to give priority to strengthen the relations with United States should not be underestimated.

Meanwhile, foreign debt, which continued to grow, together with high inflation rates, caused a drastic change in the articulation of expectations and necessities. The political conflicts that arose from ideological differences were replaced with the day-to-day necessities which were the result of urgent economic problems.

The role of finance and multinational companies in the Argentinean economy similarly had a huge impact on Menem’s foreign policy decisions in favor of economic interdependence.

As a result, the radical changes that occurred at both the international and domestic level were in fact the major determiners in the foreign policy agendas of both presidents. It should also be mentioned that both presidents used different arguments to legitimize their policies. Alfonsin’s idea of autonomy was completely different than that which Menem perceived. The priorities in their respective foreign policies were very much shaped by societal demands.

It is therefore largely impossible to make a comparison without accounting for the domestic and international conditions encountered by each president. In this way a comparison of the respective positions of Alfonsin and Menem demonstrates that foreign policy is inevitably a product of the contemporary political culture of a country.

LOS ORIGENES DE LA PAC

2009-11-17T20:50:00.003+02:00

--Mi nuevo ensayo . Se trata de los origenes de la politica agricola comun en union europea.

Durante la historia de la Unión Europea , la Política Agrícola Común siempre ocupo un lugar muy importante, porque fue uno de los temas mas discutidos en política dentro y fuera de la U.E.. PAC ( la política agricultura común)nos muestra que es un sector crucial por todos los países en Unión Europa . Pero por que la agricultura fue siempre uno de los mas importantes sectores en Unión Europea? . Simplemente porque Europa fue uno de los exportadores de productos agrícolas a todo el mundo. Entonces para solucionar los problemas de este sector era crucial ordenarse económicamente y también cuando analizamos la historia de la Unión no es incorrecto decir que tener una política común en agricultura fue el primer desafió en el camino de la integración. Entonces es indispensable que analizamos los origines de la PAC para entender porque siempre fue tan problemática y en el mismo tiempo tan importante para la U.E..

Durante los primer años de 1950 Europa estaba en un lugar que nunca estuvo. Después de las dos guerras mundiales y la gran crisis que generó esto perdió todo su poderío.. La vida de las poblaciones cambiaron drásticamente. La brutalidad de las guerras no solo finalizó con las vidas de millones de personas sino que también causó graves daños en las tierras que antes eran muy productivas . Los gobiernos de los seis países ( Francia, Italia, Alemania, Holanda, Luxemburgo y Bélgica) que después fueron a ser los primeros países que tuvieron un acuerdo a aplicar la PAC en sus políticas domesticas estaban luchando para mantener los intereses de todos los sectores. Los campesinos siempre tuvieron un lugar muy importante en la escena de la política de estos países. Aunque la industrialización cambio la forma de producción, todavía los sectores de la agricultura estaban jugando un papel muy importante para ganar las elecciones en estos países. Según Ian Bache y Stephen George, para la Quinto Republica de Francia, el sector agrícola no era solo importante económicamente sino políticamente. Había una presión constante en todos los partidos políticos de centro-derecho para las agricultores pequeños que eran productores ineficientes, pero también muy determinados para continuar a ser independientes. Esto significaba que los agricultores tenían que estar subsidiados por el estado en medio del sistema de apoyo en precios. ( George , Bache 2006) En Alemania la situación en general no era muy diferente, el estado tuvo que apoyar al sector agrícola para aumentar la producción. Pero era muy evidente que las tierras de en Alemania Oeste estaban muy dañadas. Por eso había escasez de alimentación, que causó problemas en la población y para proteger a los campesinos el gobierno de Adenauer tuvo que aplicar una política de precios que favorecía a valores muy altos para los productos agrícolas en el mercado domestico. En los otros países como Italia, Luxemburgo, Holanda y Bélgica la política de poner altos precios para los productos agrícolas era muy común . Entonces en los países que eran los primeros fundadores de la política común agrícola, las regulaciones para mejorar la situación del sector tenían casi las mismas características. Por eso las discusiones entre los países para tener una política en común no encontró resistencia entre estos seis países. Las discusiones empezaron inmediatamente después del fin de la segunda guerra mundial y según Henrik Zobbe había dos temas muy importantes que siempre estaban cuestionados por estos seis países. El primer tema enfoco en la aseguración de suministro de los alimentos y el segundo tema cuestionó como los países pueden asegurar los ingresos de los campesinos. ( Zobbe 2001) Como mencioné antes las dos guerras imposibilitaban a los productores agrícolas a tener los mismos niveles de producción y aprovechar los altos niveles de ingresos, pero también la necesidad de hacer una renovación en la estructura de los sectores de la agricultura, todo esto estaba muy relacionado con la necesidad de transferir la gente a trabajar en los sectores de industria y aumentar la producción de la misma. Era imperante introducir nuevas tecnologías y cambiar la estructura de la agricultura fue uno de los mas importantes objetivos de la nueva política agrícola común. Después de indicar los problemas en este sector cada país quería determinar un plan común para mejorar las condiciones. Después de los primeras discusiones , los seis países no pudieron determinar un proyecto común. Por eso la discusión continuó con la creación de una nueva conferencia que solo se especializaría en los mercados de agricultura dentro de Europa. Este conferencia duró 2 años . Empezó en 1952 y terminó en 1954 y tampoco durante estos dos años los siete países incluyendo Inglaterra lograran a tener un consenso en los temas generales. Michael Tracy en su articulo “ Agricultura in Western Europe- Challenge and Response, argumenta que era muy fácil dar cuenta que había una diferencia entre los perspectivas de Francia, Holanda y Inglaterra. Según Francia era impensable tener un mercado común sin tener una política agrícola común, por eso también Holanda, ellos estaban a favor de tener una política mas supranacionalita, con fuertes preferencias sobre la comunidad. Contrario a Francia y Holanda , Inglaterra que siempre quería ser mas independiente y tener relaciones mas cerca con los otros países en la Commonwealth, generó muchas dificultades durante las discusiones. (M TRACY 1982) Aunque la infraestructura del sector agrícola en Francia estaba dañado después de las dos guerras, Francia siguió teniendo excedentes en sus producciones agrícolas y a pesar de las discusiones de tener una política agrícola común su primer motivo siempre fue exportar sus productos especialmente a Alemania y después a los otros países de Europa. En el final de las conferencias especiales para los mercados agrícolas , era muy claro ver que los seis países contrario a Inglaterra eran mas entusiastas para continuar a integrar sus mercados agrícolas, pero también era muy claro que todos los países tuvieron que sacrificar algunos intereses nacionales para poder integrarse a algo mas súper racional y complejo. Durante los siguientes años los seis países aumentaron la velocidad de los procesos de integración de los mercados agrícolas. Según Mansholt había cuatro razones para lograr una la inclusión agrícola en el proceso de integración. Primero era muy difícil de excluir los sectores agrícolas en la proceso de integración económico en Europa del Oeste porque era muy complicado fijar los limites entre los productos industriales y agrícolas, segundo el rol del sector de la agricultura durante esos años en Europa era muy importante . En tercer lugar para determinar precios mas estables y prevenir los fluctuaciones según Mansholt los países debían tener una política de precios común y en cuarto lugar y la ultima razón por porque Mansholt piensa que es necesario incluir los sectores agrícolas al proceso de integración, fue la relación entre la agricultura y el mercado general. Para Mansholt era evidente que el aumento en la producción agrícola marchaba a posibilitar de tener industrias mas avanzas y que producirían más rápidamente y con mejor calidad. (Mansholt 1963) Durante las discusiones entre los seis países era muy evidente que los intereses de Alemania y Francia muchas veces chocaban. En Alemania los campesinos estaban a favor de los precios altos y convencerlos para igualar los precios de los alimentos fue muy difícil por el gobierno de Adenauer.

Pero al final se llegó a un consenso entre los seis países para realizar una modernización muy rápida en el sector agrícola. Los costos de esta modernización significaba la falta de apoyo a los otros sectores, pero también los gobiernos sabían que esta modernización podía posibilitar la transferencia de los trabajadores campesinos a los sectores de la industria. Entonces podemos argumentar que la expansión industrial era muy dependiente de la modernización del sector agrícola en estos seis países. Cuando analizamos todo el proceso antes del tratado de Roma es fácil de darse cuenta que el acercamiento entre Francia y Alemania es uno de las mas importantes razones que posibilitó de tener una política común agrícola. Porque durante todo este proceso Francia con De Gauelle casi definieron todas las mayores reglas de la PAC y también el apoyo político de Holanda a Francia en este caso posibilitó a Alemania de hacer mas compromisos.

En conclusión en 1957 los seis países firmaron el Tratado de Roma y la política agrícola común en términos muy generales fue una de las partes mas importantes que ha posibilitado a los seis países de Europa unificarse y determinar las regulaciones en sus sectores agrícolas por primera vez. Pero los artículos que se tratan a PAC tuvieron aspectos muy generales. Como consecuencia se tomó la decisión de aumentar la velocidad del proceso de integración. El articulo 39 del Tratado de Roma en relación a la Agricultura define muy claramente los objetivos de la PAC :

a) Incrementar la productividad de la agricultura, desarrollando el progreso técnico y asegurando el desarrollo racional de la producción agraria así como el empleo óptimo de los factores de producción, especialmente la mano obra;

b) Garantizar un nivel de vida equitativo a la población agrícola, especialmente por el aumento de la renta individual de aquellos que trabajan en la agricultura.

c) Estabilizar los mercados

d) Garantizar la seguridad de los abastecimientos

e) Asegurar al consumidor suministros a precios razonables.

Al final no es incorrecto a decir que todos los objetivos que eran definidos en este artículo en realidad eran muy constantes con los objetivos nacionales de los seis países. El primer objetivo de este artículo se enfoca en la eficiencia de la economía y eso solo puedo ser posible si el sector agrícola usa los nuevos recursos técnicos y las tecnológicas necesarias para incrementar su productividad. El segundo objetivo es muy claro, y dice: que los gobiernos de estos seis países siempre por razones políticas y económicas van a cuidar los intereses del sector agrícola . Los altos niveles de ingresos por los campesinos es crucial para tener el apoyo de el sector agrícola en política. Pero también asegurar los precios de los productos para que sean asequible, este es un objetivo muy importante para proteger los otros grupos de intereses. En realidad con este tratado los seis países lograron equilibrar los intereses de los diferentes sectores. Los altos precios de los productos significaban proteger al sector agrícola, pero también puede causar resistencia entre los consumidores. Por eso con la política de fijación y nivelización de los precios de los alimentos los seis países pudieron asegurar los intereses de los consumidores. Al final el tratado de Roma solo determinó los temas que estos seis países tienen que enfocar para mejorar sus sector agrícola. Después de este tratado había muchas acuerdos y reformas que cambiaron la estructura de la PAC . Pero para entender como estas reformas y acuerdos cambiaron la PAC y posibilitaron su funcionar de otra manera, es crucial a ver sus origines.

ATAYA ÖZLEM

2009-11-16T06:01:00.002+02:00

Geçen sene yazdığım bir yazı tekrar okudum ve bir on kasım sonrası hiç birşeyin değişmediğini düşünüp buraya tekrar koymak istedim.

The Messiah will only come when he will no longer be necessary. He will come one day after his advent. He will not come on the day of the Last Judgement,but on the day after.
- Kafka

" When ıne talks so much about power, it's because it can no longer be found anywhere. The same goes for God: the stage in which he was everywhere came just before the one in which he was dead. Even the death of God no doubt came before the stage in which he was everywhere. The same goes for power, and if one speaks about it so much and so well that's because it is deceased, a ghost, a puppet;such is also the meaning of Kafka's words: the Messiah of the day after is only a God resuscitated from among the dead, a zombie. The finesse and the microscopic nature of the analysis are themselves a " nostalgia effect" And so everywhere we see power coupled with seduction ( its almost obligatory these days) IN ORDER TO GIVE A SECOND EXISTENCE. Power gets its fresh blood from desire. And its no longer anything more than a sart of "desire effect" at the confines of the social, or a sort of " strategy effect" at the confines of history.

.... This universal fascination with power in its exercise and its theory is so intense because it is a fascination with a DEAD POWER characterized by a simultaneus " ressurection effect" in an obscence and parodic mode, of all the forms of power already seen.

Baudrillard

Ata şikayet hattı : Anıtkabir yürüyüşleri, Ata'nın dağda beliren silueti,Ata'nın sembolleştirilidiği her türlü dahiyane fikrin altında aslında tek bir şey yatıyor o da " Güce Özlem". Türk siyasi tarihi belirli dönemlere ayrılarak incelendiğinde sadece tek bir dönemde kullanılan sınırsız güç hala bugün bile meşruiyetini korumayı başarabiliyor. Bu güce olan,sarsılmaz güven ve inanç , Mustafa Kemal'in o günkü koşulları iyi değerlendirerek ilk başta kendisi için kurguladığı ve daha sonra kendisinin dışında büyük bir kitlenin varoluşuna şart koştuğu "karizmatik kurtarıcı" kimliği bugün hala bütün devlet aygıtları tarafından tekrar tekrar kurgulanarak ayakta tutulmaya çalışılıyor. O günün koşullarında, yaratıcı nosyonunun gerektiği ölçüde hızla gerçekleştirilen bir çok yeniliğin öncüsü olması ve en önemlisi bir arada tutulmaya çalışılan bir kitlenin kendi kimliğini oluşturma sürecinde en önemli dayanak noktası olarak benimsediği kahraman figüre verilen ismin Ata olması hiç de şaşırtıcı sayılmaz. Ama asıl şaşırtıcı olan bugüne değin bir çok noktada şiddete, baskıya ve sessizliğe tahammül eden milyonlarca insanın hala bu kurtarıcı figüre olan özlemi. Burada göze çarpan en önemli nokta Ata'nın kurtarıcı figurünün tarihin her türlü safasında şiddet ve baskı uygulayanlar tarafından da (otoritenin sağlama alınması için çoğunluk tarafından kurucu ve kurtarıcı olarak kabul görmüş ve her zaman minnetle anılmış olduğu için) kullanılmasıdır. Bugün hala yüzeydeki her türlü siyasal oluşumun kendini meşrulaştırmasında ve halka benimsetmesinde belirleyici rolü oynayan yine Mustafa Kemal kimliği üzerinden türetilen Kurtarıcı Ata figürüdür. Bu yüzden şu an Türk siyasetindeki bütün siyasal örgütlenmelerin ideolojilerini birbirinden ayırt etmenin imkansızlığı içerisinde oluşumuzun aslında yine tek sebebi ,hepsinin kendi kitlesiyle oluşturduğu bağları sıkılaştırmak için Ata'yı kullanıyor olmasıdır. Bu yüzden ince detaylar üzerinden bir partiler skalası oluşturulma çabası bırakılırsa eğer,ortada eskimiş ve yıpranmış kurgusuna rağmen ona hala dehşet verici bir şekilde sımsıkı sarılmış,kurtarılmayı bekleyen bir kitle görüntüsüyle karşılaşıyoruz. Hangi sebepten olursa olsun,bugün hala protesto mahayiyetinde belirli meslek gruplarının , sivil toplum örgütlerinin ,ataya şikayette bulunmak için gerçekleştirdiği yürüyüşler bunun en vahim örneği olarak görülebilir. Ölmüş bir varlıktan türetilen kimliğe yakınma şikayette bulunma, aslında varolan acizliğimizin ve çaresizliğimizin klişeleşmiş bir kanıtıdır.

El mercado es una institución en decadencia- Victor Beker

2009-11-13T00:01:00.005+02:00

--- algo que escribi para la clase de economia politica. Despues de estos dos ensayos no me quedo con ganas de escribir mas sobre el mercado y sus nuevos desafios etc. voy a dejar a leer y escribir sobre estos temas por unos dias y concentrar en mi nuevo ensayo : LOS ORIGENES DE LA PAC - LA POLITICA AGRICOLA COMUN EN UNION EUROPA
ah que divertida ! me encanta mi vida aka , mucho fiesta poco trabajoo!!

La mayor parte de los textos que leemos sobre breve historia de economía en el siglo XX entienden al estado como un actor muy importante en la economía y esto se modificó después de la caída del Muro del Berlín y el estado empezó a tener un rol menos signicativo. En estos textos también siempre encontramos, comparaciones entre el rol del estado en los países comunistas y en los países capitalistas durante la Guerra Fría. Hay también otras posibilidades para ver como la influencia del estado disminuye en los mercados después de la caída del Muro Berlín, pero no debemos olvidar que en la mayor parte de siglo XX los estados disfrutaron de completo control en el proceso de distribución de los recursos en sus territorios. Las empresas o los otros actores, como consumidores, comparados a los estados no eran tan significativos en su influencia en el proceso de distribución de los recursos. Había también muchos factores que posibilitaron que los estados, disfrutaran, de sus posiciones. Como menciona Beker en su articulo : “Estado,Mercado,Competencia y Monopolio: Verdaderas y Falsas Dicotomías: la crisis en 1930, la posterior Segunda Guerra Mundial y también el proceso de descolonización eran unos de estos factores que posibilitaron a los estados a ser el único actor en la promoción del desarrollo económico. Después de la caída del Muro de Berlín, los estados perdieron drásticamente su role para decidir como los recursos tendrían que distribuirse. Eso no ocurrió en un día. Cada día encontramos e establecimiento de nuevas empresas y estas empresas cada día tienen y siguen teniendo la oportunidad de conjuntar con otras empresas en otros partes del mundo para ser mas grandes y tener más control en los mercados. Entonces casi todas las comparaciones entre el presente y el pasado están demostrándonos como el rol de los actores en el mercado cambió.

Hay una tendencia entre los economistas favor del sistema capitalista a mostrar que durante el primer parte de siglo XX , la distribución de los recursos por estados no fue eficiente. Es verdad que los estados no eran capaces de distribuir los recursos justamente y también faltaban muchas cosas para mejorar los niveles de la vida de sus poblaciones pero según Beker tampoco hoy podemos decir que hoy esta falta de eficiencia en la distribución de los bienes haya mejorado notablemente. Para Beker los argumentos sobre la dicotomía entre Mercado y Estado no tienen mucha relevancia para entender que esta sucediendo hoy en la economía global. Hoy ni los mercados ni los estados, tienen mucha influencia en el proceso de distribución de los recursos. Beker argumenta que hoy los procesos de integración vertical y horizontal de los empresas disminuye las transacciones que antes pasaban, por los mercados. Muchas empresas que eran pequeños hoy son gigantescas corporaciones y no permiten al mercado a poner responsabilizarlos para mejorar sus productos o hacer cambios en los precios para competir. Porque como Beker explica hoy los precios son fijados por estas corporaciones, entre sus organismos ellos deciden todo. Por eso para los defensores de la sistema capitalista , el mercado no siempre puede mejorar el nivel de competencia entre los productores ni puede obligarlos a hacer renovaciones para producir productos en mejor calidad posible. Si es verdad que la distribución de los recursos por Estados pueden causar monopolios y oligopolios pues como sabemos los monopolios y oligopolios son los verdaderos enemigos en el proceso de desarrollo de los economías . Pero como Beker explica en su articulo como hoy también las gigantescas corporaciones mas o menos practicando un tipo de oligopolio y ponen la eficiencia de los mercados en riesgo. Al final podemos argumentar que en estas empresas los departamentos de innovaciones sin tener ningún tipo de preocupación sobre las demandas de los consumidores determinan cuando es el tiempo para renovar los productos y presentar nuevas tecnologías. También los consumidores no tienen ningún tipo de efecto para determinar los precios. Como Beker expone: “ La única decisión que pueden adoptar los consumidores es que cantidad quieren o pueden adquirir a los precios fijados.” Entonces para entender que esta pasando hoy me parece que tenemos que cuestionar los argumentos de los defensores del sistema capitalista. Porque como Beker en su articulo demuestra el mercado libre no siempre posibilita a tener una distribución del los recursos mas eficiente . Como podemos ver ahora el mercado simplemente no puede asegurar la competencia entre las organizaciones privadas. Es importante a mencionar que la innovación no es tampoco una promesa en el libre mercado , entonces como Beker expone en su articulo : “ Ni las economías capitalistas son eficientes ni la eficiencia es una característica a la que puedan atribuirse los éxitos del sistema. “

2009-11-10T03:34:00.008+02:00

Uzun zamandır buraya Kolombiya'nın içler acısı durumu hakkında bir şey yazmak istiyordum, burada oluşum yaptığım master,okuduklarım, bu ülkede olan abuk sabuk şeyler hakkında bi kaç fikir sahip olmama yardımcı oldu. Gelmeden önce "failed state" kavramını nedense hiç Kolombiya'ya yakıştırmamıştım belki Ortadoğu Türkiye de siyaset okuyanların baslıca genel ilgi alanı olduğu için .Aslında Kolombiya,Bolivya,El Salvador, Haiti, Honduras gibi ülkelerde olup bitenlere karşısındaki tutumumuz Afrika'da olup bitenlere karşısındaki tutumumuzdan farksız.O kadar az fikrimiz varki, oralarda bir iç savaş,bir devletsizlik,açlık,uyuşturucu kaçaklığı vs evet var ama ne oluyor ne bitiyor sanırım ancak toplu bir kıyım olduğunda, veyahut bu sene Honduras örneğindeki gibi askeri bir darbe olduğunda dikkatimizi çekiyor. Garip olan şu Newyorktimes'ı The independent'i El pais'i ne biliyim Le monde un herhangi bir editionını açtığınızda bu ülkelerde olup bitenler o kadar filtrelenip özet halinde önünüze getiriliyor ki detaylı bir fikrimiz olmaması zaten kaçınılmaz.Korkunç olan şu sanırım coğrafi olarak kaybolmuş durumdayız, ne tarafa bakarsak bakalım asla yoğunlaşamıyoruz.Genellemeler ne yazık ki kaçınılmazlaşıyor.

Bugün New Yorker'da Seymour Hersh'in Pakistan'nın nükleer silahlarının Amerika Birleşik Devletleri'nin güvenlik çıkarlarına uygun bir şekilde korunup korunmadığıyla ilgili bir yazısını okudum,okurken Pakistan istihbarat servisinden herhangi bir yetkilinin açıklamalarına yer vermiş Hersh yetkili kısacası Pakistan hükümetinin nükleer gücüyla ilgili hiç bir zaman Amerika'ya karşı tamamen açık davranmıcağı asla güvenmiceğiyle ilgili bir şeyler söylüyor ve ekliyor biz size ne söylersek söyleyelim asla sizde kalmayacağını ve bunun düşmanlarımıza gidiceğini biliyoruz. Güney Amerika'daki ülkelerin de Amerika'ya olan tutumları aslında neredeyse aynı daha önce burada Chavez ve diğer bölge ülkeleri liderlerinin Arjantinin Bariloche kentinde yapılan UNASUR toplantısında Kolombiya'nın Amerika Birleşik Devletleriyle yaptığı askeri anlaşmalara gösterdikleri tepkilerden bahsetmiştim.Bundan bahsedeli sadece bir kaç ay oldu ve Chavez daha bu hafta AloPresidente programında halkına seslenirken savaş için hazırlıklı olmalarını söyledi,komik olan durum şu Kolombiya ve Venezuella sınırında yaşayan her ülkenin halklarının arasındaki sosyal ve ekonomik ilişkilerin oldukça normal bir düzeyde devam etmesi ,bu durumda siz nasıl bir yapay gündem yaratıcaksınız nasıl bir düşmanlık aşılamaya çalışıcaksınız ki bu halklar karşı karşıya gelsin ve savaşsın. Peki bu ülkeler nasıl bu noktaya geliyor ? Yaratılan güvensizlik... Pakistan örneğinde olduğu gibi Venezuela'da ABD'yle olan ilişkilerinde geçmişteki problemlerini sürekli şimdiye ve geleceğe taşıyarak halkı daimi olarak tehdit altındaymış hissini yaşaması için elinden geleni yapıyor. Tabi bu durumdan ne Pakistan ne de Venezuela hükümetlerini liderlerini tamamen sorumlu tutabiliriz sanırım. Amerika'nın daimi olarak güvenlik çıkarlarını hep bu bölgedeki ülkelerin istikrar,gelişme gibi hedeflerinden daha ön planda tutması,bu ülke liderlerinin savaşı halka normalmiş her an olması beklenebilir birşeymiş gibi göstermelerine yardımcı oluyor. Çünkü Amerika o korkunç imajını değiştirmek için ne yazık ki hiç bir şey yapmıyor.Hatta günden güne daha ihtiyatsız bir siyaset sergiliyor.

Buna verilebilicek en şahane örnek: Kolombiya.Bu ülke hiçbir zaman ulus inşa etme sürecini tamamlayamamış bir ülke. Modern siyaset tarihi gibi bir şey okutuluyorsa eğer bu ülkede sanırım bahsedebilicekleri tekşey sınıflar arasındaki akıl almaz uçurum,ve bu uçurumun neden olduğu gerilla örgütlenmeleri. Ne yazık ki Kolombiya bundan ibaret pardon bir de Shakira.Başka hiç bir şey değil.Bu yüzden hükümet bu kadar rahat elini kolunu sallayıp istediğini yapabiliyor çünkü kimse kendini temsil eden bir hükümet olduğunu düşünmüyor nasıl düşünebilirlerki eğer gelen her hükümet sadece belli çıkar gruplarının ve sektörlerin huzurunu refahını ve güvenliğini düşünüyorsa, herkes kendini koruyacak bir şeyler arayıp dursun, kontragerillalar gerillalar koruma vaadi karşısında bir ülke halkının bütün gelecekle ilgili umutlarını tüketiyor,şiddeti günlük hayatın bir parçası haline getiriyor ve sonunda sadece ülkedeki bazı şanslı sektör ve grupların çıkarları değil , kıtadaki bir başka ülkenin çıkarları da oldukça alenen hükümetin korunması altına giriyor. ABD'nin Kolombiya'daki sözde uyuşturucu kaçakçlığı savaşında sergilediği tutum,bugün Chavez'in mütemadiyen atıp tutmasının tek nedeni,ABD bu şekilde alenen çıkarları doğrultusunda hareket ederse çok yakın bir zamanda sanki bir o eksikmiş gibi varolmayan düşmanlık iki ülke halkına en kısa ve en temiz yoldan yani korku politikasıyla kolayca aşılanıcak.

LOS MOTORES DE LA INTEGRACION ECONÓMICA GLOBAL

2009-11-06T06:36:00.000+02:00

En su artículo:”The Internacional Political Economy Since World WAR II”, Joseph Grieco clasifica los motores de la integración económica global en cuatro categorías: La Tecnología, el liderazgo de hegemonía, el liberalismo que es integrado en las democracias industrializadas y los regimenes internacionales. Esta clasificación por razones que Grieco explica en términos muy generales puede darnos una idea sobre cómo el proceso de integración económica global empezó y siguiendo a continúa a una velocidad extremamente alta.

La tecnología para Grieco es uno de los más importantes motores de la integración. En su artículo argumenta que los más drásticos cambios y desarrollos sucedieron en telecomunicación y transportación. Para Grieco después de la segunda guerra mundial los nuevos descubrimientos y novedades tanto en telecomunicación como en transportación empezaron a facilitar los movimientos de los bienes y servicios a cada parte del mundo. Es cierto que la integración económica global en gran parte depende de los movimientos de estos bienes y servicios. Y esta movilización de los bienes y servicios antes de la segunda guerra mundial estaba sucediendo en condiciones muy primitivas a comparación del presente. La alta velocidad de los movimientos de estos bienes y servicios es crucial para el proceso de la integración económica global , había muchas empresas privadas de Estados Unidos y Europa que estaban transportando y también recibiendo una considerable cantidad de bienes vía los barcos y los trenes, pero debido al nivel de tecnología que no era muy alta obviamente la velocidad de los movimientos era muy baja y también la tecnología de la producción antes de la guerra no era suficiente para que algunos sectores de pudieran exportar productos perecederos a lugares que quedaban muy lejos. Por eso antes de la guerra, la mayoría de las empresas de los países desarrollados como Estados Unidos, Inglaterra y Alemania eran vacilantes de adoptar una postura tan global. Mover los productos desde un continente a otro significa mucho tiempo y mucho dinero. Esta situación cambió después de los nuevos descubrimientos en telecomunicación y transportación. Las empresas de Estados Unidos y Europa empezaron a avanzar y tomar riesgos para expandir sus actividades de comercio y producción en diferentes partes del mundo.

En su segundo argumento, Grieco focaliza la necesidad de dominación de un poder hegemónico que siempre pueda cambiar la estructura de economía. En el siglo XIX Inglaterra fue el primer poder hegemónico, desde de su revolución industrial cambió las reglas de la comercio. Como John Ikenberry argumentó en su artículo: “Globalization and Political Order, The Sources and Consequences of World Economic Integration” el gobierno de Inglaterra persiguió la firma de acuerdos con los países para bajar los aranceles y los bancos de Londres pusieron capital para usar productivamente en el exterior y el poder naval aseguró que el acceso a los mercados y los recursos del mundo fueran libres. Y el resultado fue un flujo de los bienes, capital y gente sin precedentes. Así, cuando la primera guerra mundial empezó Estados Unidos estaba muy decidido a estar aislado del resto del mundo y esta postura fue una de las primeras razones de la gran depresión. Después de la segunda guerra mundial esta postura de Estados Unidos cambio drásticamente. Estar tan aislado del mundo y al mismo tiempo tener una economía fuerte no era posible y, como Grieco explica brevemente en su artículo, un poder tan grande como Estados Unidos tiene la capacidad de cambiar la estructura del sistema económico. Durante la guerra fría lo que Estados Unidos hizo básicamente fue eso: cambiar la estructura económica para sus intereses. Estados Unidos siempre necesitaba un mercado libre donde sus productos pudieran ser exportados sin enfrentar a las barreras económicas como aranceles y también podemos argumentar como Grieco que un poder hegemónico siempre es necesario para establecer un sistema porque es crucial para asegurar a los otros países que este sistema va a ser guardado sin enfrentar ¡las amenazas. Como Ikenberry argumentó: “Los acuerdos que empiezo con Atlantic Charter (1941) después los acuerdos de Bretton Woods (1944) el Plan Marshall (1947) y Pacto Atlantico (1949) dio a Estados Unidos la oportunidad de organizar sus relaciones entre las democracias de Atlántico.” También, para asegurar que los bienes y servicios circularan libremente en los mercados, Estados Unidos fue unos de primeros fundadores de ciertas instituciones como el FMI y el Banco Mundial ya que la identificación de los intereses nacionales con el libre mercado mundial era uno de los más importantes argumentos de los políticos norteamericanos durante la guerra fría. Pero para convencer a los otros países el argumento de Estados Unidos obviamente no era para proteger sus intereses nacionales, sino justo lo contrario: un mercado libre e integrado precisamente necesario para el orden político del mundo estable. Considerando la existencia de la Unión Soviética que para Europa occidental era una amenaza concreta, este argumento de Estados Unidos fue aceptado unánimemente para evitar otra posibilidad de una nueva guerra que para ellos tenia un sólo significado : Armegadon.

En su tercer argumento Grieco expone que había también un consenso entre los países desarrollados de que el mercado mundial debería ser libre. De hecho fue la primera causa por la que el sistema que Estados Unidos estableció no fracasó durante la decadencia de Estados Unidos entre 1970 y 1980. Durante estos años los países de Europa estaban totalmente recuperados de la segunda guerra mundial y la integración regional en el proyecto grande de Europa (Unión Europea) también hizo imposible evitar el proceso de integración económica global. Por eso es muy importante no olvidarnos que los países de Europa Occidental fueron independientes de Estados Unidos para continuar sus proyectos que en este periodo pareció casi imposible lograr. Fueron los primeros defensores de la integración de economía global y los mercados libres y también, como mencioné antes, el otro argumento podría ser la existencia de la Unión Soviética. La Unión Soviética y su esfera comunista siempre jugaron un rol muy importante para justificar el amenaza de “efecto dominó” y como Estados Unidos, ningún país en la parte de occidental en Europa tampoco quería poner sus economías en riesgo. En su último argumento Grieco enfatiza la importancia de las instituciones establecidas por los países desarrollados: Estados Unidos, y los países de Europa. Para Grieco estas instituciones durante las crisis de economía tuvieron un rol muy importante para evitar que los países de implementaran políticas muy proteccionistas o aislamentistas. Las instituciones como La OMC o el Banco Mundial no solo fueron establecidos para asegurar la existencia de un mercado libre pero también para asegurar que los otros países en desarrollo fueran parte del proceso de la integración. Porque después del proceso de la descolonización las organizaciones de la economía mundial precisamente enfocaron a los proyectos que pueden desarrollar las economías de estos países. Al final las instituciones que fueron establecidas por los países desarrollados son muy importantes para el futuro de la integración económica global para asegurar que los países hicieran más esfuerzo para el mantenimiento de un mercado más libre, más integrado y más transparente.

From Enlightenment Capitalism to Star Trek, From … Capitalism to Star Wars

2009-10-27T18:20:00.003+02:00

I found this site while searching an article about Teresa Marggolles Sierra and Gabriel Orozco. After spending some time and discovering and reading various other articles, i came across to this article written by Süreyya Algül for Birikim Magazine. Its not something that you can read in ten minutes pay attention and read it carefully,in the end you'll be amazed.

Encontre este sitio cuando estaba buscando un articulo sobre unos artistas mexicanos : Teresa Margolles Sierra y Gabriel Orozco. Este sitio creado por la gente que escribe y discute sobre el arte. Y puede encontrar un monton de articulos escrito por artistas, escritores de todo el mundo. Por eso encontrar un articulo que escrito por una escritora Turca no es tan sorprendente.Leelo lentamente por que sin prestar atencion no es un articulo facil de entender.Es demasiado largo y tiene un monton de referencias.
Disfrutalo!

From Enlightenment Capitalism to Star Trek, From … Capitalism to Star Wars

Süreyya Algül

It will be a cliché introduction, but all US Second World War veteran Gene Roddenberry really wanted was to make a science fiction series “full of hope.” And after a few unsuccessful attempts, he did, too. When the filming of Star Trek, translated into Turkish as Uzay Yolu, began for NBC in 1966, probably no one, including Roddenberry, was aware that a cult science fiction production was born.

The conditions were ripe to make a science fiction film brimming with hope. Although not valid for all geographical spheres, the time was, at least for the developed West, the period coined “the golden age of capitalism” by historians like Eric Hobsbawm, and this meant incredible economic growth, developing democracies and of course, huge progress in science and technology. From where the defenders of capitalism sat, despite two great wars and a few small accidents on the way, there appeared to be no reason left not to believe that Voltaire’s intellect coupled with his commercial ability and Rousseau’s social contract and ideal of public sovereignty, Voltaire’s contemporary and the man he hugely disliked, had finally united and came into existence on this geographical field. It was as if Enlightenment itself had become reality. As the free market provided economic growth, the democracies arising on this economic regime were closer than they had ever been to realize the maxim, equality, fraternity and liberty within the mentality of the social state. Taking into account the advances in science and technology and especially the vertiginous potential of change in space research, there was no reason left for humanity, which was breaking free of superstitions and false convictions, not to finally turn its face to the universe and enlighten that great darkness, too. It was true of course that the voices of certain groups opposed to capitalism and certain thinkers who occupied themselves with concepts such as exploitation, power, hegemony and the lot, sometimes became unbearably loud and created discord. However, this was common in democracies and those who made this noise could even be regarded as a richness of humanity walking towards its future. Besides, on the outside, the rival Soviet bloc had also declared it was “ready to live together in peace,” albeit in cold war conditions. If it was even possible to build relations with the great enemy under the atmosphere of a “détente,” there was no ground to get held up in conflicts which could create pessimism. After all, it was time to be optimistic, to look to the future with optimism, and besides, the time to design the future with optimism.

For the film and television industry, placed perhaps at the top of the list of industries bearing, producing and disseminating the specific notion of the period, setting out to work on the production of a science fiction series facing the future with an optimistic spirit, meant perpetuating this mission and therefore, making a profit. By giving Roddenberry a chance, NBC undersigned maybe not the first, but probably the best known production of the US film and television industry which displayed this spirit.

The topic of Star Trek was the space adventure of Enterprise, a starship of the “Starfleet” of the “United Federation of Planets.” The “full of hope” adventure of Starship Enterprise in the foreground was supported by a political utopia in the background. No doubt, the United Federation of Planets had been founded under the leadership of Earth and Earth was the centre of the federation. The civil administration of the federation was based in Paris. It is not known whether Paris was chosen to send a message of compromise to the France of De Gaulle who had come to the forefront as the defender of a “European Europe,” produced its own atom bomb and had withdrawn from the military wing of NATO in 1966 following friction with the USA, or because this country was seen as one of the most significant centres of Enlightenment. However, what can be known for sure is that San Francisco, chosen as the central Starfleet Headquarters, the acting executive authority, was also the city where the United Nations Agreement had been signed. Would it be, one way or another, seeking ulterior motives to suggest that the executive organ which expressed power itself was deliberately established on American soil? Franz Joseph, who carried out one of the first important studies published on the “Universe of Star Trek,” writes that the Constitution of the Federation, the legal platform of the Federation, owed its existence to the Constitution of the United Nations which it copied almost article for article. Seeking a blemish in San Francisco being the executive centre of this world, stemmed from, if not ulterior motives, then from being poisoned by the political and social atmosphere of the world of the 20th century, or in other words, lagging behind and in the past. The world wasn’t the same old world anymore. It was now known as the “United Nations, Planet Earth” in the Constitution of the Federation, a title again reminiscent of a political utopia. However, Earth had become a utopia not only politically, but in the full sense of the word; issues such as poverty and hunger were alien to the planet and citizens lived in peace, tranquillity and justice as equal individuals. Robots called replicators supplied all industrial and technological requirements in addition to the entire food requirement. Environmental pollution had long been eradicated and biological diversity had been secured. In brief, the planet of the humans, just like post-1945 America in its own history, had more than deserved to be the centre as one of the most developed members of the Federation. In which case there could be nothing more natural than the constitution of the Federation being a copy of the United Nations Agreement. Since it had preserved its vitality to inspire the establishment of the Federation, the transformation which had made the world a utopia must have been secured with this agreement which had brought post-1945 order. Since the centre was perfect now, the main task of the periphery was probably to harmonize itself with the revolutionary principles of the constitution based on the same agreement and the order it had brought, so that it could approach the centre. But finally, these are inferences made not from the real topic of the series, the space adventure of Starship Enterprise, but from the construction of the Federation which enabled these travels.

The main task of Enterprise in travelling to the depths of space was to discover new life forms, carry out scientific research and reconnaissance, therefore Enterprise was not a military starship. It is true that all staff in the command room, including most importantly “Captain Kirk” himself, the commander of the ship, were military officers and the ship and the staff were armed so that they could defend themselves if necessary. However, this was presented as a necessary precaution against bad surprises they could encounter during the realization of their real task. Besides, even in the event of such a surprise, the handheld version of these weapons called Phasers designed for personal security, had a “stun” setting, and in the event of a clash where the crew had to use them, this “stun” setting would be preferred. But the real factor which ensured that not only the officers of the Enterprise, but all starship officers abstained from the use of violence as much as possible –far more significantly than the possibilities presented by the hardware of the weapons they owned- was the legal principles they were liable to comply with. The first of these rules, known as the “General Orders” which were binding for all “Starfleet officers” including the Enterprise crew, prevented all manner of interference with the normal development of other cultures. Considering the Spanish Hernan Cortes who confronted the Aztecs with a force of seven thousand in the process of the discovery of the New World, and went on to kill Montezuma II, the Aztec emperor, and pillaged the entire Aztec country for a year, or the Christian missionaries of Columbus who, twenty five years before Cortes tried to spread their religion using cruel methods on the natives, one could claim that the starfleet officers of Enterprise had, in the aftermath of the bloody history of their forefathers, finally reached Enlightenment modernism’s line of “civilization”, despite the weapons they carry. And also despite Enlightenment modernism’s own history of “implementing civilization by force”…

Since Enterprise was a scientific research ship and its task was to discover new life forms and carry out scientific research, science would be its beacon when performing its task. The series actually came to life with the mediation of surprises brought on by scientific, logical and sometimes even philosophical issues in the context of a journey within the attractive obscurity of space and again, with their discussion in the light of science. Science had such a central importance for the series that this centrality was not deemed to be sufficient to let it be felt within the flow of subjects and events, and Mr. Spock, one of the two main characters of the film, had almost become the flesh-and-blood manifestation of this scientific paradigm. Spock was, with Captain Kirk, the best known character of the series, and probably the most striking, with his pointed ears and his ice-cold stance. However, his appearance was not his only striking aspect. His personality was in fact more worthy of attention; even in the most dramatic moments when there was a danger of ruin and everyone around him, including Kirk, showed their feelings to some extent, he always remained imperturbable, and serious to the extent that seriousness appeared to have relinquished its place to indifference and blankness, and he occupied himself with continuing his activity of scientific examination, research and analysis in silence and loyalty and this occupation eventually played an extremely significant part in USS Enterprise solving the problems and continuing to perform its mission. This justified Spock’s attitude which was not metaphorically but genuinely unemotional and would enable his attitude in the face of the reactions of McCoy, the medical officer of the starship, to be perceived as the admirable indifference of a scientist rather than arrogance. After all, he was the science officer of the starship. However, Spock’s existence composed of reason and logic, emphasized even more with the absence of emotions, did not belong to Earth and humanity. He was an individual from a different planet called Vulcan and in Vulcan culture, reason was considered superior to all emotions as the foundation of existence. Emotions were a sign of primitiveness and weakness. This enabled the Vulcan Spock to secure the sovereign ideological discourse of the period as a perfect citizen candidate proving on one hand the ancient universality of human science and reason which surpassed even the human being and on the other hand the multiculturality of the Federation. It is true that one could also speak of multiculturality considering the presence of the helmsman Sulu with almond shaped eyes and the black communications officer Uhura. However, in view of these two offices, the command room of the Enterprise would have resembled and stood out as the multicultural composition of the USA, an old country from the history of the world, rather than that of the Federation. Spock existed as a character who clouded this composition in favour of the Federation.

In contrast to Spock, Sulu and Uhura had no doubt been appointed to their positions on the starship, like all other staff, on merit. For those who wanted to secure assignments in the dangerous adventure in space, merit was a precondition which could not be sacrificed to multiculturality, but at the same time it was the guarantee of multiculturality. The message was clear; everyone, whatever their race, religion, language or gender, could gain the chance to go on board a starship on merit. The question whether equal conditions and means were provided in the race to earn merit was as meaningless for the Enterprise, the starship of the utopia of the United Nations Planet Earth as a question belonging to the 20th century, as it must have been meaningless and unpalatable for the sovereign ideology of the same century when this utopia had been dreamed up. As to Mr. Spock’s position as the science officer; his appointment to this position stemmed from a privilege which could not only be explained by merit, from being half-Vulcan and therefore, from the a priori value attributed to rational reflection. Of course, concepts such as education and experience which implied ways of earning merit had a counterpart in Vulcan culture. But still, this counterpart corresponded to efforts aiming to develop high level rational thought, which they already possessed and aptitude towards scientific work.

Despite Spock’s important place in Star Trek and its ideology, the value attributed to Spock and therefore Spock’s knowledge also had a limit. In the final analysis, this limit arose due to the fact that he was the other. Spock provided great advantages as the other who proved the universality of reason and science and the multiculturalism of the Federation, but he would remain forever deficient as an other devoid of humanism because he did not possess human ethics, belief, pleasure and emotions. His deficiency was everlasting, since it was a deficiency which could not be remedied with training and experience, which could not be compensated by merit; it was caused by him not being human and therefore not understanding certain problems peculiar to humans, and this was unacceptable for space travel. A right-minded, humanist and strong man was needed who could benefit from Spock’s superior faculties to command the Enterprise; and this person was of course no other than Captain Kirk. Thus, although this meant that Spock found himself, in accordance with the cliché of adventure films, in the position of the short, overweight, spectacle-wearing genius boy standing behind the leading man despite his great importance in the series, he continued to realize his mission as the other who emphasized human uniqueness both with his advantages and disadvantages. There was nothing that could be done for him. After all, he starred in a man-made science-fiction and a leading role could not be given to a non-human in the dreams (ideologies) of these people who created this science fiction, their humanism was an obstacle first and foremost. Therefore, he would probably never be able to understand what was being done to him. Despite all its efforts and a discourse oriented towards multiculturalism, he was stuck at the threshold where citizens who manage to come to extremely important positions but are still not considered among the original “white”s, and can not become number one no matter what they do. With a single difference; he was experiencing all this in a Utopia.

We will never know if it would be of any consolation to Spock, but perhaps the only reason he could not become captain was not because he was not human. The problem could also be that science was seen as an administrative issue of such importance that it could not be abandoned to the curiosities of pure scientists. Scientific thinking was perhaps a different task from using scientific knowledge and commanding the science ship…

But Star Trek, the one known as the original series on official and related Internet sites, shot from 1966 to 1969 and shown on NBC, was a television series which, despite all its inadequacies, faults and many further criticisms which could be mentioned here, had scientific curiosity as its motivation, tried to understand and shed light on the subject of space through this motivation, asked questions and had its own set of problems it tried to deal with. Above all, despite the occasional scenes of violence, it took place in an age of utopias where peace had been achieved and the enemies confronted in the violent scenes were not demonized –judged for being primitive etc. at the most- but an attempt was made to understand them. And all this was done for the dream of a future where things could change for the better. No doubt, despite the effort to construct Star Trek on a utopia within this dream, the repetition of capitalism’s progressivist and optimist rhetoric of the era and the failure to see its shortcomings, it was inevitable that Star Trek would be handicapped by the ideological faults of the system. Ultimately one could not hear, for example, neither the intellectual voice of dissent in Foucault’s History of Madness or The Birth of The Clinic, nor the political and social voice of dissent of the 68 movement and Vietnam, and not even the artistic voice of dissent of Kubrick’s 2001 Space Odyssey in the Star Trek utopia. The voice heard in Star Trek was not of dissent, but to recall the example Eric Hobsbawm uses to describe the period, it resounded the tone of Harold Macmillan’s government in Britain, who ‘won the 1959 elections by proclaiming “You’ve never had it so good,”’ as if to provide a reference to a UN report dated 1972 maintaining that “fundamental growth trends would continue as in the 1960s.”

Towards the end of the golden age the times were pregnant with developments which would make one yearn even for the echo of this sentiment. The world was heading for the 1980s and as is known, the deterioration arising with recessions in capitalist nation-state economies had finally begun to create crises. Economic growth had in many countries been replaced by shrinkage. Neo-liberal governments, led by Reagan and Thatcher who had, in the meantime, come to power in the USA and Britain respectively, placed the burden of all the responsibility on the shoulders of the welfare state and began to cut social security spending, increase tax on low-income and wage earners, venture into rapid privatisations and effectuate neo-liberal policies based on many similar implementations. In this environment where the capitalist market place was fetishized and profitability was king, unemployment increased rapidly, and as years passed new recruits were added to the ranks of the unemployed millions. As Hobsbawm says, “(in the 1980s), even many of the richest and most developed countries found themselves once more getting used to the sight of beggars on the streets and of the homeless sheltering in doorways or cardboard boxes, (as long as they were not removed from their spots.)” However, in time, such scenes in cities, the symbols of modern life, were almost internalized by the inhabitants as a natural part of the scenery, and on the other hand, wealthy upper class inhabitants, as they had become accustomed to, began to establish their “holy homes” within private and secure housing complex surrounded by high and thick walls, built with the financial and social means of the class they belong to. As city centres and suburbs increasingly turned into crime centres, neo-liberal governments, which implemented policies that destroyed the welfare state and left wider social masses at the mercy of international capitalism, as a requirement of their conservative ideologies on social and political issues and with disregard to the fact that the vast majority of criminals belong to the oppressed, scorned or ignored classes and/or sub-cultural and ethnic groups, sought to legitimize their anti-democratic implementations based on a discourse of “the requirement of both internal and external security.” Due to the increasing share they received from revenues and their life styles mentioned above, the upper classes probably do have a higher need for security, and both to sustain their life styles and to further increase their shares in wealth, they were only too glad to provide neo-liberal governments with the legitimacy they needed. After all, neo-liberalism existed first and foremost for them. Images of crime and violence in the media of the new order, allocated continuous screen time with no apparent reason, were sufficiently convincing not only for them, but for wider masses of society made to believe they needed order and regulation. Under such circumstances, it was the concepts of the welfare state and democracy whose legitimacy was increasingly questioned. Seemingly, the problem was not the new form of capitalism and the discourses of its new apologists. Liberty, equality and fraternity certainly did not fill stomachs anymore. This was the problem and everything had to be rearranged. By all means, it was unnecessary to oppose neither liberty, nor equality and fraternity as long as they remained mere slogans. After all, this type of slogan always carried a magical power to allure the masses for propaganda and advertising gurus who marketed them. Besides, for the presentation of the same slogans from a neo-liberal perspective, it was possible to provide material from the vast knowledge of liberal economy based on many years of experience. For example, yes, the neo-liberals did believe in equality. In fact, they were the original defenders of equality. It was workers’ unions who damaged equality in the first place. Although the unions appeared to secure high wages for workers with their struggle, they were actually creating a monopoly on labour in the long term, which led to the degeneration of the labour market, resulting in low wages for non-union workers. First and foremost, this was unacceptable in terms of equality! Besides, union workers were also made to suffer later on. Who valued liberty more than them?! Was it not libertarian to demand the rescue of the enterprising spirit of the free market from all control mechanisms devised for the public good? Therefore, in order to let freedom, equality and fraternity find their real match, it was primarily necessary to bring formulations which would reshape the state and society.

No doubt the outside was included in all that was to be regulated and post-80s developments accelerated by neo-liberal policies also provided suitable conditions for the construction of the new order on an international level. Relationships with the Soviet bloc had deteriorated because of new security policies; issues like Afghanistan had been added to existing problems to seriously increase the tension. Reagan often likened the Soviet Union to the devil’s empire, and on the other hand had placed the “star wars project” on the agenda, which would force the Soviets, whose economic condition was already not too bright, to an arms race. Following the collapse of the Soviet Union and the replacement of the “balance of fear” with the “fear of instability,” the same policies could be sustained against new and unknown, therefore allegedly more dangerous, enemies. Besides, probably because they were left unrivalled after the 80s, neo-liberal governments felt very little need to adhere to post-1945 international legal norms when they carried out operations against these new enemies.

In brief, whatever the reason may be, the spell had been broken. The promises of the 1960s about a future of better days both at home and abroad had been replaced by demands preaching that more sacrifices had to be made to return to the good old days. Now was the time for the new representatives of the bourgeoisie to once again “create a new world in their own image.” Now was the time not for peace but for conflict, not for utopias but dystopias, not for thinking, understanding, learning and making science but for struggle, sacrifice and do as one is told without questioning. Under these conditions science fiction productions like Star Trek were too well-intentioned, naïve and did not really fit reality, even as science fiction. It is true that films which had foreseen that things might not always go well had been made in the period of Star Trek. For example, films had focused on subjects such as trouble brought on by robots produced by the hand of man, or the end of mankind as a result of its own evolution. But even these films had not made the grade, compared to the lived experience of reality. This was now a period in which more radical films would prove popular and the films in vogue in this era did not contain order, or a positive view of the future. In contrast, films emphasizing chaos and a negative imagination of the future, highlighting heroes who destroyed the bad guys to end the chaos and established order at all costs, were gaining box-office success and a positive future came to life only after this noble struggle. The clash between the good and the bad in these films was often depicted almost as a scene of Armageddon and as stated before, the box-office indicated that the young masses of the new era adored these images of Armageddon.

George Lucas’s Star Wars was the first and most important film which gained cult status and the recipient of an admiration from a fan base which could compete with the cult of the previous era, Star Trek. Star Wars was the name of the first series of six films Lucas shot the first of in 1977 and the same would later be widely used for Reagan’s project mentioned above.

The theme of Star Wars is the downfall from within of the greatest state in the universe, known as the Galactic Republic, perpetuated by its evil enemies, its transformation into the Galactic Empire followed by the destruction of the Empire, which then became the source of evil, by the Rebel Alliance, the symbol of good. Therefore, in contrast to Star Trek, there is no space-research to be carried out, or to be studied. Everything looks to have been already researched and studied. The universe was the stage for the great war between enemy “dark” forces and the good guys resisting them. It was no longer the language of peace and the scientist that was spoken, but the language of war, and therefore, the military officer. Since this language contained a coding oriented not towards understanding differences, but destroying and equalizing them, it could be defined not by the differences of various cultures, but the uncompromising differences of opposed parties, friends and enemies, the good and the bad. Lucas’s series used this coding to relate the implacable struggle between the good and the bad. Difference in terms of cultural variety was called upon only in order to point to the universality of the struggle.

As it has no doubt been understood, Star Wars had a far more political content than Star Trek. In contrast to the heroes of Star Trek who had dedicated themselves entirely to science as representatives of a civilization which has solved its political problems, the heroes of Star Wars were exceedingly political personalities. However, the said politics emphasized, as stated above, not a civilian but a military attitude towards politics. As an effective depolitization process reigned over younger generations on the left in the post-1980 period, the huge popularity among especially younger generations of a film based on military politics, and therefore war, the enemy, strategy, power and destruction, must have been satisfying for right-wing governments of the new order, and especially Reagan, busy designing his own star wars.

The first episode of the series filmed in 1977 carries the title “A New Hope,” because it tells a “the-day-after” story. The Galactic Republic has become history, the forces of evil have consolidated their power by reinstating the Galactic Empire in place of the destroyed Republic. However, a group of pro-Republic “rebels” who refuse to bow to the dominion of evil continue to fight against the Empire. The reason the episode has this name is, rather than rebels’ struggle, the emergence of the hero who will bring an end to evil. Upon the huge interest the first film received, Lucas had set about making sequels and also numbered this film the IV. of the series and deemed this name suitable for it. In a sense, this name also represented a new hope for Lucas’s career, who had suffered huge difficulties in financing and screening the first film and who had had to go from one production company to another. Still, with the script unity provided with the sequels, the IV. Film really did correspond to a new hope. Within this unity, the IV., V., and VI. Films, released in 1977, 1980 and 1983 respectively, related the destruction of the Empire, whereas the I., II. and III. Films were a parade of the past which led to the events in these films, and related the abolition of the Republic. That is to say, the releases in 1999, 2002 and 2005 respectively saw Star Wars fans flock to the cinemas knowing beforehand how the story ends. Yes, the invincibility of good emerged clearly in the end. However, the devil was apparently hidden in the detail. What exactly had taken place to transform the great and proud Galactic Republic of good in to the Galactic Empire of the devil? It is true that in the first trilogy a clue is given to indicate that treason plays an important part in this transformation. It was made clear that Darth Vader, the infamous villain of the series and the right hand man of the Emperor, had once been on the light side but for an undisclosed reason had entered in to the service of evil and this preference had contributed considerably to the commencement of the dark period. However, until the release of the second trilogy, everything had remained in the dark. Therefore, the aim of the second trilogy was clear, the truth left in the dark would be revealed, that is to say, history would be illuminated.

Once the aim was set as the illumination of history, Lucas also captured the chance of adding a moral to the story with a history “lesson” while relating history. He would selectively use real cultures and exemplary historical events to use this chance, and attain his objective by enabling the viewer to easily draw parallels between fiction and reality. In fact, Lucas’s selectiveness had revealed itself as early as the first film, number IV in the series. Besides, the concept of the “Force,” the most important example of this selective attitude for the series, was defined in the IV. Film. Obi Wan Kenobi, one of the main protagonists of the series, tells Luke Skywalker, another protagonist who is unaware of being the chosen one who will bring an end to the Empire, that, “The Force is an energy field, created by all living things, that surrounds us, penetrates us, and binds the galaxy together.” As a concept deeply believed in and respected by both sides which determined their nature, and in a sense, uniting the two parties of uncompromising enemies, the force adds meaning to both sides and their struggle, and outlines the ideology of the series. The basis of this ideology was belief and faith, whatever side one was on, because the Force was not a fact proven and determined by scientific research, but by religion. The knowledge of the Force could be attained not by scientific and mental thought, but by intuition. And faith and belief were essential for this attainment. As Yoda, the master of good, says in the V. film when training Luke Skywalker, first to “clear your mind of questions. Do not think, believe.” The more one believes and has faith the more one approaches the Force, feels its presence and more importantly, the power to eliminate the enemy is obtained. In the IV. Film, before striking the killer blow to the enemy ship, guided by the voice of Obi Wan, Luke Skywalker shuts off the high-technology targeting computer of his own ship, feels and believes in the Force, refreshes his faith and then fires the shot which destroys the huge enemy ship called the Death Star. It is true that there were some characters in the IV. Film who did not believe in this religion on both sides. For example, an officer of the empire describes the Force as a “decrepit religion.” But these people were not in administrative positions in the war and were not fully aware of the extent of it. For those in charge of the war, doubt regarding the existence of the Force was not a question, they believed in the Force, because first and foremost, they owed their existence to it and received their powers from it. As a matter of fact, Lord Vader would not waste time in punishing the officer who pronounces these remarks. In brief, the religion of the Force was presented as truth itself. The Force itself was pure and neutral, but it had two sides surrounding good and evil. Evil was described as the dark side and good, as the light side. In this way, the good and evil of the Force were elevated to a status which could only find an equivalent in religious works and films related to religion within a science fiction film; they represented pure and absolute good and evil, they possessed this possibility of representation because they were part of the Force. Therefore the struggle of good assumed an exceedingly legitimate and more holy and otherworldly form than all other struggles. Lucas had borrowed the Force from Far Eastern religions, and mostly from Buddhism and Zoroastrianism, but had adapted to fit the warrior spirit of the series and used as the legitimate basis of war. For both sides the Force was both the purpose and the tool; it was the purpose, because everything was done to attract its potential energy and to attain absolute and pure power. It was a tool, because the sides used their powers deriving from it to destroy one another. Therefore, ultimately, the Force was everything for both sides and the Force as pure energy and the force used to destroy the opposition were not that different from each other. But the definition of the Force itself as a pure and neutral field of energy served to protect it from all manners of normative criticism. After all, the Force was an ontological fact, it existed in itself and therefore had to be accepted as such. In a sense, it was religion of a destructive violence immune to all criticism, sanctified with the truth, it forced one to submit. But of course, the relationship of the good with power, namely, its violence, was presented as legitimate and holy.

When the struggle is so holy and the good and the villains carrying out the struggle so extraordinary, Lucas, probably having thought that the perpetrators of this struggle –in contrast to the regular creatures who are the foot soldiers of total war- must possess special qualities, and again using a selective method, carried titles such as knighthood, lordship and earldom from the Middle Ages to the future. The main weapon the two sides use in their war against each other had also come forth from ancient times; it was the sword as we know it, but in accordance with latest technology, it had been renamed the “lightsaber.” The sabre served at times to cut arms, and at times bodies in two. That is to say, scenes of violence, unimaginable in Star Trek, appeared on the silver screen in shocking detail in line with the spirit of Star Wars. As this was the case, and while Jedis used weapons other than the lightsaber as well, it is ironic that in the IV. Film, the elderly Jedi Obi Wan, on the losing Republican side, tells young Luke, as he gifts him with his lightsaber that this weapon belongs to a more civilized age.

As can easily be guessed, the good warriors are knights; to give their full name they are Jedi knights… Not everyone could become a Jedi knight. Above all, it was not a matter of merit or training. It was emphasized clearly in the I. film that it was not so when the child Anakin Skywalker –who was to turn to the dark side and take the name Lord (Darth) Vader- was taken from his mother to be raised as a Jedi. When Qui Gon, Obi Wan’s master, realizing Anakin’s fighting spirit on a planet they landed when their ship broke down, immediately took a blood sample, and his high midi-chlorian count (which determines a person’s sensitivity to the Force) led him to believe that Anakin could become a Jedi. The midi-chlorian count of other Jedis was also significantly higher than common mortals. But Anakin was not only a Jedi. His midi-chlorian count was so high that, according to Qui Gon’s intuitions, he was the chosen Jedi who would end chaos in the struggle between good and evil, bring balance to the Force and re-establish the order of good. He thought that his encounter with Anakin was not coincidence. The Force had wanted this. Qui Gon’s intuitions aside, the existence of a prophecy to this effect was mentioned in the I. film. Prophecy and the chosenness, the subject of this prophecy, were among the most important elements reflecting the religious character of Star Wars. Among chosen Jedis, Anakin was, in a sense, the most chosen, because both He and his son Luke Skywalker would determine the outcome of the war. However, Qui Gon had been mistaken about Anakin, because Anakin would later turn to the evil side. Nevertheless the prophecy would be fulfilled, though not by Anakin himself, but by his son Luke, with the help of his penitent father. His blood proved that Anakin was chosen, suggesting that genetic nobility was far more important than education and merit. However, the following dialogue between Qui Gon and Anakin’s mother laid bare a further quality of this nobility stemming from the intensity of midi-chlorians in the blood: Qui Gon; “The force is unusually strong with him, that much is clear. Who is his father?” His mother; “There was no father that I know of… I carried him, I gave him birth… I can’t explain what happened.” As it easily becomes clear, the story of Anakin’s mother overlaps entirely with the birth of the Christian Jesus. Qui Gon first asked Anakin’s mother about his father, he did not presume that His mother, a woman, could have played a role in Anakin’s gene structure. After all, (although one of the Jedis killed in the III. Film looked like a woman) Jedis were male, there were no female Jedis. So Jedi Knightship was a male profession and the talents of the Jedi were inherited from their fathers. However, even in Christian belief –albeit because God had chosen her as the mother to give birth to the prophet- Mary was considered a holy figure. Yet Anakin’s mother was described as a simple slave and would be kidnapped as a simple slave by a group of looters and die. It is true that his mother’s tragic end would open deep wounds in Anakin’s soul and would, albeit indirectly, influence his corruption to the dark side. From this perspective, the events were in line with the script and one could not say that Anakin’s mother was entirely insignificant. But this was exactly the issue, because a woman who had no share in the superior talents of her son, could only play a role in his downfall. The love he felt for his mother, along with the love he felt for another woman, his wife Padme, would bring disaster to Anakin. Anakin’s mother’s fate, despite its difference from Mary’s, was actually Lucas’s contribution to the position taken up by monotheistic religions such as Christianity for the male dominant discourse which provided meaning to both the Force and the nobility of Jedis. However, in the first trilogy, Luke Skywalker’s sister Princess Leia not only was not the reason of disaster as one of the fearless rebels fighting the Empire, but she also stood out as one of the important characters of the film as the substitute hero to be pushed to the front by Yoda as the sibling of Luke, in the event of his failure. Looking at this example, one may suggest that one should not be unjust to Lucas. However, after seeing the entire trilogy, it was revealed that Leia’s role was actually being the lover of Han Solo, the adventurous character of the same trilogy, rather than being an exceptional warrior. The insignificance of Leia in terms of the subject matter of the series was clear from the relationship she built, or rather, could not build with her father. Leia’s father Anakin, otherwise known as Darth Vader, who had turned to the dark side intercepts their ship in the film. Despite having never seen neither his daughter nor so, Vader feels the presence of his son. He also feels there is a connection between them, although he does not fully comprehend the nature of this connection. This all happens although he is outside the ship and never comes face to face with his son, and what’s more, his son responds to him. Yet he does not understand that Leia is his daughter even when he catches and tortures her, and Leia, who obviously had known of Vader’s existence for a long time judging by their hateful dialogue, does not deem it possible that the person she is insulting is her father. Vader only understands that he has a daughter too when he encounters Luke and reads his mind. In other words, he senses the existence of his daughter only through the mediation of his son. The only relationship between Vader and his daughter Leia would remain the knowledge of each other’s existence through Luke. Not only Vader, but the Emperor, too, senses Luke’s presence, and he tells Vader that this person is his son. The Force was in a sense their father, and the male nobles were not in a state to “sense” anyone other than their father and each other, both on the light and dark side. Leia, together with her lover Solo, were almost the representatives of the adventure-love-comedy cliché of Hollywood in the trilogy. In contrast to the second trilogy which reflected the heavy religious air of the struggle more and appeared to invite the first trilogy to solemnity, the adventure-love-comedy cliché –although never a central element- was used as a flavour in the first trilogy. Yet Leia was a woman by the side of her man, even as part of this flavour. Another character which resembles Leia appears a few years later. The Indiana Jones series, directed by Steven Spielberg and co-scripted by Lucas, features the Indiana Jones character played by Harrison Ford, a role which is almost identical to his part as Han Solo in Star Wars. And Marion, his lover in the Indiana Jones series, occupies the same position as Leia in Star Wars.

The religious set-up of Star Wars was not only formed by the religion of the Force or the devotion of the Jedi and their enemies to this religion, their nobility and the struggle between them. The struggle which revolves around the transformation of the state into a semi-autocracy with the Jedis’ position in the Galactic Republic and the acquisition of the state, religion gained space by surrounding the Galactic Republic and in a sense, was connected to life and made complete. The religious and the otherworldy thus reached out to the worldly, came into being and was also universalised.

The position of the Jedis which influenced the nature of the state stemmed from the administrative state organ called the “Jedi Council.” The Council was one of the most important administrative offices of the Galactic Republic. This council, formed of masters of the Jedi Knights and the peacekeeping force of the Republic (the most important master was Yoda, one of the main characters of the series), was like the general staff of the republic due to its defensive function. But it was by no means only this. It also acted as a spiritual council of wise men. In any event, the centre of the council was not called a headquarters but a temple, and the Council, under the leadership of Yoda, “sensed” the changes in the Force and tried to take decisions by foreseeing potential dangers. The council alluded to a structure combining the military with wisdom. There were no problems between weapons and wisdom; on the contrary, they were brothers. The members of the council were both well respected wise men and the best warriors of the Republic, besides; they were concerned with all internal and external matters regarding the government of the Republic. In a sense, the “fresh forces” and the wise men had become one.

Another important state organ, alongside the Jedi Council, was the Senate. The Senate was composed of Senators representing planets tied to the Galactic Republic. The Council was autonomously bound to the Senate, and the Senate was the legislative office of the Republic and its president, as also the president of the Higher Council which had the powers of the cabinet, was known as the Chancellor. It was not for nothing that Lucas had used this particular title. The evil character symbolized by Palpatine (Lord Sidious) who holds this title has a very important role in finding the answer to the question as to how the Republic evolved into the Empire and the title of chancellery was the key in terms of Lucas’s selectiveness to build a parallel between this evilness and its correspondent in actual history. Chancellor Palpatine corresponded to Chancellor Hitler in actual history. As a dictator with an irrefutably evil heritage in the eyes of everyone apart from neo-Nazis and anti-Semites, Hitler was a fitting preference by Lucas and must have been preferred not only for his evilness but also for the method he used to establish his power. First and foremost, chancellery meant for Palpatine what it meant for Hitler; a status with indisputable legitimacy on the road to power, gained to use the means of the already weakened Republic to destroy it… Besides, exactly like Hitler, Palpatine never refrained from using all manners of violence and conspiracy both before becoming chancellor and after.

It was made clear in the final film of the series that Palpatine was actually a Sith Lord. According to the storyline, Siths, the evil on the dark side of the Force had been destroyed by the Jedis a thousand years ago and had disappeared from the stage of history, but not only had Palpatine (Lord Sidious) managed to disguise his identity, he had also managed to infiltrate the state and rise to the position of Supreme Council Chancellery. He had put his terrifying plan into practice after assuming office. Palpatine began work by making sure Naboo, a planet tied to the Republic, was invaded by the Trade Federation, another member of the Republic. His reason in provoking the invasion was to benefit from chaos ensuing due to this event in the Senate, which had been in disarray for a long time anyway. This confusion was preventing any sanctions being passed against the invading Federation, and this was the exact point where Palpatine’s evil genius entered the picture. Padme, the queen of invaded Naboo, came to the Senate to have the invasion removed, and with the orientation of Palpatine, who was also Naboo’s representative in the Senate, called for a vote of no confidence in the Senate leadership of current chancellor Volorum. The election following the approval of the vote was won by Palpatine and he became head of State as the new chancellor. The rest was simple and easy for Palpatine. On one hand, he would provoke new insurrections within the Republic to cause chaos, and on the other hand he would have himself granted extraordinary emergency powers for the reestablishment of order. The restricted number of Jedis were inadequate in the face of increasing insurrections, and Palpatine made sure that the Senate had to call upon the help of the battle droid army he had had produced secretly, and after reinforcing the position of the droid army with a few victories against false enemies, he had all Jedis other than Obi Wan and Yoda destroyed with a secret order he put out. And using as an excuse the unsuccessful operation of the Jedis, who had by now found out he was a Sith Lord, he gained emperorship, not unlike Caesar, with a speech he made in front of the Senate.

Palpatine’s rise to emperorship was for many people including Lucas, evidence that Star Wars had an oppositional, anti-war stance. And it was really possible to think from Palpatine’s story, that Star Wars was a criticism of politicians who profited from wars and suffocated democracy using chaos as an excuse. Anyway, there was no reason to think otherwise hearing Lucas saying that he was influenced by the outcome of the Vietnam War when he set out to write the first film and that he was saddened to see that nothing had changed when he looked at what his country had done in Afghanistan and Iraq. But the story does not end here. Yes, Palpatine was obviously evil, one had to be alert against politicians who had similar aims, but the real problem was not the evil Palpatine but the missionaries of the good side. Palpatine was ultimately evil, and as a villain on a par with Hitler, his deeds were not that surprising. In which case, it was not He who would determine how opposed to or supporting of the system Star Wars was, but the heroes, who responded to what must be done to stop evil and thus far more clearly revealed the ideological discourse of the series. Previous criticism of the series aside, it was impossible to say the series was oppositional. As a Sith who wanted to become emperor, Palpatine obviously did not believe in the Republic. It became clear in the III. Film that the Jedis, presented as the sole guardians of the Republic, may have believed in the Republic and the state, but they certainly did not believe in democracy. As a response to Palpatine’s plan, they were calculating a coup to disperse the Senate and gain administration in order to drive the Chancellor out. Their justification, of course, was that the Senate could not arbitrate properly because it was under Palpatine’s hold. In any event, the Senate was portrayed as a pointless institution of diplomacy which only recalled intricacy and a controlled regime which prevented the final showdown. Padme, the Senator of Naboo (and former queen of Naboo) is the only character in the film who appears to believe in democracy and says that more debate and diplomacy should be preferred over war; and she is described as a naïve democrat who is deceived by Palpatine and paves the way for his Chancellorship. What’s more, the same Padme was shown as indirectly responsible of Annakin’s corruption to the dark side and the victory of the villains because she had married him and become his weakness, although Jedis were not permitted to marry. Anakin, who constantly dreamed of Padme’s death in his nightmares (dreams are like a reflection of the future within the series) and had to bear the burden of the guilt of failing to prevent the death of his mother, had turned to the dark side believing Palpatine’s promise that he could save the woman he loved if he turned to the dark side.

The moment of Anakin’s turn to the dark side actually reveals that the Jedis’ perception of not only democracy but also human rights was not much different from Palpatine’s. After Jedi master Windu learns from Anakin that Palpatine is a Sith Lord, despite going to his post to arrest him and successfully overcoming him in battle, he tries to kill him, although Jedi rules require him being taken captive, because Windu believed he was too dangerous to be allowed to live. In the same film, before his identity is deciphered, Palpatine demands Anakin kill the man he has taken captive, despite this being in breach of the same rules, and when Anakin complies, he is sure that he will turn to the ranks of evil. Judging by Master Windu’s preference, there was nothing wrong in following the methods of evil to defeat evil, let alone breaching Jedi rules, if victory was to be attained in this great war.

Interestingly, Anakin thinks that for Padme to live, Palpatine should not die, but be tried, and when he interferes to prevent Windu, he causes Palpatine to kill him with a sudden blow, and thus passes to the dark side. But his turn to the dark side will not prevent Padme’s death and as repeated constantly in the series, Anakin “will not escape his fate.” Anyhow, Yoda, when Qui Gon brought in Anakin as a small child, had opposed him entering Jedi apprenticeship and as a child recently separated from his mother, saw little Anakin’s fear of losing his mother as a sign that he may turn to the dark side.

According to Yoda’s wisdom, there was an automatic process where, “fear leads to anger, anger leads to hate, hate leads to suffering,” and suffering meant entering the path to the dark side. In Anakin’s changing sides, as a Jedi who had displayed humane emotions since his childhood, and in addition to him remaining under the influence of the weakness created by the love he felt towards Padme and his mother, his insufficient obedience towards his masters had also been a determining cause. Obedience was one of the most fundamental qualities of Jedi nobility and Anakin had failed to become sufficiently obedient due to his dismay towards his masters who did not understand him at all and wanted him to only act in accordance with the requirements of the holy war. After all, he was not a democrat like his wife Padme, and believed even more than his masters in short cut solutions for the redemption of the Republic from chaos, but the reason for his disobedience was not this belief but his will to keep Padme alive.

Ultimately, however sincere George Lucas’s political views may be, and, in fact, despite the influence of these sincere views leading to Anakin uttering the post-9/11 words of Bush to Obi Wan (the same was valid for Obi Wan), “if you’re not with me, then you’re my enemy,” Star Wars was not opposed to the system, but embraced it. These words were, if anything, evidence to the fact that Star Wars was the new type of science fiction for the new order and this was probably why they did not stand out within the spirit of the film. Star Wars did not only water down science fiction within a dualism of good guys-bad guys, it participated in the new order’s language of security and violence to reproduce it, despite Lucas’s words to the contrary. Besides, its huge box-office success would soon trigger a host of similar productions. Regrettably, this also included film and television versions of the so-called new generation of Star Trek. Most products of this new generation, with the exception of a few films, had no similarity to the spirit of the original series, and what is more, spoke the same language as Star Wars.

*****

While Lucas had released his first two films and was shooting the third, Cüneyt Arkın, the dauntless representative of Turkish nationalism in film in Turkey, was busy meeting his viewers with the 1982-film Dünyayı Kurtaran Adam/The Man Who Saved The World, whose script he wrote himself and was directed by Çetin İnanç. As is known, Arkın had been extremely inspired by Star Wars and this combined with the artistic brilliance of the film, would lead to the film becoming a cult product of popular culture years later, and the film would be re-screened especially in student’s clubs at universities. But there was something curious about this, because in these re-screening years, the students preferred to categorize the film not as science fiction but as comedy.

However, when Dünyayı Kurtaran Adam/The Man Who Saved The World was first screened, not many people, apart from the ruling class, could laugh, and the film conveyed messages which one would never see in a comedy. However absurd the style of the messages, the spirit of Star Wars and the new order of 1980s Turkey had been captured. As its name states, the film was about the struggle of two Turkish pilots against aliens and how they save the world and it achieved this without any logical or aesthetic concern or an attempt at narrative continuity. But still, it was not for nothing that Hüseyin Peyda, starring as the sage of the film, says melancholically in the mausoleum in space that the word had been struck by disaster because people had deserted religion and deviated, and that Islam is the saviour of the world. Because, when Peyda spoke these words, the 12 September military junta which had crushed the left, had taken action in order to prevent the country going back to pre-12 September times by raising patriots trained in the ideology of the Turkish-Islamic synthesis and who had heightened immunity to the left; and within the scope of this project had also made religion lessons mandatory in schools by constitutional decree. Cüneyt Arkın, who took the leading role in tens of films about the Byzantine Empire and belittled the entire Byzantine Empire as a raider who had even back then succeeded to become a Turkish nationalist and who accused those who made fun of these films of “preventing the raising of youth with awareness,” had, needless to say, not neglected his mission.

Luckily, Dünyayı Kurtaran Adam/The Man Who Saved The World was not the only science fiction film of the post-1980 period. Another film would be screened in 2004, but in contrast to Dünyayı Kurtaran Adam/The Man Who Saved the World, this film would be presented as a comedy film of its own accord. Gora, written by Cem Yılmaz who also took the leading role, had, in a sense, followed Sadri Alışık’s route, because it revolved around the adventures of a Turk on the spaceship of the aliens. Cem Yılmaz himself had voiced his admiration of Sadri Alışık, and had stated he had generously drawn upon his work.

Yet however similar the topic was, and however in awe of Sadri Alışık Cem Yılmaz may be, Gora was quite different from Sadri Alışık’s Turist Ömer Uzayda/Tourist Ömer in Space. Above all, Alışık’s Tourist Ömer was, as stated before, a modest, morally upright, penniless but generous hearted hero. But Cem Yılmaz’s Arif was a real entrepreneur with a strong ego who did not refrain from trying to sell carpets to the aliens who abducted him. Tourist Ömer was shy when he made fun of the heroes of Star Trek, but Arif did not hold back from constantly belittling the aliens as a man confident in himself and his culture. And since Logar, the commander of the aliens who abducted him, was, in contrast with the heroes of Star Trek, and more an enemy in the vein of Lord Vader who wants to capture the world, he amply deserved Arif’s insults, who spoke to him in the language he understood. In the meantime, Arif was not so wrong in having confidence in his culture, since even the alien leading girl in love with Arif had learned about love from the Turkish melodramas she watched. In a sense, Gora’s Arif was a hero created by the post-1980 neo-liberal transformation, and in comparison with this hero, it was highly likely that Tourist Ömer would be seen as naïve rather than funny by the customers of comedy in this period. Just like the heroes of Star Trek being left devoid of their reality in comparison with the heroes of Star Wars, he, too, appeared too naïve to be laughed at anymore.

*****

Science-fiction is important. It must be taken into consideration as a way of searching for the future and a different life. When science fiction productions dream of the future or other worlds, they undoubtedly bear, to a large extent, the traces of the economic, political, cultural circumstances of the social structure they emerge from. But at the same time, by realizing the dreams they construct in the present of the societies they emerge from, they carry potential to claim a share, albeit small, in the founding of the present (and therefore, the future). This potential should not be underestimated. Beside many elements which could drive one to despair on the way to building a better future, the existence of young generations whose minds and imaginations have been atrophied by works of science fiction shaped with the logic of violence and war, will only serve to further destroy dreams. In this sense, the existence of masses, believed to number tens of thousands, who claim allegiance to the Jedi religion and organize as Jedi communities in various countries, should not be read as insignificant consequences of popular culture.

Ultimately, the fading and disappearance of the Star Trek of 1960s, surrendering its popularity to Star Wars in the 1980s, cannot be explained with a simple change from the old to the new one can make light of. Since change is also the result of a certain series of things, it could be said that it is a must to try to understand, on the route to establish a better world, the reasons which prepared this result. In this context, it should be meaningful to seek the answer of, at least, the following question: In a sense, it was Enlightenment capitalism which had created Star Wars, and Star Trek was the product of the artistic back drop of Enlightenment capitalism extending to the masses. But then, which capitalism had Star Wars been created by; Star Wars continues to affect the masses, but as a product, to which type of capitalism’s background does it belong to?

Star Trek also represents golden times, for many people over thirty in Turkey, too. It represented the opportunity to imagine other, better worlds if only for approximately half an hour, for people who strove to continue their lives within the vicious circle of violence, terror and poverty for many years, at a period, the 1970s, when the concept of space only managed to evoke Tübitak (The Scientific and Technical Research Council of Turkey), even to people most interested in the topic. In fact, the Turkish public had even found the opportunity to experience a space adventure of its own disposition on Enterprise in the person of Sadri Alışık, who played the leading role in the 1973-film Turist Ömer Uzayda/Tourist Ömer in Space. If the chance was given, a warmer film from Turkey, departing from the penniless yet generous at heart and morally upright Tourist Ömer, who made fun of Spock’s seriousness and the stuffy human relationships of Star Trek, could have been made. However, the post-12 September period would not allow this.

Appendix
Translated from the Turkish by Nazim Dikbas.

CLARIN

2009-10-03T05:33:00.007+03:00

Hala ekime girdiğimize inanamıyorum iki ay sonra masterımın ilk senesi bitiyor olucak iki gün önce hüsne geldi , hüsnenin gelişi demek tatil demek , buralardan biraz olsun uzaklaşmak demek , ilk gezimizi tesadüf eseri ev sahibimin tekne kiralaması üzerine uruguay'a yapmaya karar verdik ,bunca saçma sapan eve kapandığım günden sonra bir de tekneye kapanıp üç gün denizde olma fikri mükemmel gelmeli dimi ? Hayır başta kabus gibi geldi işin içine hüsne, adrian juan pablo girince sonra tamam çekilebilir üç gün denizde bu insanlar cennet gbi gelebilir diyip son anda karar değiştirip ani bir mailla tekne gezisine tamam dedim . Ama geziye hala bir hafta var bu bir hafta yine bir türlü geçmicek tez için hala deliler gibi kaynak taraması yapıyorum. hala fikrimi düzgün bir şekilde yazıp adam gibi hocaların önüne sunamadım , bu arada aşırı bir ilgi söz konusu mükemmel bir tez danışmanım var kendisi bana haftada bir mail atıp tezimle ilgili makaleleri yolluyor pazartesileri de buluşup yeni neler yapmışım diye bakıyoruz. Ama gelin görünki konum çokta sağlam bir konu değil sağlamdan kastım karşılaştırdığım iki plandan biri yani plan mexico ve karşılaştırma yaparken odaklanıcağım konularla ilgili cok fazla hukuki belgeye ulaşamıyorum en azından meksika parlamentosunda bu planla ilgili olan dokümanlar daha elimde değil bu da tabi ilerlememi bir türlü mümkün kılmıyor. Bir yandan aldığım diğer dersler ve onlara hazırlamak zorunda olduğum bazen hiç zevk almayarak yaptığım sunumlar ve ödevler tezi bir kenara bırakmama neden oluyor ,herneyse sonuç olarak istediğim hızda ilerleyemiyorum . Kısacası bunalıma girdim. Ve Arjantin siyasi atmosferide sinirlerimi bozuyor ,beni şu an tek mutlu eden hüsnenin gelmiş oluşu. Arjantin siyasi atmosferinin beni sinir etmesi biraz abuk tabi , ama ediyor çünkü insanların bu kadar cahil cehalet ( bunu burda bi yabancı olarak söyleme hakkım olduğuna aslında çok inanmıyorum ama yine de politically incorrect olma adına herşeyi yapıyorum bu sıralar) hareket etmeleri fikirlerini paylaşmaları beni çılgına çeviriyor. Bu aralar Arjantin yayın organlarıyla ilgili çıkan ve ilk oylama da geçen yeni kanun tasarısının ne olduğunu bir türlü anlamamanın verdiği huzursuzluka her gün çalkalanıyor. Öğlen yemeğe gidiyorum çok mutluyum , gittiğim yerdeki yan masada öğle arasında yemek yiyen bankacı ekip büyük bir hararetle bu konuyu tartışıyor. Sabah okula geç kalıyorum takside uyanmaya çalışırken taksici ( taksicilerin çoğu hep aynı radyo istasyonunu dinliyor burda bu bi efsane değil gerçek ) radyodaki adamı dinleyip hükümete küfrediyor bana bir şeyler anlatmaya çalışıyor baktıki hiç oralı olmayıp okula geç kaldığım için derste bayılmıyım diye ağzıma tıkadığım muffinle meşgulum susuyor , sonra gazeteleri akşam yatmadan okuduğumda genel olarak hepsinin hükümetin bu yeni yasayı muhalefetteki Pino Solanas gibi mainstream sosyalist vekillerin desteğiyle kabul ettiriyor oluşunu eleştiriyor olmaları beni çileden çıkarıyor. Ben tabiki de herşeyin en doğrusunu en gerçeğini bilmiyorum ama en azından hocalar ,okuduğum mirada del sur' ve pagina 12 ,le monde sayesinde burada çok sevdiğim ve siyasi fikirlerine saygı gösterdiğim bütün insanların mesela Marcel'in Paloma'nın Adrian'nın bana anlattıklarından sonra bu yasanın zaten değişmesi gerektiğine ve hükümetin doğru bir şey yaptığına karar kıldım. Olan şu düşününki çok düşünmenize hayal gücünüzü çok kullanmanıza gerek yok Türkiye'deki Doğan Grubunu düşünün burada da böyle bir grup var CLARIN , sahibi Bayan Noble ve şirketin CEO'su Hector Magnetto ve bir kaç küçük hisseye sahip ortak. Ernestina Herrera Noble yani bayan Noble'nin kocası Bay Noble sıfırdan başlayarak Clarin'i ülkenin tirajı en yüksek gazetesi yapıyor.Ve ölümünden sonra karısı ve başyardımcısı Magnetto'nun kirli işleri sayesinde Clarin yazılı basında bir dev olmanın yanısıra kablolu tv ve radyo da sahip olduğu kanallar sayesinde gitgide büyüyerek bir medya devi haline getiriyor. 1976'da soykırımlarıyla Arjantin halkına zulum yaşatan askeri diktatorlukle Bayan Noble ve Magnetto oldukça iyi ilişkiler kuruyor.Böylece Clarin ülkenin en önemli papeleriasına sahip oluyor diğer bütün gazetelere oranla tonajına çok daha düşük fiyat ödeyerek temin ettiği kağıtla üretim masraflarını azaltarak daha da güçleniyor ama karşılığında da askeriyenin yaptığı işkencelere sessiz kalarak yönetim karşıtı haber yapmamaya sürdürüyor. Böylece hükümetin desteklediği ayakta kalan tek gazete oluyor. Sonra darbe bitiyor, demokratik ilk seçimlerde Alfonsin başa geliyor o tek bir şirketin onlarca tv ,radyo kanalını elinde tutmasının basın özgürlüğü açısından sakıncalı buluyor ve yasada değişiklik yapmak istiyor ve tabiki de fark ediyor ki ülkedeki kendisini destekleyen kesimleri karşısına alıp başkanlığını tehlikeye atmaya değmez. Peki,nasıl Clarin grubunu durdurmak bu kadar imkansız bugüne kadar neden bir türlü durdulamıyorlar neden her hükümet Clarin'le iyi geçinmek zorunda? Çünkü Clarin Arjantin'in bağımsızlığını ilan edişinden itibaren Arjantin ekonomisinde en güçlü grup olan büyük toprak sahiplerinin çıkarlarına uygun bir çizgide haber yapmaya dikkat ediyor ve böylece büyük amcaları kızdırmayarak ilerlemeyi başarabiliyor. 2000'lerde yaşanan kriz sonrası başa geçen Nestor Kirschner hükümeti başta diğer bütün hükümetlerin yaptığı gibi Clarin grubuyla iyi geçinmeye çalışıyor hatta Clarin'nin Menem döneminde (1 dolar=1 peso olduğu dönem) yabancı sermayeyle yaptığı anlaşmalarda dolar cinsinden çok büyük meblalarda borçlanması üzerine özel şirketlerin yabancı sermayeye yüzdesini azaltmayı hedefleyen bir yasa taslağını parlementoda büyük bir çoğunlukla geçirmeyi başararak Clarin grubunu borç batağından kurtarıyor. Fakat ilerleyen senelerde büyük toprak sahipleriyle Kirschner hükümetlerinin Nestor - Christina arası açılınca Clarin her zamanki gibi büyük toprak sahiplerinin yanında yer alarak hükümet karşı toprak sahiplerinin çıkarlarını korumak amacıyla, sahip olduğu gazeteler, tv ve radyo kanallarıyla hükümeti yoğun bir eleştiri bombardımanına tutuyor. Adeta büyük toprak sahiplerini sanki tarlalarında çalışan ve ürünlerini uygun bir fiyata satmaktan başka dertleri olmayan yalnız işçilermiş gibi göstermeyi başarıyor. Ve nitekim ben burdayken her Clarin'ini alışımda daha olaylardan bihaberken vah vah yazık bu soya üreticilerine hükümet ne rezalet , ne kadar büyük bir haksızlık bu yapılanlar diye düşündüğüm olmuştu ne yazık ki bu kadar etkililer... Sonuç olarak olaylar böyle devam ederken,üniversitedeki gruplar sendikalar, gazeteciler Clarin grubunun medyada böyle bir monopoli kurmuş olmasına karşı bir kampanya başlatıyorlar. Christina Kirschner hükümeti de muhalefetteki Pino gibi sosyalist vekillerle de çalışarak oldukça eski olan ve basın yayında monopoliye göz yuman bu yasayı değiştirmek için ellerinden geleni yapıyorlar. Clarin grubu geçen hafta son hükümet toplanlantılarına dinleyici olarak katılıp yasanın geçmemesi için elinden geleni yaptı örgütlediği vekiller yasanın ilk oylanışı sırasında oylamayı protesto etme amaçlı toplantılara katılmadılar. Sonuç gelecek hafta cuma günü yasa çok büyük bir ihtimalle değişicek. Yasanın en çok tartışılan maddesi 161 madde. Hükümet bu maddeyle Amerikan Hükümetinin Microsoft'a tanıdığı bir senelik süreyi örnek alarak Clarin grubuna da sahip olduğu kanalları satması için ve yine geri kalanlarında üniversite ve sendikallarla ortak çalışmaya başlaması için sadece bir sene veriyor , Clarin grubu ise bu geçiş süresinin en az 3 yıl olması gerektiğini savunuyor. Bayan Nobel ise bu günlerde 1976 darbesi sırasında güya tesadüf eseri kapısının önünde bulduğu iki bebeği evlat edinmesi ( Felipe ve Marcela Noble)ve bu bebeklerin çok büyük bir ihtimalle oldukça tanıdık bir senaryo aslında- hamileyken işkenceye uğrayarak ölen solcu bir aktivistin (montenerocular) çocukları olduğu spekülasyonlarına karşı sessiz kalmaya devam ediyor. Bir yandan da darbe sırasında generallerle kadeh tokuşturan fotoğrafları bağımsız gazetelerin manşetlerini süslüyor. Clarin grubunu ne olursa olsun bu yasanın geçmesiyle itibaren iyi günler beklemiyor. Fakat bu yasa şu an sadece Arjantin'de tartışılıyor. Bugün Latin Amerika'nın bir çok ülkesi darbeci ve özel sermayeyi destekleyen basın ve yayında monopoliye izin veren yasaları göz ardı etmeye devam ediyor. Venezuella'daki durum ise tam tersi Chavez hükümeti basın ve yayını adeta kontrolü altına almış durumda. Kısacası kıtanın geneline baktığımızda basın ve yayın organlarının daha özgür ve bağımsız hale gelmesi için kıtadaki diğer ülkelerin Arjantin'inde yaşananları oldukça dikkatli izlemesi lazım.

*foto - bayan Noble ve askeri cunta ekibi .

son paperım

2009-09-30T19:04:00.000+03:00

CASO: Comunidades Europeas: Medidas que afectan a la aprobación y comercialización de productos biotecnológicos.

Presentación del Caso

DS-291 Reclamante: Estados Unidos
DS-292 Reclamante: Canadá
DS-293 Reclamante: Argentina

Demandado: Comunidades Europeas
INTRODUCCIÓN
En mayo del 2003, Estados Unidos, Canadá y Argentina solicitaron la celebración de consultas con las CE con respecto a determinadas medidas adoptadas por las mismas y sus Estados miembros que afectan a la importación y comercialización de productos agropecuarios (biotecnológicos) dentro de la UE, procedentes de los países reclamantes.
A. RECLAMACIÓN DE LOS ESTADOS UNIDOS
1.1 El 13 de mayo de 2003, los Estados Unidos solicitaron la celebración de consultas con las Comunidades Europeas de conformidad con el artículo 4 del Entendimiento relativo a las normas y procedimientos por los que se rige la solución de diferencias ("ESD"), el artículo 11 del Acuerdo sobre la Aplicación de Medidas Sanitarias y Fitosanitarias ("Acuerdo MSF"), el artículo 19 del Acuerdo sobre la Agricultura, el artículo 14 del Acuerdo sobre Obstáculos Técnicos al Comercio ("Acuerdo OTC") y el artículo XXII del Acuerdo General sobre Aranceles Aduaneros y Comercio de 1994 ("GATT de 1994") con respecto a determinadas medidas adoptadas por las Comunidades Europeas y sus Estados miembros que afectan a productos de biotecnología ("productos biotecnológicos").
1.2 El 19 de junio de 2003, los Estados Unidos y las Comunidades Europeas celebraron las consultas solicitadas, pero no llegaron a una solución mutuamente satisfactoria del asunto.
1.3 El 7 de agosto de 2003, los Estados Unidos solicitaron el establecimiento de un grupo especial para que examinara el asunto.
B. RECLAMACIÓN DEL CANADÁ
1.4 El 13 de mayo de 2003, el Canadá solicitó la celebración de consultas con las Comunidades Europeas de conformidad con el artículo 4 del ESD, el artículo XXII del GATT de 1994, el artículo 11 del Acuerdo MSF, el artículo 19 del Acuerdo sobre la Agricultura y el artículo 14 del Acuerdo OTC, con respecto a medidas que afectan a la aprobación y comercialización de productos que contienen organismos modificados genéticamente, consisten en ellos o se producen a partir de ellos.
1.5 El 25 de junio de 2003, el Canadá y las Comunidades Europeas celebraron las consultas solicitadas, pero no llegaron a una solución mutuamente satisfactoria del asunto.
1.6 El 7 de agosto de 2003, el Canadá solicitó el establecimiento de un grupo especial para que examinara el asunto.
C. RECLAMACIÓN DE LA ARGENTINA
1.7 El 14 de mayo de 2003, la Argentina solicitó la celebración de consultas con las Comunidades Europeas de conformidad con el artículo 4 del ESD, el párrafo 1 del artículo 11 del Acuerdo MSF, el artículo 19 del Acuerdo sobre la Agricultura, el párrafo 1 del artículo 14 del Acuerdo OTC y el párrafo 1 del artículo XXII del GATT de 1994 respecto de ciertas medidas tomadas por las Comunidades Europeas y sus Estados miembros que afectan a productos de biotecnología.
1.8 El 19 de junio de 2003, la Argentina y las Comunidades Europeas celebraron las consultas solicitadas, pero no llegaron a una solución mutuamente satisfactoria del asunto.
1.9 El 7 de agosto de 2003, la Argentina solicitó el establecimiento de un grupo especial para que examinara el asunto.
D. ESTABLECIMIENTO Y COMPOSICIÓN DEL GRUPO ESPECIAL
1.10 En su reunión de 29 de agosto de 2003, el Órgano de Solución de Diferencias estableció un Grupo Especial único en respuesta a las solicitudes presentadas por los Estados Unidos en el documento WT/DS291/23, por el Canadá en el documento WT/DS292/17 y por la Argentina en el documento WT/DS293/17, de conformidad con los artículos 6 y 9 del ESD.
1.11 En esa reunión, las partes en la diferencia acordaron asimismo que el Grupo Especial se estableciera con el mandato uniforme. El mandato es, en consecuencia, el siguiente:
"Examinar, a la luz de las disposiciones pertinentes de los acuerdos abarcados invocados por los Estados Unidos en el documento WT/DS291/23, por el Canadá en el documento WT/DS292/17 y por la Argentina en el documento WT/DS293/17, el asunto sometido al OSD por los Estados Unidos, el Canadá y la Argentina en esos documentos, y formular conclusiones que ayuden al OSD a hacer las recomendaciones o dictar las resoluciones previstas en dichos acuerdos."
1.12 El 23 de febrero de 2004, los Estados Unidos, el Canadá, y la Argentina solicitaron al Director General que estableciera la composición del Grupo Especial, de conformidad con el párrafo 7 del artículo 8 del ESD. El 4 de marzo de 2004, el Director General procedió a establecer la composición del Grupo Especial, que es la siguiente:
Presidente: Sr. Christian Häberli
Miembros: Sr. Mohan Kumar
Profesor Akio Shimizu
1.13 La Argentina (con respecto a las reclamaciones de los Estados Unidos y el Canadá), Australia, el Brasil, el Canadá (con respecto a las reclamaciones de los Estados Unidos y la Argentina), Chile, China, Colombia, El Salvador, los Estados Unidos (con respecto a las reclamaciones del Canadá y la Argentina), Honduras, México, Nueva Zelandia, Noruega, el Paraguay, el Perú, el Taipei Chino, Tailandia y el Uruguay se han reservado el derecho de participar como terceros en las actuaciones del Grupo Especial.
1.14 El 8 de marzo de 2004 el Grupo Especial recibió una comunicación escrita preliminar de las Comunidades Europeas en la que solicitaban al Grupo Especial que formulara una resolución preliminar en el sentido de que las solicitudes de establecimiento de un grupo especial presentadas, respectivamente, por los Estados Unidos, el Canadá y la Argentina no cumplían los requisitos del párrafo 2 del artículo 6 del ESD.
1.15 El Grupo Especial pidió a los Estados Unidos, al Canadá y a la Argentina que presentaran una comunicación escrita preliminar en respuesta a la comunicación preliminar de las Comunidades Europeas. El 24 de marzo de 2003, el Grupo Especial recibió comunicaciones escritas preliminares de los Estados Unidos, el Canadá y la Argentina.
1.16 El 8 de abril de 2004, el Grupo Especial emitió una "Resolución preliminar del Grupo Especial sobre la compatibilidad de las solicitudes de establecimiento de un grupo especial presentadas por las partes reclamantes con el párrafo 2 del artículo 6 del ESD", en la que constataba que las solicitudes de establecimiento de un grupo especial presentadas por las partes reclamantes el 7 de agosto de 2004 (documentos WT/DS291/23, WT/DS292/17 y WT/DS293/17) cumplían los requisitos del párrafo 2 del artículo 6 del ESD.

MEDIDAS CUESTIONADAS

Las medidas cuestionadas por las partes fueron:
1-Moratoria de Facto por la CE sobre la aprobación de productos biotecnológicos.
2-Las Medidas de Productos específicos que afectan a la aprobación de los mismo.
3-Medidas de salvaguardia, que prohíbe la importación y/o comercialización de determinados productos biotecnológicos aprobados por la CE.

1-Moratoria de Facto

Ocurrió una moratoria de facto porque no hubo un proceso formal para discutir internamente que productos iban a aceptar.
El Panel de la OMC llegó a la conclusión de que los estados miembros de la CE no pueden contar con los informes de las ONG ni con los estudios científicos generales que aparecen publicados en publicaciones revisadas por sus pares.
No constituía una evaluación adecuada de riesgo porque estos informes o publicaciones no tienen en cuenta las técnicas de evaluación de riesgo que fueron desarrolladas por organizaciones relevantes.
El grupo de los 5 países rechazaron sistemáticamente.
Había un retraso en la comunicación, y se violó una medida MSF, aunque no era una medida MSF.

Artículo 2 - Derechos y obligaciones básicos

2. Los Miembros se asegurarán de que cualquier medida sanitaria o fitosanitaria sólo se aplique en cuanto sea necesaria para proteger la salud y la vida de las personas y de los animales o para preservar los vegetales, de que esté basada en principios científicos y de que no se mantenga sin testimonios científicos suficientes, a reserva de lo dispuesto en el párrafo 7 del artículo 5.

Artículo 5 - Evaluación del riesgo y determinación del nivel adecuado de protección sanitaria o fitosanitaria

1. Los Miembros se asegurarán de que sus medidas sanitarias o fitosanitarias se basen en una evaluación, adecuada a las circunstancias, de los riesgos existentes para la vida y la salud de las personas y de los animales o para la preservación de los vegetales, teniendo en cuenta las técnicas de evaluación del riesgo elaboradas por las organizaciones internacionales competentes.

Artículo 8 - Procedimientos de control, inspección y aprobación

1. Los Miembros observarán las disposiciones del Anexo C al aplicar procedimientos de control, inspección y aprobación, con inclusión de los sistemas nacionales de aprobación del uso de aditivos o de establecimiento de tolerancias de contaminantes en los productos alimenticios, en las bebidas o en los piensos, y se asegurarán en lo demás de que sus procedimientos no sean incompatibles con las disposiciones del presente Acuerdo.

ANEXO C - PROCEDIMIENTOS DE CONTROL, INSPECCIÓN Y APROBACIÓN

1. Con respecto a todos los procedimientos para verificar y asegurar el cumplimiento de las medidas sanitarias y fitosanitarias, los Miembros se asegurarán:
a) De que esos procedimientos se inicien y ultimen sin demoras indebidas y de manera que no sea menos favorable para los productos importados que para los productos nacionales similares;

2-Medidas de Productos específicos

En el proceso de aprobación, 24 de los 27 productos violaban el Anexo C.1.a y Art. 8 del MSF, anteriormente detallados.

3-Medidas de Salvaguardia

Hay 2 aspectos importantes en las medidas de salvaguardia.
La CE afirmó que no había pruebas científicas suficientes para aprobar esos productos en el mercado. Por tal razón, consideró no aprobar esos productos para no poner en riesgo la salud humana y el medio ambiente. Este argumento es contradictorio pues hicieron la evaluación de riesgo con las organizaciones internacionales especializadas. Por este motivo tampoco se puede utilizar el Principio de Cautela, porque no es una medida MSF, y aún no hay una decisión oficial por una corte internacional que lo reconozca como ley internacional.
El Panel rechazó ese argumento de la CE concluyendo que violó los artículos 2.2, 5.1 y 5.7, Anexo A.4 del acuerdo MSF.

Artículo 2 - Derechos y obligaciones básicos

2. Los Miembros se asegurarán de que cualquier medida sanitaria o fitosanitaria sólo se aplique en cuanto sea necesaria para proteger la salud y la vida de las personas y de los animales o para preservar los vegetales, de que esté basada en principios científicos y de que no se mantenga sin testimonios científicos suficientes, a reserva de lo dispuesto en el párrafo 7 del artículo 5.

Artículo 5 - Evaluación del riesgo y determinación del nivel adecuado de protección sanitaria o fitosanitaria

1. Los Miembros se asegurarán de que sus medidas sanitarias o fitosanitarias se basen en una evaluación, adecuada a las circunstancias, de los riesgos existentes para la vida y la salud de las personas y de los animales o para la preservación de los vegetales, teniendo en cuenta las técnicas de evaluación del riesgo elaboradas por las organizaciones internacionales competentes.

7. Cuando los testimonios científicos pertinentes sean insuficientes, un Miembro podrá adoptar provisionalmente medidas sanitarias o fitosanitarias sobre la base de la información pertinente de que disponga, con inclusión de la procedente de las organizaciones internacionales competentes y de las medidas sanitarias o fitosanitarias que apliquen otras partes contratantes. En tales circunstancias, los Miembros tratarán de obtener la información adicional necesaria para una evaluación más objetiva del riesgo y revisarán en consecuencia la medida sanitaria o fitosanitaria en un plazo razonable

ANEXO A - DEFINICIONES

4. Evaluación del riesgo Evaluación de la probabilidad de entrada, radicación o propagación de plagas o enfermedades en el territorio de un Miembro importador según las medidas sanitarias o fitosanitarias que pudieran aplicarse, así como de las posibles consecuencias biológicas y económicas conexas; o evaluación de los posibles efectos perjudiciales para la salud de las personas y de los animales de la presencia de aditivos, contaminantes, toxinas u organismos patógenos en los productos alimenticios, las bebidas o los piensos.

Otro aspecto a considerar es que los miembros de la CE fundamentaron sus argumentaciones en normas de la UE para aplicar las medidas, pero paradójicamente las mismas aprueban a los productos biotecnológicos en cuestión.

DECISION DEL PANEL

El reporte del Panel de la OMC que fue publicado después de la decisión del panel sobre el tema de “La Comunidad Europea: las medidas que afectan a la aprobación y comercialización de los productos biotecnológicos” sin dudas fue el más discutido y también el más largo reporte en la historia de la Organización Mundial del Comercio. El panel, con la aprobación de las partes sólo publicó un reporte que incluye todas las decisiones que se tomaron después de analizar todos los argumentos de las partes. Después de la decisión del Panel, las partes no fueron al grupo de Apelación para rechazar las decisiones del Panel. En los siguientes párrafos vamos a ver cada decisión del Panel en relación con los reclamos de las partes en este caso.

Primero, después de analizar los reclamos de Canadá, Estados Unidos y Argentina el Panel descubrió que la Comunidad Europea adoptó una “Moratoria de Facto” en la aprobación final de los productos biotecnológicos, desde 1999 hasta la creación del panel en agosto de 2003. Esta decisión fue la más importante del Panel porque con esta decisión el panel básicamente reconoció los argumentos de las partes reclamantes. La moratoria de facto que la Comunidad Europea adoptó significa que no hubo un proceso formal en La Comunidad Europea para aprobar las aplicaciones de los produces biotecnológicos, porque el grupo de 5 países (Dinamarca, Grecia, Francia, Italia y Luxemburgo) deliberadamente impidió (por medio de sus acciones y omisiones) la aprobación final de las aplicaciones de los productos biotecnológicos. Y durante el proceso de aprobación de estos productos la falta de apoyo político de estos países fue sistemática. Y también el panel, teniendo en cuenta que la Comunidad Europea no pudo presentar una justificación razonable y científica de sus acciones y omisiones para tomar una moratoria de facto, descubrió que esta moratoria de facto, aunque no es una medida del acuerdo de MSF (Medidas Sanitarias y Fitosanitarias), causó un retraso injustificable y demasiado largo en la evaluación de las aplicaciones y violó los articulo 5.1 y 2.2 también el articulo 8 Anexo C.1(a).
El Panel remarcó las obligaciones de los miembros de la OMC bajo el anexo C.1(a). Con este artículo del Anexo y el artículo 8 del acuerdo MSF, el Panel justificó su decisión. Para el Panel los países miembros de la Comunidad Europea, especialmente el grupo de 5 países, con sus acciones y omisiones retrasaron el proceso de aprobación de los productos biotecnológicos y eso causó una violación de las obligaciones de buena fe que requieren que los miembros procedan para aprobar los procedimientos lo más rápido posible. Los otros artículos que el Panel decidió que La Comunidad Europea violó fueron el artículo 2.2 y el 5.1 de MSF.
Siguiendo estos artículos, el Panel de la OMC marcó que, aunque La Comunidad Europea se esforzó en realizar una evaluación de riesgo, sus evaluaciones no estaban calificadas ya que para el Panel, los estados miembros de la CE y la UE no pueden contar ni con los informes inexpertos de las ONG ni los estudios científicos generales que aparecen publicados en publicaciones revisadas por pares. Según el punto de vista del Panel estas fuentes no constituyen una evaluación adecuada de riesgo porque estos informes o publicaciones no tienen en cuenta las técnicas de evaluación de riesgo que fueron desarrolladas por organizaciones relevantes. El Panel también hizo descubrimientos respecto a las medidas de los productos específicos. Veinticuatro de veintisiete productos fueron inconsistentes con las MSF y se violó el Anexo C.1(a) y el artículo 8 de las MSF porque fueron cuestionados por procesos de aprobaciones que habían tenido demasiada demora y habían sido injustificablemente largos. Además, el Panel descubrió que las medidas de salvaguardia de los estados miembros se corresponden con las medidas que fueron definidas en el Anexo A en el acuerdo de las MSF. Pero también encontró que se fracasó al realizar una evaluación adecuada de riesgo antes de la imposición de estas medidas, violando así el acuerdo de las MSF. Como conclusión, considerando los argumentos de la CE sobre el principio de cautela, el Panel marcó que los estados miembros de la CE eran inelegibles para invocar las medidas limitadas y provisionales del artículo 5.7 de las MSF.
Para la CE, el artículo 5.7 se da a ellos a emplear el principio de cautela por razones de la incertidumbre científica que puede afectar las condiciones de salud y medioambiente. El Panel marcó que la incertidumbre científica y la falta de pruebas no son la misma cosa. Por eso el Panel rechazó la argumentación de la CE porque, para el Panel, la CE usó el principio de cautela por la existencia de incertidumbre científica. Esto mostró que la CE ignoraba la existencia de las pruebas científicas, que en realidad eran suficientes. El Panel también hizo referencia a la conclusión del grupo de Apelación en el caso anterior de LA CE-HORMONAS. Para el grupo de Apelación, el principio de cautela no estaba escrito en el Acuerdo de MSF, entonces las partes no pueden justificar que es una medida de MSF. También el Panel no quiso verse implicado en una disputa sobre el estatus jurídico del principio de cautela. Porque, como el panel expuso, todavía no hay decisión oficial de una corte internacional que reconozca el Principio de cautela como una ley general o tradicional en derecho internacional. Al final la Comunidad Europea no hizo una apelación porque, aunque se rechazó a algunos aspectos de los descubrimientos del Panel, consideró que la mayor parte del reporte del panel fue teórico ya que el régimen de las aprobaciones de la Comunidad Europea cambió y empezó a funcionar normalmente, y 10 productos biotecnológicos fueron autorizados desde la creación del Panel.

CONCLUSIÓN

Hubo un debate acalorado respecto a la producción y el consumo de los alimentos derivados de productos biotecnológicos. Entre las partes claves en este debate estaban el gobierno de Estados Unidos, que era apoyado por empresas que producen los productos biotecnológicos, y también la Comunidad Europea y sus Estados miembros que eran respaldados por los grupos de consumidores que intentaron restringir el uso de productos biotecnológicos por varias regulaciones. Uno de los más importantes argumentos de la Comunidad Europea y de estos grupos fue la interpretación y aplicación de las reglas de los acuerdos relevantes como el Protocolo Cartagena y el Convenio sobre la Diversidad Biológica, en el caso de “La Comunidad Europea: Las medidas que afectan a la aprobación y comercialización de los productos biotecnológicos. Y como el Panel indicó por qué las otras partes no reconocieron y adoptaron estos acuerdos (el Protocolo Cartagena y el Convenio sobre la Diversidad Biológica) el Panel no aceptó considerar estos acuerdos como pertinentes en el caso de los productos biotecnológicos. Esta decisión del Panel en realidad es muy controvertida porque estos acuerdos, que son reconocidos por científicos y también por las organizaciones internacionales, incluyen instrumentos y medidas universales para la regulación de la producción y la comercialización de los productos biotecnológicos. Y una organización como la OMC, si no considera las decisiones que estén basados en hechos científicos y que reflejan una opinión general de la comunidad internacional, puede causar que los países ignoren en futuros debates sobre la regulación de la producción y la comercialización de los productos biotecnológicos y la importancia de estos acuerdos.

La segunda decisión del Panel que fue muy controvertida fue su uso del acuerdo de MSF en su proceso de decisión. En su proceso de decisión el Panel eligió evaluar las acciones de la Comisión Europea en la aprobación de los productos biotecnológicos según los artículos de MSF. Un solo acuerdo que tiene reglas generales en realidad no es suficiente para evaluar un caso tan complicado como los productos biotecnológicos. Cuando uno considera las complejidades de evaluar los efectos de la producción y del consumo de los productos biotecnológicos se puede dar cuenta de que los problemas de regulación pueden surgir en la etiquetación y la trazabilidad de los productos biotecnológicos.
Es valido mencionar también que en el caso de productos biotecnológicos se presenta con un contexto normativo e institucional muy difuso. En este sentido, el Panel utiliza muchas fuentes de otros organismos, utilizando herramientas y derecho aplicable de otros mecanismos institucionales. Un debate muy presente en ese ámbito sobre la multiplicidad de interpretación y jurisdicción es que “debe tenerse presente que la diversidad y plurifuncionalidad de los medios de arreglo también se da en los Derechos internos, donde el lógico protagonismo de la jurisdicción obligatoria no quita la existencia de múltiples modalidades alternativas de solución de conflictos, como la negociación de una transacción, la mediación o la conciliación” .
Vale recordar que el caso está enmarcado por los informes del Panel que asume un papel muy controvertido, en el sentido de que en determinado momento presente una opinión, en otros momentos otra, en base al avanzo de la presentación de quejas de las partes. En la medida que el caso se ve revelando y las partes no tienen respuestas satisfactorias, estas van presentando otros argumentos, y el Panel es llamado a presentar una respuesta ante a cada situación, se viola o no las reglas en base a cuales artículos y acuerdos.
La alegación de la incertidumbre científica sobre los riesgos de los vegetales biotecnológicos hubiera sido tan grande como alegan las Comunidades Europeas, es improbable que alguno de estos productos hubiera completado satisfactoriamente el proceso reglamentario en ningún país. La afirmación de que las complejidades e incertidumbres de evaluar los riesgos de los vegetales biotecnológicos que existen actualmente en el sistema de las CE son mucho mayores que para los productos no biotecnológicos no está respaldada por la experiencia .
El informe del Panel también afirma que ni el Protocolo sobre Seguridad de la Biotecnología ni el enfoque de precaución o cautela sirven como defensa para las Comunidades Europeas en la presente diferencia
La única manera de que otras fuentes del derecho internacional pudieran ser pertinentes a la presente diferencia es si, de conformidad con el párrafo 2 del artículo 3 del ESD, esas otras fuentes del derecho ayudaran al Grupo Especial a "aclarar las disposiciones vigentes de los acuerdos abarcados de conformidad con las normas usuales de interpretación del derecho internacional público". Sin embargo, las Comunidades Europeas no han determinado cómo el Protocolo sobre Seguridad de la Biotecnología ni el "principio de precaución o cautela" serían pertinentes para interpretar alguna disposición concreta del Acuerdo sobre la OMC.
En esa misma lógica hay un conflicto en todo el caso que es sobre la definición de la naturaleza de las medidas, así como en definir lo que son leyes, decretos, regulaciones, requerimientos y procedimientos.
Además, en CE - Hormonas, el Órgano de Apelación examinó detenidamente argumentos casi idénticos que presentaron las Comunidades Europeas en cuanto a la relación entre un pretendido "principio de precaución o cautela" y el Acuerdo MSF. Las Comunidades Europeas no han declarado, ni pueden aducir, que deban aplicarse en este caso resultados diferentes. Por consiguiente, aunque se considerara que el principio de cautela es una norma pertinente del derecho internacional en virtud del párrafo 3 del artículo 31 de la Convención de Viena, sólo sería útil para interpretar términos concretos del tratado y no podría anular ninguna parte del Acuerdo MSF. Por lo tanto, por ejemplo, el concepto de cautela no podría excusar a las Comunidades Europeas de cumplir el requisito establecido en el párrafo 1 del artículo 5 de que las MSF se basen en evaluaciones de los riesgos. Además, el párrafo 7 del artículo 5 del Acuerdo MSF ya permite que las Comunidades Europeas adopten un enfoque de precaución o cautela para regular los productos biotecnológicos.
Las Comunidades Europeas se basan casi exclusivamente en sus expedientes de productos para respaldar la alegación de que, a pesar de las declaraciones y medidas de funcionarios de las CE, en realidad no había una moratoria general ni moratorias relativas a productos específicos. Sin embargo, los expedientes de productos de las Comunidades Europeas están incompletos en tres aspectos importantes. En primer lugar, los expedientes no abarcan los productos que fueron retirados antes del establecimiento del Grupo Especial. Estas solicitudes fallidas de aprobación de productos son pruebas directas y convincentes de la existencia de una moratoria general. En su Primera comunicación escrita los Estados Unidos mencionaron que las solicitudes en virtud de la legislación sobre liberación en el medio ambiente y sobre alimentos nuevos se habían demorado indefinidamente como consecuencia de la moratoria general y por consiguiente se habían retirado y dieron nueve ejemplos específicos. Las Comunidades Europeas no han facilitado ninguna cronología con respecto a estos productos.
Los expedientes de productos de las Comunidades Europeas también están incompletos porque las Comunidades Europeas no han facilitado la documentación justificante para cada trámite del proceso. En vez de ello, al seleccionar las pruebas documentales para presentarlas al Grupo Especial, han elegido entre las distintas anotaciones cronológicas.
El texto “El arreglo pacifico de controversias internacionales en la OMC” reconoce que “la doctrina y la propia Secretaría de la OMC se refieren usualmente al mismo como un procedimiento quasi judicial o “casi jurisdiccional”. Como el Órgano de Solución de Diferencias es quien tiene, formalmente, la competencia para decidir los términos de solución de las diferencias, también cabría barajar su calificación como un procedimiento de “solución institucional por decisión de órgano político””.
No obstante a las reglas de dichos acuerdo comerciales el grupo entiende que la solución de controversias se acerca de una relación binaria, en la cual una parte gana y otra siempre pierde, recorrida fácticamente por un arbitraje. En “El arreglo pacifico de controversias internacionales en la OMC”, “la doctrina apunta que en el sistema ha prevalecido una ‘contentious atmosphere’ que no es la más propicia para la consecución de soluciones convenidas. Un buen ejemplo de ello es la espiral de reclamaciones y contra reclamaciones entre los Estados Unidos y las Comunidades Europeas”. Finalmente, cabe evocar la observación de Morelli, que la jurisdicción internacional, condicionada por la soberanía de los Estados, carece por lo general de mecanismos de ejecución forzosa comparable a los de sistemas judiciales estatales. Las sentencias internacionales carecen, salvo en raras excepciones, de efecto ejecutivo y son meramente declarativas.

Bugün 1 sene oldu.

2009-09-19T08:29:00.004+03:00

>

Geçen sene bugün sabah altı da uçak Ezeiza'ya indi , hiç tanımadığım gecelikli bi Meksikalı bi evin kapısını açtı , avluda oturdum iki bavulumla ne yaptığımı düşündüm,sonra gittim uyudum kalktığımda kendime gelirim diye düşünmüştüm hiç de öyle bir şey olmadı, burada bir senem doldu, hala kendime gelemedim.Bazen bu şehri çok seviyorum öğleden sonraları palermo'da çok sevdiğim bi cafede sabaha karşı evde pencereleri açmış havlayan köpekleri ve sokağımdan geçen collectivoları ve kepenklerini kaldıran kioskolari dinlerken , güzel bir yemek sonra yediğim dulce de leche li flanlardan sonra,springten alıp jardin botanico da yediğim öğle yemekleri sırasında,oui oui'de adrianla gittiğimiz korkunç parillalarda chimichurrili choripan siparişi verdiğimde,bi türlü çözemediğim sabahın yedi buçuğunda ben okula yetişmeye çalışırken ayacucho ve tucuman arasında kalan kitapçıda astor piazolla çalarken. Bazen de İstanbul'u özlüyorum sabahları 7 45 vapurunu domatesli beyazpeynirli tostumu güzel demlenmiş çayımı,modada haftasonu değil haftaiçi akşam üstleri yürümeyi çay içip the end den film alıp evime dönmeyi,çarşıdan balık ve meze alıp Hüsne'ye gitmeyi , tüneli pilav ve zeytinyağlı fasulye yediğim helvetiayi , kitapçıları ama olsun ne kadar özlesem de biliyorum dönersem burayı daha çok özleyeceğim

CHAVEZ VE BOLIVARCILIK

2009-09-06T00:52:00.017+03:00

Uzun zamandır yazamıyorum , araya bir sürü şey girdi,çok şey birikti bu hafta buraya bu aralar tez ve seminerler için çalıştığım şeylerle ilgili bir kaç yazı yazmaya düşünüyorum.

Ağustos'un son iki haftasında başta Ekvator'un başkenti Quito'da daha sonra Arjantin'in Bariloche kentinde gerçekleşen UNASUR (GUNEY AMERIKA ULKELERI BIRLIĞI) toplantılarında yaşananlar bölgedeki ülkelerin güvenlik politikalarını belirlemesinde oldukça etkili olacağa benziyor. Bu seneki UNASUR toplantılarının oldukça hararetli geçmesinin başlıca sebebi Kolombiya ve ABD ortaklığı( Kolombiya'lı uyuşturucu kartellerine karşı savaşta işbirliği amacı güden) PLAN KOLOMBİYA'nın bölgedeki diğer önemli stratejik güçlerin güvenlik politikalarını yakından etkilemesi.

Kolombiya ve ABD'nin sözde sadece uyuşturucu kartellerine karşı savaşta yaptıkları işbirliğinin bölge ülkelerinin güvenlik politikalarının geleceği açısından bu kadar önemli oluşunun başlıca nedeni ABD'nin bu plan kapsamında, Kolombiya devletinin topraklarına askeri üs kurma,asker gönderme gibi haklar idda edebilicek olması.Sadece Kolombiya'nın iç işlerini ilgilendiren bir sorun gibi gözükse de, soğuk savaş süresince ABD'nin bölgede desteklediği kontrgerilla gruplarının ve askeri diktatörlüklerin bölge halkına yaşattığı cehennemin izlerinin hafızalarda hala canlı oluşunu göz önünde bulundurursak bu yeni ortaklığa bölgedeki ülkelerin sıcak bakmaması oldukça anlaşılır bir durum . Peru ve Meksika'nın ise bu ortaklığa sıcak bakmalarının nedeni kendilerinin de ABD'yle güvenlik politikalarında benzer anlaşmalara imza atmış olmaları.Bu ortaklığı bir tür meydan okuma olarak algılayan grup ise tabiki Başta Ekvator, Venezuela ve Bolivya gibi Bolivarcı ideolojinin hakim olduğu ülkeler. Chavez'in Caldera'nın ve Morales'in oluşturduğu Bolivarcı birliğin en önemli tepkisi elbette Uribe yönetimine. Kolombiya'nın (Le Monde Diplomatique'in Eylül ayı Latin Amerika baskısı El corredor de la inseguridad- Adriana Rossi)ABD'nin bölgedeki ekonomik ve siyasi çıkarlarını gözetebilmek adına bu imkanı tanıması bölgedeki değişimleri inceleyen bir çok araştırmacı ve yazara göre ülkenin failed state(estado fallido)konumuna sürüklenmesine neden oluyor.

UNASUR toplantılarında yaşanan gelişmeleri iyi yorumlayabilmek için,ilk olarak Soğuk Savaş sonrası bölgede yaşanan siyasi ve ekonomik çalkantıların tetiklediği kurumsal çöküntüler nedeniyle oluşan,önem kazanan,liberalizm ve sosyalizme alternatif olarak gösterilen Chavez'in Bolivarcılık akımını ayrıca da en önemli dış güç olan ABD'nin bölgedeki yeni güvenlik stratejisini kapsamlı olarak incelemek gerekiyor.

Bu inceleme tabiki de bu blogta paylaşılamayacak kadar kapsamlı bir çalışmayı gerektiriyor.Fakat ben tezimle ilgili yaptığım okumalardan sonra başta Chavez'in başlattığı Bolivarcı hareketi daha sonrada Amerika'nın bölgedeki değişen rolünü kısaca anlatmaya çalışıcam.

CHAVEZ VE BOLIVARCILIK

Venezuela diğer bir çok Latin Amerika ülkesi gibi İspanyol sömürgeciliğinin bölgeye aşıladığı otoriter,Jesuit(Cizvit)düşünürlerinin oldukça muhafazakar dini görüşlerinin Locke'un bireyselcilik anlayışından oldukça uzak korporatist siyasi görüşlerin, iki sınıflı toplumsal yapının egemen olduğu bir siyasi tarihe sahip.Bu yüzden İspanyol sömürgeciliğinin bölgeye bıraktığı bu korkutucu mirasın etkilerini ülkenin yakın tarihinde yaşadığı bütün siyasi çalkantılarda görmek çok şaşırtıcı değil.Ultrasol akımların Venezuela, Arjantin,Şili gibi ülkelerin siyasetinde etkili olmalarının en önemli sebebi de yine bu ülkelerin ABD'nin aksine her zaman sömürgecilik geçmişleriyle, emperyalizmin etkileriyle boğuşuyor oluşları. İkinciside,yine ABD'nin aksine asla çoğulcu,bireyselcilik üzerine kurulmuş iki sınıflı toplumsal yapıya alternatif olarak orta sınıfın sağlamlaştırıldığı toplumsal yapılara sahip olamayışları. Bu yüzden bu ülkelerin tarihlerine baktığımızda ABD'ye tamamen zıt bir şekilde radikal siyasi oluşumların etkili olduklarını görüyoruz. Bahsettiğim sadece ultra komunist akımlar değil.Örnek olarak anarşizm de yirminci yüzyılın başlarından itibaren Latin Amerika'nın bir çok ülkesinde Eski kıtadan göç eden entelektüeller arasında oldukça popülerleşen akımlardan biriydi.

Bugün Venezuela,İspanyol sömürgeciliğinin otoriter ve merkeziyetçi yapısından kaynaklanan etkilerini Chavez yönetiminde yoğun bir şekilde hissetmeye devam ediyor. Fakat yakın tarihine kısaca baktığımızda bu etkilerin azaldığı,siyasette daha demokratik ve çoğulcu bir yapıya doğru ilerlemenin yaşandığı bu dönemlerin halkın alternatif arayışlara olan ilgisinin arttığı zamanlara rastladığını görüyoruz. Bunun da sebebi bu dönemlerde ülkedeki kurumların halkın çoğunluğunun çıkarlarını göz ardı etmeye başlaması ve onların siyasi ve ekonomik sorunlarına kalıcı çözümler üret(e)memesi.1952-1958 tarihleri arasında ülkeyi,ABD'nin desteğiyle kommunizme savaş açıp solcu öğrenci ve işçi birliklerine uyguladığı işkencelerle keyfi bir şekilde yöneten Marcos Perez Jımenez'in Venezuela halkına büyük bir zulüm yaşattığı kesin fakat Pinochet yönetimindeki Şili örneğinde olduğu gibi ABD'yle olan işbirliği sayesinde uluslararası yatırımların arttığı ve bu nedenle ülke ekonomisinin geliştiği de göz ardı edilemez.Fakat ekonomideki bu olumlu ilerleyişin durması, Jimenezin 1957 yılında beş yıllık yönetimini altı yıl daha uzatmak için gittiği halk oylamasında sonuçlara hile karıştırılması, ordunun desteğinin giderek azalması ve zaten çöküşte olan kurumların desteklerini çekmesi neticesinde Jimenez iktidarı 1958 yılının 23 Ocağında askeri ve sivil grupların ortak darbesiyle yıkıldı.Bu tarih sadece keyfi Jimenez iktidarına son vermekle kalmıyor aynı zamanda önceden bahsettiğim çoğulcu ve demokratik gelişmelerin yaşandığı yeni bir dönemin de müjdecisi oluyordu.

El PACTO DE PUNTO FIJO

EL PACTO DE PUNTO FIJO anlaşmasıyla başlayan bu yeni dönem,1958 ekiminden başlayarak Chavez'in Bolivarcılık akımıyla halka yeni bir alternatif sunduğu 1998 senesine kadar sürüyor.1998'e kadar devam eden bu dönem içerisinde kurumlar yine kendi içlerinde kopuşlar yaşamaya devam ediyor.Soğuk savaşın sona ermesiyle kendini yenileyen kurumlar liberal politikalar çerçevesinde geçmişten farklı siyasi ve ekonomik çözümlerle etkilerini sürdürmeye devam ediyorlar. Fakat bölgede yaşanan ekonomik krizler,siyasi koaalisyonların yarattığı skandallar,artan işsizlik oranı ve yine bir türlü değiştirilemeyen iki sınıflı sistemin yarattığı gelir uçurumları kurumları tekrardan çöküntüye uğratarak eş zamanlı olarak alternatif oluşumların ön plana çıkmasına sebep oluyor. 1990'ların sonuna doğru QUEREMOS ELEGIR,CAUSA R, CONVERGENCIA ve CHAVEZ'ın Bolivarcılığı gibi Venezuela siyasetine etkili olan başlıca alternatif hareketler halka eski kurumsal yapıların işlevsizliğini kanıtlamaya çalışırken öte yandan farklı çözümler sunmayı hedefliyordu.Fakat bu alternatif oluşumların çoğunun başarısızlığa uğrasaması yine kaçınılmazdı çünkü Chavez'in Bolivarcılığı hariç hiç biri halkın çoğunluğunu oluşturan yoksul kesimin çıkarlarını göz etmiyordu. Bu yüzden 90'ların sonunda Chavez'in Bolivarcılığı bir anda Venezuela nüfusunun büyük bir çoğunluğunu oluşturan yoksul kesim tarafından büyük bir ilgiyle karşılandı. Halkın böyle bir oluşumu bir anda bu kadar benimsemesinin nedenlerine gelince, sanırım bunu açıklamaya çalışan bir çok yazıyı okuduktan sonra fark ettim ki bu durum asla tek bir nedene bağlanarak açıklanamaz.Bence,Chavez'in başlattığı Bolivarcılığın halk tarafından bu kadar kısa zamanda benimsenmesinin nedenlerini salt Venezuela'nın o dönem içinde bulunduğu tarihsel koşullarla açıklamak mümkün değil. Yine Chavez'in karizmatik kişiliğine sığınmak da kolaycılığa kaçmak olur ve bizi eksik bir sonuca götürür.Chavez'in Simon Bolivar'ın 1800'lerdeki antiemperyalist,liberal ve bağımsızlığı savunan düşüncelerini 90'ların Venezuela'sının koşullarını yorumlamak için kullanması Laclau'nın Populist Rupture olarak adlandırdığı kopuşun neredeyse mükemmel koşullarda başlamasına neden oldu.Pedro Sanoja,"Ideology ,Instituons and Ideas"başlıklı yazısında Venezuela halkının çoğunluğunun,Chavez'in 1800'ler ve 1990'lar arasında kurduğu tarihsel paralelik ve yine Bolivar'ın yanına eklediği iki ayrı tarihi kişiliğin görüşlerini tekrardan yorumlayarak oluşturduğu bu yeni siyasi akıma hiç olmadığı kadar hazır olduğunu açıklıyor.Çünkü diğer saydığım hiç bir alternatif siyasi oluşum ideolojisini halkın çoğunluğu tarafından sevilen ,saygı duyulan milli karakterlerin görüşlerini tekrar yorumlamak üzerine kurmamıştı.Antiemperyalist Simon Bolivar,bağımsızlık savaşçısı ve yoksulların dostu Ezequiel Zamora ve tabiki eğitimci Simon Rodriguez.Ve tabiki de bu karekterlerin görüşleri Bolivaryanizm'inin temellerini oluşturmak pahasına ve yine alınan kararları meşrulaştırmak amacıyla,kullanıldıkları tarihsel konjüktürden bağımsız yorumlanıyor ve çarpıtılıyor.

Sonuç olarak Chavez'in başlattığı Bolivarcı hareketin başarısını anlamak için ilk olarak Venezuela da çöken El pacto de Fijo ittifakına ,bu çöküş sonrası ortaya çıkan diğer alternatif oluşumların neden başarılı olamadığına ve son olarak da Chavez ve ekibinin Bolivar'ı post modern bir okumayla yorumlayarak milli mitler yaratıp sosyalizm ve liberalizme alternatif oluşturucak bir hareket oluşturararak (bu konuda Peron'un tercer movimiento-üçüncü yol hareketinin etkileri bölge siyasi tarihindeki etkileri çok önemli) yine yoksul kesimin temsiliyet sorununa nasıl bir çözüm getirdiğine bakmamız gerekiyor.

El arreglo pacífico de controversias: el recurso a la Corte Internacional de Justicia.

2009-08-16T18:14:00.001+03:00

Después de la primera Guerra Mundial los países ganadores se unieron para formar una organización que se llama la Liga de Las Naciones y esta organización comenzó a funcionar el 10 del enero de 1920 y fue ratificada por 42 estados y un año después de su formación, los estados miembros decidieron crear un órgano de justicia internacional que se llama La Corte Permanente de Justicia Internacional. Desde 1922 y hasta 1945 esta corte trató 29 casos contenciosos entre estados y también se dieron 27 opiniones consultivas. Su funcionamiento estuvo limitado por dos motivos: se hizo difícil para los países resolver sus problemas en una manera pacifica por el comienzo de la Segunda Guerra, y porque los países más poderosos, como Estados Unidos y la Unión Soviética, no formaban parte de la Liga, por lo que causaron que no tuviera un rol muy significativo. Pero después de 1946 terminado el conflicto bélico, los países vencedores decidieron renovar la organización y dieron origen a la Organización de las Naciones Unidas (ONU). La vieja corte permanente se transformó en la actual Corte Internacional de Justicia. Aunque no es una sucesora legal de la anterior, esencialmente es su prolongación y cuenta prácticamente con el mismo estatuto y jurisdicción La Corte está integrada por quince jueces, elegidos para un período de nueve años , procediéndose a la elección de cinco jueces cada tres años para la renovación por tercios del Corte. Es muy importante que la corte tenga familiaridad con las diferentes culturas de la ley. Por eso casi todas las diferentes culturas de la judicatura de los países están representadas en la Corte. En la actualidad, la Corte está integrada por jueces de Argentina, Brasil, Egipto, Estados Unidos, Francia, India, Italia, Japón ,Nigeria, Polonia, Reino Unido, Republica Federal de Alemania, Senegal.2
Y cuando un Estado se remite a la Corte para un proceso de jurisdicción si la corte no tiene un juez que represente la nacionalidad de ese Estado , en esta situación , el Estado puede designar un juez ad hoc. Como está indicado en el Estatuto de La Corte Internacional de Justicia en los artículos 34 y 35: Sólo los Estados pueden ser parte en casos ante la Corte. En algunos casos la Corte puede pedir a las organizaciones internacionales que le den información relativa a los mismos .Y como indica en el articulo 93 la corte directamente está abierta a los estados que son parte de la Organización de Las Naciones Unidas porque éstos son ipso facto miembros del Estatuto. Y la decisión del Consejo de Seguridad se define si la Corte puede abrirse a un Estado que no es parte del Estatuto en las condiciones que están definidas por el Consejo de Seguridad por cada caso..Y como indica el artículo 36.3 del Estatuto, a veces los Estados pueden hacer reservas de reciprocidad y por determinado tiempo. La Corte acepta estas reservas y muchas veces acepta otros tipos de reservas también.

La Corte tiene una doble función primero cuando los estados aceptan la su jurisdicción, ésta puede resolver las controversias entre los estados. Y también, la Corte puede dar opiniones consultivas sobre cuestiones legales a los Estados, a las organizaciones internacionales. El artículo 36 de El Estatuto de La Corte Internacional de Justicia indica que:

“La competencia de la Corte se extiende a todos los litigios que las partes le sometan y a todos los asuntos especialmente previstos en la Carta de las Naciones Unidas o en los tratados y convenciones vigentes.”

Entonces como está indicado en la primera parte de este artículo, la Corte sólo puede resolver las controversias o dar opiniones consultivas cuando los Estados se remiten a ella. Eso significa que no hay un proceso automático para que la corte se dedique a todas las controversias entre los Estados. La buena voluntad de los Estados es decisiva. Muchas veces se piensa que las opiniones consultivas que la Corte da no tienen el mismo valor que sus decisiones después del proceso de jurisdicción. Pero en realidad las opiniones consultivas que la corte da tienen el mismo valor y legitimidad que las decisiones que se tomaron después del proceso de jurisdicción. Cuando un Estado se remite a la Corte para tener una opinión consultiva para resolver una controversia con otro Estado, al final no tiene que aplicar la opinión consultiva de la Corte. Pero en muchos casos cuando la controversia se da a conocer internacionalmente, es más favorable que los estados acepten y apliquen las opiniones consultivas de la Corte. Y el Asunto Mazilu es uno de mas importantes ejemplos que podemos examinar , para entender cómo funciona el proceso mediante el cual la Corte da opiniones consultivas.

ASUNTO MAZILU

Dimitri Mazilu fue recomendado por Rumania, su país, para ser un miembro de la Subcomisión de Naciones Unidas en Prevención de discriminación de las minorías. Esta subcomisión está por debajo de la Comisión de Derechos Humanos, que es un órgano secundario de ECOSOC (Consejo Economico y Social) . Él fue elegido para trabajar por tres años con el titulo de reportero especialista. Y cuando la Comisión le dio la tarea de investigar la situación de los derechos humanos y juventud en Rumania, Mazilu preparó un reporte que mostró la verdadera situación de la juventud y el Estado de los derechos humanos en Rumania, lo cual muy probablemente no coincidió con los intereses de Rumania porque después de esta tarea el gobierno de Rumania decidió despedir a Mazilu sin dar explicaciones a la Comisión. Y cuando el Gobierno de Rumania decidió dar una explicación sobre el caso Mazilu, esta no fue convincente. Esto plantea una controversia entre Naciones Unidas y el Gobierno de Rumania. Después, ECOSOC llevó esta controversia que tuvo con el gobierno de Rumania a La Corte Internacional de Justicia. Primero ECOSOC preguntó a La Corte si, por el caso de Mazuli, la sección 22 del artículo VI de la Convención sobre Prerrogativas e Inmunidades de las Naciones Unidas era aplicable o no. Esta artículo indica que :
ARTÍCULO VI
Peritos que formen parte de Misiones de las Naciones Unidas
Los peritos (aparte de los funcionarios comprendidos en el artículo 5) en el desempeño de misiones de las Naciones Unidas, se les otorgarán las prerrogativas e inmunidades que sean necesarias para el ejercicio independiente de sus funciones, durante el período de sus misiones inclusive el tiempo necesario para realizar los viajes relacionados con las mismas.

Entonces como Jan Klabbers argumentó en su libro A Introduction to Internacional Law: “Si Mazilu durante este tiempo sigue escribiendo su reporte (aunque su membresía de la Subcomisión haya terminado) él tiene derecho de privilegios e inmunidades garantizado por la sección 22 de la Convención General que incluye inmunidades de arresto o detención y también inmunidades de pleito.” Pero La Corte antes de decidir si este artículo era aplicable o no examinó la argumentación de Rumania fundada en la reserva que había formulado a la sección 30 de Convención General . Esta indica que:

“La Republica Popular Rumana no se considera vinculada por las estipulaciones de la sección 30 de la Convención, en virtud de las cuales la jurisdicción de la Corte Internacional de Justicia es obligatoria en caso de diferencias sobre la interpretación o la aplicación de la Convención; en lo que se refiere a la competencia de la Corte Internacional de Justicia en tales controversias, la posición de la Republica Popular Rumana es que, para someter a la Corte absolutamente cualquier controversia, es necesario obtener, cada vez, el consentimiento de todas las partes en la controversia. Esta reserva se aplica igualmente a las estipulaciones de la misma sección en el sentido de que la opinión consultiva de la Corte Internacional debe ser aceptada como decisiva.”

Entonces Rumania consideró que Las Naciones Unidas no pudieron presentar una controversia sin el consentimiento de Rumania. Y con esta reserva Rumania quiso demostrar que la Corte no tenía el derecho de dar una opinión consultiva porque no era competente. Después de examinar esta argumentación de Rumania La Corte llegó a la conclusión de que la reserva formulada por Rumania con respecto a la sección 30 de la Convención General no afecta a la competencia de la Corte para reconocer de la presente solicitud.”

Entonces para entender por qué La Corte decidió que la argumentación de Rumania no era relevante en esta caso tenemos que examinar el Articulo 96 de la Carta y Articulo 65 del Estatuto.

Articulo 96 de la Carta:
Art.96.
1. La Asamblea General o el Consejo de Seguridad podrán solicitar de la Corte Internacional de Justicia que emita una opinión consultiva sobre cualquier cuestión jurídica.
2. Los otros órganos de las Naciones Unidad y los organismos especializados que en cualquier momento sean autorizados para ello por la Asamblea General, podrán igualmente solicitar de la Corte opiniones consultivas sobre cuestiones jurídicas que surjan dentro de la esfera de sus actividades.
Articulo 65 del Estatuto:
Art. 65.1. La Corte podrá emitir opiniones consultivas respecto de cualquier cuestión jurídica, a solicitud de cualquier organismo autorizado para ello por la Corte de las Tacones Unidas, o de acuerdo con las disposiciones de la misma.
Las cuestiones sobre las cuales se solicite opinión consultiva serán expuestas a la Corte mediante solicitas escrita en que se formule en términos precisos la cuestión respecto de la cual se haga la consulta. Con dicha solicitud se acompañaran todos los documentos que puedan arrojar luz sobre la cuestión.

Como se indica en estos artículos, cualquier órgano tiene autorización para solicitar de la Corte opiniones consultivas sobre cuestiones jurídicas. Entonces como sucedió en este caso, ECOSOC tuvo el derecho de solicitar para tener una opinión consultiva sobre la situación de Mazilu sin el consentimiento de Rumania. Aunque las opiniones de la corte no tienen un efecto vinculante, sus efectos son muy importantes tanto moral como legalmente para los estados.

THE ROLE OF THE UNITED STATES IN LATIN AMERICA AFTER THE COLD WAR THE NEW THREAT: CRIMINAL ORGANIZATIONS

2009-07-14T08:27:00.002+03:00

After the Cold War and during the early 90s, U.S. foreign policy went through a serious transformation process. The dissolution of the Soviet Union meant an ideological victory for the U.S. and its version of capitalism, against soviet communism. These ideologies served as examples for the rest of the world to adopt a certain type of life. Both communism and capitalism had their own appealing characteristics to persuade other countries as well as influence the world through their policies.

Throughout the duration of the Cold War, nearly every continent felt the repercussions of the conflict between the two major ideologies. Specifically, Latin America found itself in the center of this battlefield between warring ideals on more than one occasion. Leftist movements rose in nearly every South American country; resulting in military coups and installed regimes that detained, brutally tortured, and killed thousands of people directly due to the ongoing ideological struggle. These awful memories of destructive policy did not vanish with their dissolution, but rather had a huge impact in the political consciousness of the people. Although they were located far away from the real conflict zones and were not part of the most crucial areas for Soviet and U.S. interest, these Latin American countries would periodically come to the attention of United States for fiscal purposes. Every time the U.S. had an economic interest to pursue, the elites in these countries readily ignored the interests of the rest of society in order to help the U.S. get what it wanted. Thus, when we look back into the history of the relationship between South American aristocracy and the U.S. it’s almost impossible to disregard the fact that these relations caused political upheaval, social unrest and inequality in the societies of these countries.
Memories of the Cold War changed the perception of the U.S. in the eyes of common people who suffered greatly to further the interests of the elites in these countries. Therefore, it is very difficult to erase the awful effects of past experiences with the U.S. in these societies. The common perception of the U.S. for most of the people in this region today continues to be strongly bounded with the awful memories of the indirect political abuse employed to satisfy the economic interests of the world’s biggest power.
In analyzing the role of the United States in Latin America after the Cold War years we should always remember that the U.S. will have to carry this burden in its dialogue and relationship with almost every Latin American country, regardless of their own participation in failed U.S. policies.

During the 1990s when the U.S. was trying to conceive a new foreign policy scheme, Latin American countries were also experiencing something very new. Countries such as Brazil, Uruguay and Argentina were having a radical transformation after years of military rule and were suddenly witnessing free elections and democratic regimes. Due to the collapse of the Soviet Union, the U.S. was at that time very much focused on conflicting zones such as the Balkans. During the Clinton years the grand strategy of foreign policy appeared to be based on the notion of soft power; however traces of containment policy were preserved from the Cold War era. Constructing democratic and free trade zones in the Balkans after the dissolution of Yugoslavia was the main mission for United States. Latin America however, once again became important to U.S. interests because of the Panama Crisis in 1989, Haiti intervention in 1994 and also due the narcotraffic issue, which was causing problems for U.S. security. Apart from these major problems as it was mentioned by Robert Russell and Fabian Calle in their work on the role of the United States in Latin America: La “Periferia turbulenta” como factor de la expansion de los intereses de seguridad de Estados Unidos en America Latina” United States was able to develop a very general policy and agenda which had a positive tone for the Latin American region as a whole. ( Russell and Calle) .

Throughout history, U.S. interest in Latin America was strictly economic, and only in very specific occasions was security an interest. Starting with the Monroe Doctrine, the United States showed her intentions for the region very clearly. From the very beginning the U.S. wanted this region as a “backyard” where economic benefits could be realized through the creation of free market zones. Although the Monroe Doctrine sounded in favor of independence for Latin American countries, it attempted to create another type of economic dependency without the disturbance of European colonial powers. So for this reason it wouldn’t be wrong to state that there is an ongoing tradition in U.S. foreign policy towards Latin America. But due to the drastic changes in global economy, trading between countries became much more easier than in the past. This was the major outcome of what U.S. wished to expand in the world. But again like any other thing, the growing international market economy created its own security problems.

Unlike most goods, some goods cannot always be produced and sold freely, such as illegal narcotics. Producing and selling narcotics are still considered to be illegal in most of the world; despite their rampant consumption all over the world. The production of drugs in Latin America and their sale to Western markets such as United States and Europe became one of the major illegal activities in late 1970s. Max G. Manwaring in his article: Street Gangs: The Newly Urban Insurgency explains how regular street gangs evolve to transnational criminal organizations by selling drugs and kidnapping people and all other sorts of illegal activities in Latin America. For Manwaring the regular street gangs feel obliged to evolve due their geographical parameters in order to expand their commercial and political objectives. And “ As they evolve, they develop into more seasoned organizations with broader drug related markets, as well as very sophisticated transnational criminal organizations with ambitious political and economic agendas. In this connection, they inevitably begin to control ungoverned territory within a nation-state and/or begin to acquire political power in poorly-governed space.” (Manwaring 2005) Therefore when we apply this definition to Latin American street gangs as Manwaring traces the history we would see that most of these street gangs were actually part of the young gangs from California, which moved to Central American republics in the early 1990s. Due to their criminal activities in the U.S. they were directly sent from prisons back to the countries of their parents origin. ( Manwaring 2005) So the evolution of these street gangs into “third generation “ type gangs took place in the countries which today can be easily entitled as weak, corrupted and therefore “failed” due to their inability to stop these criminal acts to get involved with state institutions. Manwaring again explains how today the states can be considered as failed with these words:” The level of corruption of the political, economic, social and security organs of a nation-state is closely related to the degree of weakness of the governmental apparatus, and is a major agent for destabilization and state failure. “One of the major and the first example for a “failed state “ in Latin America was Bolivia. A drug baron named Roberto Suarez Gomez starting from late 1970s till early 1980s ruled Bolivia by controlling every institution of Bolivian government through bribery and threats. And later on a major corruption crisis which leaded a military coup which popularly known as “ Coca Coup” weakened the whole institutions of the state and impede the progress of national economy for a very long time in Bolivia. Bolivia is unfortunately is not the only state who suffers from “third generation” gangs. Today countries such as Mexico and Colombia continue to have weak governments that cannot deal with the criminal activities of these gangs without the financial help of United States. Therefore once again we see United States as a major actor who plays a very important role in this region.

The activities of major drug cartels and transnational criminal organizations in this region especially in Mexico and Colombia caused the second most important threat; after Islamic fundamentalism for United States. After 9/11, the U.S. security departments were mostly dealing with Islamic fundamentalist terrorist organizations in the Middle East; however they also decided to help both Mexican and Colombian governments in their fights against drug cartels and criminal organizations. For Mexico the program of Joint Strategy to Fight Organized Crime (Plan Mexico) was created and later on ratified by both Mexican and United States parliaments. Due to the tendencies of Mexican society, both of the governments decided that the U.S. army would not be part of this plan. So only economic support was decided to be given by the U.S. government to the Mexican state. The reason why the U.S. was so eager to help the Mexican government is clear. First, the U.S. and Mexico share a border; therefore protection of this border is important for the security of United States. Not only illegal immigration flow through this border but also drug trafficking is a major threat for United States. México unfortunately cannot deal with this problem on alone. Robert Russell and Fabian Calle explain the significance of this new joint plan against the drug traffickers in their work: “ The adaptation of this plan by Mexico and United States, is a recognition of the incapacity of a country to face her own turbulences alone for example the insufficiency of the recent offensive operation leaded by Mexican military against drug traffickers in the north of the country. “(Calle and Russell)

The significant existence of United States not only can be seen in Mexico but also in the security affairs of Colombia too. Colombia unlike Mexico not only fights against drug traffickers but also revolutionary guerrilla forces such as FARC (Las Fuerzas Arrmadas Revolucionarias de Colombia) and ELN (Ejercito de Liberacion Nacional). But U.S. involvement in Columbian security affairs became visible due to the drug trafficking issue, which both countries suffer. In order to control this problem the U.S. soon decided that it was necessary to deal with the problem at its origin; which, in the eyes of the U.S. was Columbia. In a document, which explains the situation in Colombia in detail, Commando Sur clearly shows the concern of the U.S. about the recent explosion in the activities of drug dealers in this region: “Drug traffickers are constantly developing new means of preventing interference with their illegal narcotics activities. As we modify our tactics, drug producers and traffickers find innovative methods to develop the drugs and alternate trafficking routes. The drug traffickers of yesterday have become much more lethal today, and this trend is expected to continue. Narcoterrorists and a number of extremely violent gangs do not operate within traditional nation-states boundaries. They live among and terrorize the populace, and take advantage of ungoverned and under-governed spaces across the hemisphere. “

The Plan Colombia, which was ratified by U.S. government in 2000 was aiming to give Colombia both financial and military assistance. With this plan almost 700 million dollars were transferred to fight against narco-terrorism. This number shows us how seriously the U.S. government takes the situation. Russell and Calle again explains the significant role of the U.S. government in Latin America by reminding us that until the invasion of Iraq in 2003, Latin American countries were the second biggest recipient of U.S. military help in the world. (Calle and Russell) Therefore both plans Plan Mexico and Plan Colombia that were financed and supported by the U.S. clearly shows us that the role of United States in this region changed slightly.

During the Cold War era the main threat for the United States was Soviet Union, and as an ideology: communism. Therefore any leftist movement or government in any region was considered to be a major threat, which can cause a “domino effect” and spillover to other regions. So the only aim of United States during these years was to prevent leftist governments to take power. But after the Cold War, the threat of expansion of the Soviet Union was no longer a possibility; the communism threat was vanished. So new challenges such as terrorist groups, criminal gangs were the new enemies; and the threat was no longer coming from a sole enemy.

Therefore in order to preserve the status quo, United States should be able to act willingly to work together with national governments. This should not only mean that United States should only finance the programs to prevent criminal organizations to continue their activities. Financing and military help many times do not bring successful results. Increasing the financial aids and building bigger military bases in the region would only cause a weakened image of these countries. If United States wants to prevent the ongoing transnational threats coming from narco-terrorists, criminal organizations and guerilla movements first of all it needs to give assistance to improve the institutions of these states such as Colombia and Mexico. Undermining the corruption level in these governments would not only worsen the situation in these countries but also weaken the credibility of United States in its war with these criminal organizations. Alienating the opinion of the public, focusing only on hard power would not be sufficient enough to prevent these criminal activities. The perception of the United States for the people of Latin America can only change if United States would change its traditional foreign policy towards this region. In order to build healthier relations with Latin American countries, the U.S. should be more open to dialogue. The ideological differences should not be an obstacle for the United States. Ignorance and hostile policies would only worsen the way Latin Americans perceive the United States as a result. As Manwaring explains “If the United States concentrates its efforts and resources elsewhere and ignores what is happening in Latin America and the Caribbean, the expansion of gangs, of “lawless areas,” and of general instability, as well as the compromise of effective national sovereignty and security could easily destroy the democracy, free market economies and prosperity that have been achieved in recent years.” (Manwaring 2005)

ROSTOW VE AFRİKA

2009-07-09T05:48:00.008+03:00

Üniversite'nin üçüncü senesinde Boğaç Hoca bize State and Society dersinde W.W Rostow'un "The stages of economic growth "Modernizasyon teorisinden bahsetmişti. Sonra bu teorinin kritiğini yapan bir çok makale okumuştuk Said'in oryantalizminden bir bölümde içlerinde vardı.Benim aklımda en iyi sanırım Said'in bu teoriye getirdiği eleştiri kaldı sebebi bir kültürel emperyalizmden sonra tekrar Şarkiyatçılığı okumamdan kaynaklanıyor.Rostow'a göre gelişimini tamamlamış Avrupa ve Amerika Birleşik Devleti , Kanada gibi ülkelere göre hala geleneksel aşamada olup kalkış yani "take off" aşamasına geçememiş ülkelerin modernleşmesi (modernleşme birebir olarak Rostow'a göre ilerleme Batılı demokratik ülkelerin siyasi ve ekonomik seviyesine ulaşma anlamına geliyor) ancak yine Batılı ülkelerin izlediği yoldan mümkündü.Kısacası tek bir güzergah var ve bu güzergahı takip edince kommunizm batağına saplanmadan bir Norveç bir Danimarka olabilirsiniz. Tabi Rostow kalkış sürecini (teorinin en gerçekçi kısmı bence buydu) en az 50-100 sene olarak belirlemişti.Sonuçta bu teoriyi şimdi neden anlattığımı birazdan daha net bir şekilde açıklayacağım.Daha öncede Andrew Miwenda'nın Ted Talkta ki bir konuşmasını buraya koymuştum.Onun da anlattığı gibi Afrika'da bir çok ülkenin neden milyonlarca dolarlık yardım fonlarını verimli kullanamadıklarını ve bu fonların ülkelerin ekonomilerine bir şekilde yardımcı olmaktan neden yıkıcı etkilerinin olduğunu çok genel olarak burada açıklamıştım.Rostow'un teorisinin bütün bu olaylarla olan bağlantısına gelince...

1960'larda bağımsızlıklarını ilan eden Mauritanya, Mali, Nijerya,Senegal, Sierra Leone,Uganda, Kenya, Somali, Rwanda, Burundi, Tanganyika, Zanzibar, Zambia, Malawi, Madagascar gibi Afrika ülkelerinin birden bire kendilerini Amerika'nın "çevreleme"politikası kapsamında yaymaya çalıştığı Rostow'un bu beş basamaktan oluşan modernizasyon güzergahında bulmaları aslında çok da şaşırtıcı değil.Bu ülkelerin bağımsızlık kazanır kazanmaz postsömürgecilik dediğimiz sürece girmeleri ve sömürgeciliğin aslında bir başka türüne maruz kalmalarının en önemli sebeplerinden biri bu ülkelerin elit tabakalarını oluşturan yine bürokrasi ağına egemen olan bireylerinin çoğunun eğitimlerini Batı'da almaları ve ülkelerine geldiklerinde toplumlarına Rostow'un bu ülkelere yabancı olduğu kadar yabancı kalmaları. Her topluma uygun oldukça esnek beş aşamalı modernizasyon süreci gibi gösterilen bu teoriyi oldukça ciddiye alan,bu ülkelerin liderleri tabı sonunda halklarına büyük bir hayalkırıklığı yaşatıyor.En korkuncu da yıllar geçtikçe yukarıda saydığım bu ülkelerden bir çoğu içsavaşlarla çalkalanıp durmaya devam etti ve çok az bir gelişim göstererek o çok inanılan beş aşama'nın sözde ikinci aşamasına dahi geçebilicek seviyeye gelemedi.(Geleneksel aşamadan, kalkış aşamasına geçebilmek kafa karışıklığı yaratmasın elli sene almıyor hele ki dünyadaki bir çok ülkenin teknolojinin belli nimetlerinden faydalandıkları bir sürece çoktan geçtiği düşünülürse.)
Aslında, Batının ve bu ülkelere egemen olan elit tabakaların hayalkırıklığı yaşadığını hiç sanmıyorum. Belki peacecorplarda, yine büyük bir iyi niyetle sivil toplum örgütlerinde bu ülkelerin gelişimi için canla başla çalışan görevliler dışında Batı'da Afrika için endileşenen bir kaç gazeteci ve duyarlı insan dışında gerçekten pek bir kimse olduğunu düşünmüyorum.( Ben hala bu sivil toplum örgütlerinde iyi niyetli idealist insanlar olabiliceği fikrini taşıyan naif bir insanım) Fakat bireylerin aksine, Rostow'un bu teorisini çalışmalarında temel alarak, sürekli olarak yardım fonlarını arttırıp Afrika'daki bu ülkeleri daha dışa bağımlı hale getiren kuruluşların projelerinde altında büyük bir iyi niyet ve naiflik yattığına da inanmıyorum. Milyonlarca doların ne şekilde harcanması gerektiği planlanırken o milyonlarca doların sahiplerinin bazı konularda ne kadar titiz olduklarını biliyoruz.Bu konuda neden peki titizlik mükemmel sonuçlar getirmiyor? Bunu anlamanın en kolay yolu sanırım bu milyonlarca doları veren bankaların devletlerin Afrika'daki ülkelerde muhattaplarının kim olduklarına bakmak. Oldukça yozlaşmış hükümetler. Afrika'da yabancı fonlardan faydalanan onlarca hükümet bu fonların neredeyse yüzde atmışı gibi bir kısmını direk olarak içsavaşın sürekliliği fikri üzerine kurulmuş ticari anlaşmalara imza atan silah tüccarlarıyla çalışmalarını desteklemek için kullanıyor. Askeri harcamalara giden bütçeler sağlık, alt yapı,saniyeleşme gibi projelere ayrılıcak ödenekleri ne yazık ki her gün biraz daha azaltıyor. Batı güya "sorumluluğunu yerine getiriyor" çünkü fonlar Afrika'ya ulaşıyor, fakat ne yazık ki gerçekten ulaşması gereken kişilere değil. Ve tabiki bütün bu rezaletten sadece Afrika'daki kana bulanmış hükümetler ve silah tüccarları değil, görüntüde gayet iyi gözüken yardımsever Batılı hükümetlerde onlar kadar sorumlu. Sonuç olarak bir türlü gelişemeyen iç sanayi Batıya olan bağımlılığı zorunlu kılmaya devam ettiği sürece Afrika sevgili Rostow'un belirlediği o beş inanılmaz aşamada geleneksel olanında ( belki de baştan beri istenilen buydu) kalmaya devam edicek gibi gözüküyor.

Boston Review'deki bu konuyla ilgili ( sadece Afrika'yla ilgili değil) yazılan makelelerin hepsini okuyun derim.
Boston Review — Special Feature: Development in Dangerous Places

özellikle bu makale sanırım durumu oldukça net açıklıyor.

Boston Review — Stephen D. Krasner: If third parties play a more decisive role, there is some hope

DUVARLAR

2009-07-08T06:36:00.005+03:00

Buenos Aires capital'in dışındaki semtlerden birinde fakir villalarla(gece kondu mahallesi) oldukça yüksek gelirli ailelerin iki üç katlı villarda yaşadığı country clubları ayırmak için tam zamanını hatırlamıyorum ama bu sene bir set gibi bir şey çekilmişti.,Argentina calls halt to a wall separating rich from poor | World news
| The Observer

Ayrıca yine daha önce Güney California'nın Meksikayla olan sınırında narcotrafico'yu engellemek için bir duvarın inşasından bahseden bir makele okumuştum sanırım latin american news review'da sonra aradan baya bir zaman geçti ve wemakemoneynotart'ta LSE'nin Resist projesindeki konuk konuşmacılarının audio filelarını buldum.Neyse sonuç olarak bu aralar dinlediğim en ilginç konuşmalardan biri biraz sıkıcı bir ses tonu olabilir ama sonuna kadar dinlemenizi öneririm. Brown'da ulus devlet projesinin bir yerlerde hata verdiğini ve bunun en önemli göstergelerinden birinin ortaya çıkan yeni duvarlar olduğunu düşünüyor ve sebepleri açıklıyor. Ben bu dönem aldığım Latin Amerika güvenlik seminerinde yeni oluşumların mesela uyuşturucu kartellerinin , bu kartellerin egemen olduğu fakir gettoların ve bütün bunların yanında artan gelir farkının yarattığı sınıfsal uçurumların artık çok farklı kitlesel çözümler yarattığını farkettim. Bahsettiğim farklılıklar başka bölgelerde mesela Ortadoğudu'da Afrika'da Avrupa'da dinden ideolojiden ırktan kaynaklanan ve genelde bir türlü çözümlenemeyen sorunlardan da tabi kaynaklanıyor fakat bunun ötesinde de Arjantin örneğinde olduğu gibi görülücek bir şey daha var devlet yeterli olmadığı için , belli gruplar belli cemaatler kendilerini bu sefer dinlerinden ırklarından dolayı değil sadece karşıdakinin ondan daha yoksul olmasından ötürü ona tehlikeli sıfatını yüklediği için kendini koruma amaçlı setler çekmeye çalışıyor. Devlet tabiki de ilk defa yetersiz kalmıyor,hele ki Latin Amerika'da "failed states" dediğimiz kavram 1970'lerın başında Roberto Suares Gomez'in ilk uyuşturucu baronu olarak ortaya çıkıp 1982 yılında ülkede coca coup olarak anılan haziran askeri darbesini yaptırıcak kadar büyük bir güce erişip ülkeyi resmen failed state konumuna sürüklemesiyle başlıyor. Yani oldukça alışıldık bir durum devletin gettolara,narcotraficoya , gelir uçurumlarına çözüm bulamaması , ama Arjantin Bolivya değil ve belki de bir çok devlet organı mükemmel olarak çalışmasa da asla failed state'lik bir noktaya gelmedi. Bir şeyler hala yürüyor ama insanlar güvensizliklerinden ötürü belediye başkanlarına yaptıkları baskıyla duvar inşa ettirmeye kadar götürüyorlar işi ve bence bu çok korkutucu. Tabi hala toplumların baskısıyla değil de hükümetlerin toplumlara empoze ettikleri siyasi güvensizlik ve korku politikalarıyla inşa edilen duvarlarda mevcut . İsrail'deki , Pakistan Bangladesh arasındaki , bunun gibi bi sürü örnek var ben hepsini tam olarak hatırlamıyorum. Sonuç olarak LSE'nin resist adlı projesi çok ilginç konuşmaların hepsini dinlemedim ama değişen güç yapılarını inceleyen bir çok konuşma mevcut.Bir bakın derim.

Resist - Interviews

ZIZEK

2009-07-05T06:33:00.011+03:00

Uzun zaman oldu Zizek'in yazdıklarına bakmıyordum.Twitter'ına bakmak gibi korkunç bir günah işledim, ve bütün cumartesi öğleden sonramı Zizek'in yeni makalelerine okuyup sonrasında sindirmeye çalışarak geçirdim.Sanırım çok iyi yaptım,özellikle ,lacan.com da yazdığı bir makaleyi okuduktan sonra yazmam gereken 12 sayfalık paper,hondurastaki lanet olası darbe,Arjantin seçimlerinde Nestor Kirchner'in ve PJ'nin aldığı darbe falan her şey bi anda önemini yitirdi.Bazen gerçekten daha çok teori dersi almadığım için pişman oluyorum , pişman oluşlarım da nedense hep ya Zizek ya da Alain Badiou'nun okuduğum makaleleri yüzünden oluyor. Pişman olmaya büyük bir zevkle fakat aralıklarla Zizek ve Badiou okumaya devam ettikçe devam ediceğim...

My Own Private Austria
Slavoj Zizek

How are we to locate Josef Fritzl, the Austrian monster who had her daughter imprisoned for a quarter of century and, after thousands of rapes, had many children with her?

Hegel was fully aware of how the weight of an event provided by its symbolic inscription “sublates” its immediate reality – in his Philosophy of History, he provided a wonderful characterization of Thucydides’s history of the Peloponnesian war: “In the Peloponnesian War, the struggle was essentially between Athens and Sparta. Thucydides has left us the history of the greater part of it, and his immortal work is the absolute gain which humanity has derived from that contest.” One should read this judgment in all its naivety: in a way, from the standpoint of the world history, the Peloponnesian war took place so that Thucydides could write a book on it. The term “absolute” should be given here all its weight: from the relative point of our finite human interests, the numerous real tragedies of the Peloponnesian war (suffering, devastation) are, of course, infinitely more important than a book, but from the standpoint of the Absolute, it is the book that matters.

devamı
THE SYMPTOM 10 » My Own Private AustriaSlavoj Zizek

ve bir pdf :
Žižek

IMF

2009-07-04T22:46:00.009+03:00

IMF bir çok ülkenin kabusu , IMF'in kabus olduğu bir ülkeden diğerine gelip ekonomi ve siyaset okuyorum. IMF'in neden kabus olduğunu hem Türkiye'de hem de Arjantin'de size süper açıklayabilicek binlerce insan var , bakkala gidin orada köşede iddaa kuponu dolduran adam bile , kanımızı emdiler adiler şerefsizler diye cümleye başlayıp size benim aldığım ekonomi derslerinden çok daha renkli örneklerle dolu heyecanlı bir ders verebilir.O adam sonra mesela arjantinli taksici IMF'den nefret eder durur siz de ne boktan şeymiş bu IMF diyip kestirip atarsınız. Zaten IMF'in kötü olması için her türlü sebep mevcuttur, gelişmekte olan bir ülkenin siyasetinden kültüründen beslendiyseniz. IMF Bretton Woods'dan doğan yine şeytani bir Amerika ürünüdür,evet Avrupa'nın belli başlı ülkeleri IMF'ın para havuzuna varlıklarının bir kısmını vermeyi kabul etmiştir , çünkü onlarda kötü emperyalist korkunç avrupa ülkeleridir. Diğer küçük zavallı ülkelerde işte küçük ve zavallı oldukları için bu korkunç canavarların ellerinde oyuncak olmaktadırlar. Çünkü her zaman bir tane iyi ve bir tane kötü vardır, en azından bizim sevgili milliyetçi , yine milliyetçi solcu büyüklerimizin gözünde, o yüzden daha 10 yaşında bir öğrenci yerli malı haftasında, nefret etmesi gereken yabancı kaynakların adlarını yavaş yavaş tanımaya başlar. IMF ,Amerika,Avrupa'nın devleri,Türkiye'mi biz iyiyiz, biz bir zamanlar güçlüydük,kanımızı nasıl kapitulasyonlarla emdilerse başka bir şekilde şimdi IMF'le emiyorlar. Bu bir çocuğa anlatılır çocuk inanır, hatta üniversitede dört sene siyaset okuyan bir öğrenci bile mezun olup diplomasını aldıktan sonra buna inanmaya devam edebilir, çünkü eğer hocaları böyle söylemişse, eğer tatlı hürriyet gazetesinde bunları okumuşsa, tv'yi açtığında reha amcası ,başlıklarda IMF'i yine Türkiye'nin karşısındaki en büyük düşmanmışcasına , "IMF yine yaptı yapıcağını vs"yle başlayan cümleler kurarak haberlerini sunmuşsa , o yerli malı haftasında kafasına belli başlı fikirler sokulan çocuk büyür liseye gider üniversiteye gider işe başlar , bakkalın önünde iddaa oynayan ve size şeytan amerika şeytan IMF temalı ateşli konuşmayı yapan adama dönüşebilir.

Peki,IMF canım benim nasıl bu kadar kötüdür nasıl yani gerçekten kötümüdür? Veyahut şöyle soruyorum,IMF'in çok şeytani bir kuruluş olduğunu düşünmemiz gerektiğini bize anlatmaya çalışanların argümanlarından en vurucu olanı nedir?"Kanımızı emdiler" Kanımızı aldığımız borçlara koydukları yüksek faizlerle emdiler. Bir ülke neden IMF'den bu kadar nefret ederken kredi almaya devam eder? Çünkü bu ülkenin normal vatandaşı IMF'den nefret etmeye devam ederken doğal olarak,bu lanet olası kuruluş öyle bir bağımlılık haline gelmiştir ki ülke ekonomisi için , zavallı güzel ülkemiz o yüzden duramaz kredi almaya devam eder diye düşünür durur. Her şeyi kendi zavallı güzel ülkemiz üzerinden düşünmeyi belki bırakırsak , IMF'in mi şeytan yoksa , ülkemizin büyük bir şirket mişcesine şanslı bir kaç hisse sahibi tarafından yönetilip bu hisse sahiplerininin mi korkunç olup olmadığına karar verebiliriz. Ülkemiz sanki büyük bir şirket o bir kaç şanslı hissesahibinin çıkarları aldıkları büyük riskler , bu büyük risklerin manasızlığı, kısa vaadede yine sadece onların işine gelen tatlı etkileri, fakat uzun vaadedeki o hissesahipleri dışında ülkenin geri kalan her vatandaşının ödemek zorunda olduğu bedel?

IMF kötüdür, çünkü güzel ve zavallı ülkemiz kuruluşundan beri yarattığı mitlere, bir yenisini eklemekte bir sakınca görmemiştir. Şimdi lütfen ilkelerine bağlı, ülke sanayisini geliştirmek için and içmiş çok sevgili büyük işadamları, devlet adamları hatta hiç bir aksiyonda bulunmayan ama yine de sahnelerde olan adamlar mı kötüdür IMF'mi ? Peki bu şeker adamcıklar ülke ekonomisi alaşağı olurken,çok büyük bir zarar görürler mi ? Tabiki de hayır, çünkü devlet baba bazı çocuklarını diğer çocuklarından ayırır.O bazı çocuklar bir şekilde piyasada kalmayı başarır , yeni manasız riskler almaya hatta teşvik edilirler çünkü nedense sahnelerde kısa süren mutluluklar uzun süren mutluluklardan çok daha değerlidir."Diğer" çocuklarda aylık gelirlerine oranla sayko düzeyde vergiler verip küçük hayatlarına devam edip , IMF'in herşeyin sorumlusu olarak görmeye devam ederler.
Bu da böyle bir hikayedir, bu hikayenin çok daha profesyonelce yazılmışını , devlet babanızdan ıyylayıp soğumamak, nefret etmemek istiyorsanız o da olur başka bir devlet babadan nefret edin ama olayın aslını şöyle bir görün Simon Johnson'nın makalesini okuyun derim
The Quiet Coup - The Atlantic (May 2009)

LA NUEVA TENDENCIA: ACUMULACION DE LAS RESERVAS INTERNACIONALES + LAS FALLAS DEL MERCADO

2009-06-22T00:32:00.002+03:00

En el sistema monetario el rol de las reservas internacionales son indispensables. S.S Chan en su artículo The Basic Framework for Internacional Reserves and Its Application to Macao sostiene que las reservas internacionales existen en cada economía independiente que no cierra sus puertas completamente a las transacciones internacionales, aunque la cantidad de transacciones internacionales siempre es controlada por las autoridades en diferentes regiones de económicas. (S.S. CHAN 2007) Entonces, como S.S Chan expone, cada gobierno de cada país tiene su propia manera de determinar la cantidad de sus reservas internacionales y también su función en su agenda económica. Pero debido a las nuevas condiciones del sistema internacional monetario, cada país también tiene que concentrarse en la esfera de liquidez global y plantear la decisión de acumulación en el marco del funcionamiento del régimen monetario internacional. Entonces, las nuevas características de la economía internacional causan la nueva tendencia de acumular reservas internacionales. Para entender porqué hoy los países -especialmente los de economías en desarrollo- acumulan grandes cantidades de reservas internacionales es necesario examinar los nuevos factores que aparecieron después del abandono de Bretton Woods en el sistema financiero. Durante los años de Bretton Woods, las tasas fijas estaban protegidas por los fuertes controles del flujo de capital entre países. Los mercados financieros domésticos también estaban estríctamente controlados. (John Eatwell, Lance Taylor 2006) Pero después del abandono de Bretton Woods, una nueva etapa comenzó en el año 1973. Después de Bretton Woods, los países empezaron a dejar de fijar sus monedas en dólares y también empezaron a permitir que sus monedas sean convertidas a otras monedas extranjeras. Harish Damodoran en su artículo Paradox of floating exchange rates and rising reserves -- I -- Insatiable appetite for reserves explica porqué en teoría los países ya no estaban obligados a acumular enormes cantidades reservas internacionales después de Bretton Woods con el siguiente argumento: “por que después de Bretton Woods los países no estaban obligados a mantener ningún tipo de nivel de cambio. Por eso la necesidad de los bancos centrales de guardar las reservas internacionales desaparecen. Por que todos los desequilibrios en balanza de pagos han sido corregidos automáticamente durante los movimientos en los tipos de cambios” (Damodoran 2000). Sin embargo, las nuevas condiciones que emergen después de la liberalización del mercado internacional causó que casi todas las economías en desarrollo continúen acumulando más reservas internacionales.

Las reservas internacionales mundiales crecieron a 2 trillones de dólares en 2001 y después continuaron creciendo a 5 trillones de dólares en 2007. Este extraordinario crecimiento fue analizado por muchos economistas. Entre los varios argumentos de estos economistas algunos resultan fundamentales de explicar porqué hay algunos países que continúan acumulando reservas internacionales. Primero, es muy importante mencionar que las estadísticas muestran que hay una tendencia entre los países en desarrollo de acumular reservas. Después de las mayores crisis de los noventas, los países emergentes, especialmente los países de Asia, no quisieron afrontar los mismos tipos de riesgos otra vez. Por eso empezaron a aumentar sus reservas internacionales para usar como un buffer que pueda prevenir los efectos graves de las crisis y el alto nivel de volatilidad. Los países en desarrollo, a diferencia de los países desarrollados, son más lentos para construir mecanismos que puedan generar otros tipos de medidas para defender sus economías domésticas. Por eso, para los países en desarrollo el valor de tener grandes cantidades de reservas internacionales es más signicativo que para los países desarrollados. Porque muchas veces después de un “sudden shock”, las reservas internacionales sirven como una medida de precaución para prevenir los costos desfavorables, como la escasez de liquidez internacional. Los reservas internacionales son necesarias para los países en desarrollo porque hay siempre una limitación para pedir préstamos en divisas extranjeras. (S.S CHAN 2007) Y como los economistas argumentan en La política económica de la acumulación de reservas : “Debido a las experiencias anteriores los países vieron que las instituciones multilaterales, particularmente el FMI, no logró asumir el rol de administrar un tipo de pool que pudiera explotar todas las posibilidades de diversificación del riesgo que surgen debido a las nuevas condiciones del mercado internacional.” (Martin Redrado/Jorge Carrera/Diego Bastourre/Javier Ibarlucia 2006) Por esta razón, los estados que tienen economías en desarrollo muchas veces, a causa que no hay otras posibilidades más fáciles y efectivas, siguen acumulando las reservas internacionales. Sin embargo, los motivos de precaución no son la única razón para explicar el notable crecimiento en la acumulación de reservas.

Otra razón mencionada otra vez en el trabajo de varios economistas argentinos (La política económica de la acumulación de reservas) es que la imitación de las políticas de los vecinos también puede ser un motivo para que los países acumulen reservas internacionales, “La teoría de la “batalla por las reservas” de Turner y Moreno sugeriría que un país no debería poseer menos reservas (en términos relativos) que sus vecinos, pues su calificación crediticia y la recepción de capitales se vería afectada negativamente.” Y también los países en desarrollo muchas veces ven la acumulación de reservas internacionales como un método para ponerse al nivel de los países desarrollados.

Como conclusión, la acumulación de reservas internacionales puede continuar creciendo en países que tienen economías desarrollas como China, Corea, India y Rusia porque los desequilibrios en la economía internacional no van a desaparecer. Entonces lo necesario para evitar la opción de la acumulación de reservas es que los países tienen reformar la estructura de FMI que pueda ayudar a estos países a diversificar los riesgos de la economía.

LAS FALLAS DEL MERCADO

Las fallas del mercado pueden ocurrir debido a varias razones. Cuando una de estas razones causa problemas en el mercado, a veces el estado interviene para solucionarlos. Pero no sabemos si el estado siempre puede actuar como regulador perfecto y solucionar los problemas. Como dice Milton Friedman: “Al igual que hay defectos de mercado, también hay defectos de Estado.” Los economistas se dividen en dos campos. Algunos argumentan que es mejor que los estados intervengan en mercado cuando los problemas ocurren debido a las fallas del mercado, y otros sostienen que es mejor que los mercados solucionen sus problemas naturalmente sin la prevención de los estados. Las fallas del mercado pueden ocurrir cuando hay una competencia imperfecta, por ejemplo, cuando hay un monopolio que produce sólo un tipo de bienes, digamos, autos. A veces, como no hay ningún tipo de competencia a este monopolio de producir autos, el mismo puede tener un oportunidad de vender sus autos sin renovar los modelos cada año por un precio muy alto. Eso implica una falla del mercado, porque los consumidores de autos no pueden disfrutar de los beneficios de las nuevas tecnologías y tampoco compran por precios muy altos. Entonces, para prevenir esta injusta situación, los gobiernos pueden operar como reguladores y ofrecer la mejor solución posible. Y para lograrlo el estado puede introducir políticas que favorezcan la competencia.

Además de la competencia imperfecta, las externalidades negativas pueden causar fallas en el mercado. Las externalidades ocurren en cada mercado porque los intercambios en el mercado inevitablemente generan efectos a terceros. Hay dos tipos de externalidades, positivas y negativas. Las positivas tienen un beneficio en los terceros pero las negativas tienen un costo en los terceros. Por ejemplo, hay una fábrica que produce productos cosméticos, y durante el proceso de producción contamina las aguas con sus residuos industriales. Este es un ejemplo de una externalidad negativa porque tiene un costo para toda la sociedad. Por eso, para prevenir este costo, el estado puede poner tarifas a las fábricas o obligarlas a construir instalaciones de eliminación de sus residuos industriales.

A veces, es difícil decidir si una externalidad es positiva o negativa. La volarizacion en muchos situación es subjetivo. Por ejemplo en Internet casi toda la información es gratuita. Leemos muchos textos, escuchamos música, sin pagar. Pero para los autores o productores de la música que escuchamos no es justo que la gente no pague por sus productos o abuse de los derechos de los productores de esos bienes sin pedir permiso para usar sus productos para su propio beneficio. Porque para seguir produciendo esos bienes, los productores de estos bienes también necesitan una cantidad de dinero para usar la tecnología u otras cosas para producir. Entonces podemos llamar a eso una externalidad negativa. Y para ser justos con los productores, los estados tienen que implementar derechos de propiedad intelectual. También a veces las fallas en el mercado ocurren por otras razones. Una de esas causas se produce por la desinformación. Cuando hay información parcial o no hay información suficiente sobre los productos en el mercado, eso causa una falla en el mercado, porque la desinformación o asimetría de información pueden causar fallas en el mercado. Para prevenir eso los estados tienen que ofrecer información sobre la calidad de los productos para mantener un mercado más transparente para que los consumidores decidan entre los productos .

Como conclusión, hay varios tipos de razones que causan fallas en los mercados. Para prevenir esos tipos de problemas los estados a veces deciden intervenir y mejorar el situación para todo la sociedad.

Savaş vs

2009-06-15T06:02:00.011+03:00

Ekonomi'den baydıkça Hannah Arendt'i anlamaya çalışıyorum.Ekonomiden baydıkça uluslararası hukuk metinlerinınde bir kaç kere okunduğunda istediğiniz her türlü manayı verebiliceğiniz ama bir kereliğine göz gezdirdiğinde normal hiç bir insan evladına hiç bir şey ifade etmeyecek maddeleriyle boğuşuyorum. En garibi de bütün bu faaliyetlerimin dışarıdan bakıldığında etrafımdakilere hiç bir şey ifade etmiyor. Sanırım kendimi okuldan alacağım bir kaç iyi nota adamamış olsam bu bloga binlerce şey yazabilirim, ve herkes o zaman okuduklarımın bir şeyler ifade ettiğini Andrew Wiles kafası Fermat'tın teorisiyle kafayı bozmadığmı anlayabilir. Bu aslında tabi çok garip bir durum çünkü ne zaman kendinizi çok fazla ifade etmeye başlasanız, mesela daha çok yazsanız, daha çok ürettiğiniz anlamına gelmeyebilir, buna çok fazla şahit olmuşuzdur örnek vermeye bile gerek duymuyorum. Sadece bence yazıcak bir şeyler olduğu zaman yazmak çok önemli, en azından ben böyle düşünüyorum kurcalayacak,paylaşıcak bir şeyler olduğu vakit ... İte kaka yazamıcağımı bir kere daha söyleyerek bu açılış kısmını bitiriyorum.

1. Lima'da amazon yerli grupları için yapılan protestolar devam ediyor hollywood'dan da destek geldi tamam diyebilirsiniz ama durum o kadar parlak değil. Alan Garcia hükümetinin toplamda 300 binlik Aguarunas ve Huambisas halkı için oluşturduğu tehlike kesinlikle bu halkların daha önceden kolonileşme döneminde karşılaştıkları binlerce saldırıdan çok daha iyi planlanmış türden, yerliler hayatları boyunca kullandıkları mızrakları , okları ve yaylarıyla ( ilkel görünebilir ama kolonileşme döneminde sadece bu bahsettiğim yerli gruplarının yaşadıkları bölgeler ele geçirilemedi) topraklarını koruyamayacaklarını fark edip güzel modern savaş tekniklerimizden protestoyu keşfettiler. hükümeti uluslarası medyanın ilgi odağı haline getirip doğal hayata zarar vermekle suçlayıp zayıflatmaya çalışıyorlar.Garcia hükümetinin 95'deki ekvator peru arasında yaşanan alto cenepa savaşında en ön cephelerde savaşan bu yerli halklara düşündüğü güzel ödül bu sanırım. Savaşta ön cephelerde ölmediniz bari şimdi ölün.

19.yüzyılın başından itibaren ispanyolların ondan çok öncede inkalıların topraklarını tehdit etmelerine alışmış olan bu savaşçı halk tarihleri boyunca 50 bin insanını topraklarını korumak adına kaybetti. Bu sefer garip olan mızraklarını oklarını dikip bekleyebilicekleri belirli bir düşman da yok. Anladığım kadarıyla kabile halkının yüzyıllardır sürdürdüğü eğitim erkeklerin savaşçı olmasını için gereken binlerce egsersizden oluşuyor. Uluslararası şirketlerin buldozerleri karşısında bu zorlu egzersizlerden geçen mızraklarıyla kalkanlarıyla tepelerde bekleyen kabilenin bütün erkeklerini düşünüyorum. Sonra düşünmeme gerek kalmıyor,gazetedeki garip fotoğraf beni ürkütüyor, yerliler yerli olmalarının getirdiği "savaşçı" özelliklerini bir kenara bırakmış sanki herhangi bir fabrikanın önünde grev yapıyormuşcasına mızraklarını kollarına sıkıca sarmış öylece oturuyorlar. Bence savaş çoktan uluslarası şirketlerin çıkarları doğrultusunda sonuçlandı. Ve Amazonlardaki bir çok kabilenin taptığı gök tanrılarının aksine, dağlarına,nehirlerine kısacası topraklarına tapan bu 300 bin kişilik yerli grup kısa zamanda kocaman binaları olan büyük şehirlere göç edecek. Latin Amerika'dan oldukça klişe bir görüntü karesinde sokak kabileleri olarak yerlerini alacaklar. Amazonlardan çıkıp süpermarketlerin köşelerinde çadırlarının önünde mızraksız dilenerek yaşlanmak... Garcia hükümetinin binlerce manasız karışık madedden oluşan ama kısacası bunu amaçlayan yasama mücadelesi umarım tersine sonuçlanır fakat her zamanki gibi çok umutsuzum.

Blood at the Blockade: Peru's Indigenous Uprising | North American Congress on Latin America

2. Madem savaşla başladık savaşla devam edelim,Simon Norfolk'un fotolarını daha önceden görmüş sonra delicious'ıma eklemediğim için ismini kaybedip bir daha bulamamıştım, herşeyin bu kadar karışık olması belirli siteleri takip eden insanlar için çok bir sorun teşkil etmiyor sanırım , önceden baktığım bir kaç yere tekrar bakarken yine karşılaştım Norfolk'la bu sefer. bldgblog'la yaptığı söyleşiyi buldum. Fotolardan ve söyleşiden bir kısım:

Simon Norfolk: All of the work that I’ve been doing over the last five years is about warfare and the way war makes the world we live in. War shapes and designs our society. The landscapes that I look at are created by warfare and conflict. This is particularly true in Europe. I went to the city of Cologne, for instance, and the city of Cologne was built by Charlemagne – but Cologne has the shape that it does today because of the abilities and non-abilities of a Lancaster Bomber. It comes from what a Lancaster can do and what a Lancaster can't do. What it cannot do is fly deep into Germany in the middle of the day and pinpoint-bomb a ball bearing factory. What it can do is fly to places that are quite near to England, that are five miles across, on a bend in the river, under moonlight, and then hit them with large amounts of H.E.. And if you do that, you end up with a city that looks like Cologne – the way the city's shaped.

So I started off in Afghanistan photographing literal battlefields – but I'm trying to stretch that idea of what a battlefield is. Because all the interesting money now – the new money, the exciting stuff – is about entirely new realms of warfare: inside cyberspace, inside parts of the electromagnetic spectrum: eavesdropping, intelligence, satellite warfare, imaging. This is where all the exciting stuff is going to happen in twenty years' time. So I wanted to stretch that idea of what a battleground could be. What is a landscape – a surface, an environment, a space – created by warfare?

söyleşinin devamı ve norfolk'un diğer fotoları için
BLDGBLOG: War/Photography: An Interview with Simon Norfolk

3)Savaşla hala devam edicem , geçen hafta we make money not artta dolanırken loop video art festivalinde gösterilen bir seriyle ilgili yazılan bir yazı başlığı nedeniyle dikkatimi çekti " Emanuel Licha's War Tourist series at LOOP" Savaş turizmini ilk el paiste bir makalede "savaş sonrası beyrut" temalı geziler düzenleyen bir firmayla ilgili bir yazıda duymuştum. Bu yüzden Licha'nın festival için hazırladığı proje çok ilginç geldi. Savaş kalıntılarının veyahut büyük felaket kalıntılarının olduğu yerlere gidip turistik gezi yapmak ama bu gezilerde gittiğiniz yerin güzel yemekleri, müzeleri doğal güzellikleri vs gibi şeyler konu dışı kalıcak, rehberiniz size sadece yaşanan katliamı bütün detaylarıyla yaşanan yerlere götürüp birebir aktarıcak. Licha'nın projesindeki videolarını görebiliyor oluşumuz çok güzel kötü olan Licha'yla yapılan söyleşinin fransızca oluşu - belk iyi bilemedim.

projenin sitesi

War Tourist - Emanuel Licha

ve çeşitli destination seçenekleri arasında saraybosna:

Welcome to Sarajevo

Wemakemoneynotart'ın war touristle ilgili yönlendirdiği bir başka isim ise Venedik Biennalinde Nordic Pavyonnunda çalışmaları sergilenen Helsinki'den Adel Abidin
Abidin'inin sitesi baya renkli buyrun bakın - online bilet rezervasyonu kısmını doldurmanızı ve beklemenizi tavsiye ederim

BAGHDAD much more than a holiday

FEMINIST SECURITY THEORY

2009-06-10T07:25:00.007+03:00

Bueno los estudiantes de las relaciones internacionales solo algunas veces pueden disfrutar los textos del feminismo. Y por eso para mi presentacion pense que tuve mucho suerte de leer un texto que no tiene nada que ver con mis estudios. Este texto se llama " Gender, International Relations and the Development of Feminist Security Theory." El escritor Eric Blanchard en este texto explica unas de las más importantes críticas que fueron hechas por las feministas sobre la teoría de las relaciones internacionales. Los textos académicos de la teoría de las relaciones internacionales siempre explican la seguridad, la balanza de poder, los estados poderosos o los estados periféricos, los más importantes elementos de la política internacional. Pero en realidad esos conceptos son muy abstractos y muchas veces los usamos de una manera para describir las brutales condiciones de las relaciones internacionales sin referir a sus efectos cotidianos en la gente. Y por eso, este texto me parece muy importante porque se trata de la perspectiva del feminismo que reconceptualiza cada concepto que la academia de las relaciones internacionales abandonó por completo por muchos años.

El autor explica muy brevemente que las Relaciones internacionales y el Feminismo crecieron académicamente en el siglo XX y por eso se enfocaron en los mismos temas. Pero desde su comienzo la literatura de las relaciones internacionales siempre se dedicó a textos que básicamente no hacían referencia al significativo rol de las mujeres en la política. Después de la guerra fría, cuando se comprendieron los limites del neorrealismo, los nuevos trabajos empezaron a cuestionar el estereotípico rol del estado y por esta razón los argumentos de las feministas comenzaron a ser influyentes.

Blanchard resume los argumentos de las feministas en 8 títulos. En el primer título explica cómo las feministas conciben al realismo. Algunas académicas como Anne Sisson y Spike Peterson argumentan que el realismo está siempre dominado por las elites, que siempre están constituidas por hombres blancos. Por eso las voces de las mujeres siempre fueron consideradas inauténticas. Las feministas en sus trabajos demuestran que por el pensamiento militarizado de occidente siempre se vio a lo femenino como una amenaza desde la antigüedad griega. Rebecca Grant, una académica muy importante a la que Blanchard refiere en su texto, sostiene que las parcialidades genéricas se transfirieron desde el pensamiento político de Occidente a la Academia de Relaciones Internacionales sin interferencias. Y por eso el estudio de las Relaciones Internacionales siempre usó a los hombres como sus únicos actores y ciudadanos. Y también el entendimiento general de los hombres tiene mayores efectos en la decisión de los pensadores de excluir a las mujeres en los asuntos del mundo. Este entendimiento genera una definición masculina. Los hombres, al contrario que las mujeres, son racionales, serios, siempre listos para las emergencias. Por ejemplo, para los realistas, en una guerra los hombres pueden actuar mucho mejor que las mujeres. Esos tipos de argumentos también desarrollan que los asuntos del mundo necesitan ser hiperracionales. Las feministas como Elshtain en este punto sostienen que los realistas académicos de Relaciones Internacionales cuando discuten sobre las guerras, muchas veces prefieren no mencionar los graves efectos en las sociedades. Para los realistas, los estados tienen que construir otra realidad donde no haya ningún tipo de relación entre la moralidad y la política. Y las guerras son los productos de los hiperracionales asuntos de los estados. Y en el mundo que los realistas construyen, no hay niños, nadie se muere en las guerras, sólo hay estados. Y esos discursos de los realistas para las feministas como Elshtain son muy objetivos, científicos y masculinos y no tienen relación con la realidad de las sociedades. También irónicamente las mujeres que quieren tener un lugar importante en los asuntos de política en sus países tienen que cambiar sus voces y tienen que limitar sus contribuciones femeninas para ser serias y también para estar en las fronteras que construyeron los hombres.

Blanchard continúa su texto con nuevos argumentos. Para las feministas, el concepto de seguridad que construyeron los académicos de las Relaciones Internacionales en términos de nuevos acontecimientos del mundo está fuera de lugar y tampoco funciona. Y para mejorar la situación, las feministas sugieren que los análisis en términos de género tienen que ser una categoría para demostrar que hay una posibilidad más comprensible que la noción de seguridad. Ann Tickner, una académica que Blanchard menciona, expone que las suposiciones de los realistas que muestran estados totalmente autónomos y el ambiente internacional son totalmente anárquicos es una construcción que no considera las nuevas condiciones como la existencia de las armas nucleares, los problemas ambientales, que no tienen límites entre las fronteras de los países y por eso obligan a los estados a cooptar y ser interdependientes. Y por eso Tickner sugiere que los límites que los realistas ponen entre los asuntos internos y asuntos exteriores no pueden funcionar más. Porque para Tickner, todos los problemas de violencia a nivel internacional , nacional o familiar en realidad están interrelacionados. El rol del estado también es muy importante para las feministas por que la mayor parte de los argumentos de las feministas se enfocan en problematizar cómo los estados protegen a las mujeres. El estado tiene define a las mujeres. Las mujeres son las madres, son vulnerables, por eso el estado en lugar de proteger a las mujeres les ordena que cumplan sus responsabilidades. Y muchas veces el estado no puede proteger a las mujeres en contra de la violencia y la presión en la sociedad. El pensamiento básico del feminismo rechaza el realismo y para muchas feministas la meta de la academia de las relaciones internacionales tendría que identificar y explicar las estratificaciones y desigualdades en nivel global. Por eso me parece que en este texto Blanchard demuestra que las mujeres tienen que tener un lugar importante a nivel global porque la definición y explicación de las relaciones internacionales de los realistas empezó a tener problemas frente a las circunstancias actuales. Las mujeres pueden influenciar las relaciones entre países positivamente para rechazar las características de agresión estereotípicas, heróicas y masculinas.

SENA AKALIN

-- Para leer el texto otra vez tenes que buscarlo en jstor !

Genelde Gender politcs'le ilgili herhangi bir makaleye Uluslararası İlişkiler Teori dersinde rastlamak çok olası bir durum değildir. Okunan makalelerin seçimi aşağı yukarı her okulda aynı şekilde yapılır.Bu yüzden de çoğu zaman devletler,organizmalar ve bürokratik yapılar hakkında bin tane şey öğrenirken, bütün bu sistem içerisinde size öğretilmeyen geri kalan gizli öğeler hakkında hiç bir fikriniz olmadan sistemi okumaya çalışırsınız.Ancak bu gizli öğeleri keşfetmeye başladığınızda size gösterilen sistemin aslında görünenden ve okuduğunuz binlerce makaledeki yazılanlardan ne kadar farklı ve ne kadar karmaşık bir yapıda olduğunu anlarsınız.Bunun için de her IR öğrencisine tavsiyem E.H Carr'ın yanında Gender Politics tüketmeleridir!

Eric M. Blanchard'ın Gender International Relations and the Development of Feminist Security Theory'si jstor da mevcut.

linkler, fotolar ve insanlar

2009-06-08T02:57:00.013+03:00

Bu aralar onlarca makaleyi okumak yerine masamda itinayla biriktirmeye başladım.

Buenos Aires'te hava 9-10 derece
Oui Oui deki tatlı kabak çorbası kaçırdığım damo suziki konseri,proa da gittiğim
güzel bir sergi

Fundación Proa - Exhibiciones - Espacios Urbanos

geçen hafta başlayan ve bu pazar biten insan hakları film festivalinde gördüğüm iki film dışında dışarıyla olan bağlantısızlığımdan zevk alıp kendimi youtube da videolara linklere ve ekonomi haricinde ilgimi ne çekiyorsa onları okumaya adadım.

Başlayalım uzun olucak ...

1.Antropolojiyle birazcık ilginenenlerin bile tanıdığı bir isim Anne Chapman. Yıllarca Meksika,Honduras,Şili,Patagonya'daki yerli halkları inceleyen çalışmalarda bulunuyor.Son çalışması Darwin en Tierra del Fuego'ya ait belgeler ve fotoğraflar Arjantin Milli kütüphanesinde hala sergileniyor. Bunları görememek problem değil centro cultural borges chapman nın araştırmalarına dayanarak güzel bir video hazırlamış.Eğer katledilen yerli halklara olan ilginiz yamyam,apachi,mızraklı adamdan öteye gidebiliyorsa eklediğim linklere bakmanınızı şiddetle öneririm .

Anne MacKaye Chapman - Economic and Social Structure of Selk'nam Society

Anne MacKaye Chapman - Cape Horn: Encounters with the Native People Before and After Darwin's Voyage

YouTube - Los Selk´nam, en el CCBorges

2.eskimolar!

YouTube - Eskimo Hunters 1949

3.Ve Dakar
YouTube - African Underground: Democracy in Dakar - Episode 1

4.ve ted pushinksy

Ted Pushinsky Photography

5. Otopsiler
Autopsies of War Dead Reveal Ways to Save Others - NYTimes.com

6.emily'yle bir çarşamba öğledensonrası las cabras parilla klasiğimi adadığımız sevgili korkunç cumhuriyetçi bekar anne düşmanı ann coulter

YouTube - Republican Ann Coulter Says Children Raised By Single Moms Grow Up To Be Criminals/Runaways

7.her gün usanmadan takip ettiğim chris blattman'nin blogu
Chris Blattman's Blog

8.Beyrut'tan son haberler
Al Jazeera English - Middle East - March 14 group claims Lebanon win artı neden bilmiyorum ama bu hafta bir kaç kere dönüp dolaşıp izlediğim beyrut hilton nun yıkılış görüntüleri video nun sonundaki alkışlar düşündürücü
YouTube - Implosion- Old Hilton Hotel Beirut
YouTube - CDI Beirut Hilton hotel implosion
------youtube daki garip takıntılarımdan biri
YouTube - Tacoma Narrows Bridge Collapse "Gallopin' Gertie"

9. Hocamın ısrarıyla izlemeye başladığım 13 bölümlük batalla de argelia
YouTube - Batalla de Argelia 1/13

10. Her Okula gidişimde çirkin ve büyük hospital de clinicas

o kadar korkunçtu ki bir kere jeannete'le -ev sahibimle gittikten sonra bir daha içine girmek istemedim kocaman sarı koridorları sarı yüzlü insanlar ve yaz olmasına rağmen sürekli kışmış gibi hissettiren güneşin düzgün girmediği odaları binlerce kağıt binlerce hasta ve daima yaşlı bir teyzenin oturup simsiyah numaralara bastığı bir asansör yaklaşık 250 insanın 24 saat çalıştığı kocaman bir hastane

9.andrea gursky'nin proa dan kaçırıp odama asmak istediğim fotosu

10.Bu yaz/kış gittiğim Mar del Sur -rüzgar deniz terk edilmiş bir otel ve atlar
YouTube - Balnearios - Historia de Mar del Sur (Fragmento)

11. julie'nin güzel fotoları
Flickr: julie as in juli ana's Photostream

12.ve mi querida emily'min yazıları ve fotoları
+ Photographs | Emily Anne Epstein

13. benim bu ay çektiğim bir kaç foto

14.Mi vida despues adrian'nın kolumdan sürüklediği oyun , beni sürükledi ben de emily ve david'i sürükledim arjantin proceso 'da kaybolan insanlar ,onların başka ailelerce büyütülen çocukları,polisler rahipler,klişelerin ötesinde bir lola arias oyunu

Lola Arias

15.ev/bir rus gecesi -ermak dave adri ivi, ayrıca yazdan kalma bir gün rachel'in portakallı sigara içen ördeği

ENTENDEMIENTO DE PROTECCIONISMO EN ECONOMIA

2009-06-01T04:52:00.005+03:00

La crisis económica mundial que comenzó el año pasado provocó un debate público que sigue evolucionando entre los más conocidos economistas, los funcionarios de diferentes países y también los intelectuales que trabajan en diferentes campos de las ciencias sociales. Este debate está enfocado a varios temas decisivos y el proteccionismo sigue teniendo un lugar clave. Pero no tenemos que olvidarnos de que antes de este debate, el proteccionismo también era un punto importante en las agendas económicas de casi todos los países del mundo. Entonces, para entender el rol de proteccionismo como una opción aplicada por los países, tenemos que considerar las dinámicas que aceleran las necesidades para que los gobiernos apliquen medidas proteccionistas.

Unas de más importantes razones por las que los gobiernos aplican estas medidas está relacionada con los intereses de algunos grupos que representan las industrias locales. La razón por la cual se protegen estas industrias se debe a que el libre comercio generó competencia entre casi cada industria del mundo. Y esas industrias tienen ciertas ventajas y desventajas en la producción de bienes.

Supongamos que un país X, abundante en madera, tiene más ventajas que un país Y que no es abundante en madera y tampoco tiene algún otra ventaja de producir ese bien. Entonces el país Y, que no tiene ventaja comparativa en la producción de papel, tiene dos opciones: puede permitir que otras industrias exporten papel en su país y, como los precios del papel que el país X producen son más económicos, eso puede generar un efecto negativo en las industrias de papel en el país Y. Pero muchas veces los gobiernos de cada país no permiten que los duros efectos de la competencia destruyan sus industrias locales, ya que los gobiernos sostienen que proteger una industria local es importante para la seguridad y el bienestar de una nación. Ese argumento era muy típico durante en la primera parte de siglo XX. Los grandes países sostenían que para ser poderosos y económicamente independientes durante una emergencia como una guerra, cada industria debía ser necesaria para las necesidades de sus sociedades y sus fuerzas armadas.

Pero, además, hay otro factor muy influyente para que los gobiernos protejan los intereses de algunas industrias. En cada país algunas industrias tienen grupos de intereses que relativamente pueden representarse a sí mismos mejor que otros, y los gobiernos deben considerar y llevar a cabo sus intereses para tener su apoyo. En consecuencia, los gobiernos, en lugar de considerar el bienestar de sus naciones, a menudo consideran los intereses de grupos que representan a las poderosas industrias locales. Para comprender mejor cómo las industrias pueden influenciar las decisiones de gobierno, el mercado doméstico de Estados Unidos es un ejemplo ilustrativo: “Las industrias norteamericanas de acero y textiles se cuentan entre las más poderosas del país, tanto a nivel político como económico y ambas han exigido durante cuatro años una mayor protección frente a las importaciones. En cada caso, el gobierno estadounidense ha dejado a un lado su retórica de libre comercio e impuesto barreras protectoras en detrimento de casi todos los abastecedores extranjeros.” Pero las razones políticas no son suficientes para entender por qué el proteccionismo sigue teniendo un lugar importante en las agendas de los gobiernos. Hay otras razones por las que los gobiernos aplican medidas proteccionistas, además de la de apoyar a los poderosos grupos de intereses.

Las reglas de comercio no son tan sencillas de comprender, por que cada país tiene sus problemas específicos en sus mercados. Cuando algunas cuestiones en algún nivel de producción en un mercado doméstico no funcionan perfectamente, los gobiernos frecuentemente no dejan que sus industrias quiebren, y a eso se lo denomina “Fallas de los mercados domésticos”. Es ideal tener un mercado totalmente libre y un gobierno sin intervención, pero muchas veces no hay otra opción y los gobiernos buscan obtener por lo menos un lugar “second-best” tienen que tener soluciones para los problemas producidos por externalidades negativas. Y, con frecuencia, para solucionarlos los gobiernos prefieren aplicar medidas proteccionistas. Krugman y Obstfeld en sus libros Economía internacional describen esa situación con este ejemplo:
“Si el mercado laboral falla en proporcionar pleno empleo, una política de subsidios a industrias de altos costos en mano de obra, que no sería conveniente en una economía de pleno empleo, puede ser una buena idea..”

Hay también otros tipos de razones que los gobiernos y los grupos que están a favor del proteccionismo siempre utilizan para justificar la existencia de medidas proteccionistas. Una de esas razones es comúnmente usada por los países más grandes. En comparación con los países mas pequeños, los países grandes tienen una gran influencia en los mercados internacionales. Los países grandes pueden reducir los precios de los bienes que los otros países exportan aplicando aranceles. Porque cuando los países grandes aplican esos aranceles, los precios suben menos que el valor de aranceles.(Parte de los aranceles se ven reflejados en los precios internacionales que son reducidos.) Por eso algunos situaciones este beneficio por los países grandes de usar los aranceles como un tipo de medio de proteccionismo.
Porque esos aranceles tienen un efecto de maximizar el bienestar de la economía de sus países. Y otra razón por la que los países aplican las medidas de proteccionismo se relaciona con las políticas económicas de otros países. Por ejemplo después de la cumbre del MERCOSUR en el año 2008 el Ministerio de Relaciones Exteriores de Brasil manifestó :

“Las medidas proteccionistas no son buenas porque generan otras medidas proteccionistas. Si uno mira la historia y ve la crisis de 1929, sabrá que cuando cada uno protege sus intereses y no piensa en los intereses de sus socios, acaba perjudicándose a sí mismo”

Esta explicación nos demuestra que cuando los países aplican las medidas de proteccionismo, los demás países deben llevar a cabo medidas proteccionistas en concordancia..

Como conclusión, el proteccionismo continúa vigente por que con frecuencia la realidad es que el modo en que funcionan los mercados no tiene relación las teorías ideales, porque lo que se experimenta en los mercados no tiene una única y perfecta solución. Por eso cada país sigue aplicando las políticas proteccionistas, en algunas ocasiones para satisfacer los intereses de las grandes industrias y, en otras, para resolver las deficiencias que resultan de que cada industria no pueda cumplir con sus responsabilidades y también para proteger sus mercados domésticos contra las medidos proteccionistas de otros países.

*** América Latina/Estados Unidos: Evolución de los relaciones económicas
(1984-1985) – 115 – siglo veintiuno editores

***Internacional Economics- Trade and Policy Paul R.Krugman Maurice Obstfeld -220
***(Ministerio de Relaciones Exteriores de Brasil – cumbre del MERCOSUR 25-09-2008- ) ABC digital

sena akalın

DEVLET VE ŞİDDET

2009-05-12T03:24:00.014+03:00

Bugün okulun başından beri büyük bir sabırsızlıkla başlamasını beklediğim Güney Amerika bölge güvenlik politikaları seminerinin ilk dersine girdim. Uzun zamandır 20. yüzyılın ikinci yarısından itibaren Güney Amerika ülkelerinin arasında genellikle sınır, rekabet ve doğal kaynakların bir türlü paylaşılamamasından ötürü kaynaklananan gerginlikleri,savaşları anlatan bin tane makale okudum. Bütün bu makalelerin sonunda bölgedeki etkisi en çok hissedilen Brezilya, Arjantin, Şili, Meksika ve daha sonra sırasıyla Peru,Bolivya, Ekvator ve Paraguay gibi ülkelerin şiddeti bölgede birbirleri arasında uygulamak yerine en çok kendi halklarına uyguladıklarını görmüş oldum. Hocam Fabián Calle ( Sophie Calle'yle bir alakası yok ) Arjantin ve Şili'nin arasında daha kurulmalarının hemen ertesinde kalıcı bir sorun haline geliceği belli olan rekabet ve sınır politikalarının yarattığı gerginliğin ve şiddetin bugüne kadar sadece bir Şili vatandaşının hayatına mal olduğunu ama Arjantin ve Şili'nin kendi içlerinde yaşadıkları askeri cuntalar ve siyasi gerginlikler sırasında binlerce Şili'li ve Arjantin'li vatandaşın kendi silahlı kuvvetleri tarafından acımasızca katledildiğini anlattı.

Türkiye'ye uygularsak eğer şimdiye kadar komşularımızla ilgili yaşadığımız gerginlikler bunlara türk dış politikasında çok büyük bir ağırlığı olan Suriye'yle ilgili yaşadığımız su sorunu, kıbrıs barış harekatı, kardak krizi gibi en önemli gerginlikleri de katarsak dışarıya yansıttığımız şiddetle kendi topraklarımız içerisinde uyguladığımız şiddettin yoğunluğu arasındaki farkın ne kadar korkunç ve şaşırtıcı olduğunu görebiliriz. Türkiye'nin dış politikasında en dikkat ettiği unsurlardan biri olan ılımlılık şiddete, saldırganlığa yer vermemenin yaslandığı temel unsur Atatürk'ün "Yurtta sulh cihanda sulh" prensibidir. Fakat ne kadar garip Latin Amerika'da olduğu gibi Türkiye de dışarıdaki ılımlı şiddetten uzak sürdürdüğü politika anlayışını bir türlü içeride uygulayamamıştır.Devletin,ülkesinin kalkınması için çaba sarf eden,suçu sadece, egemen ideolojinin dışında bir kulvarda kendini tanımlamak olan, veyahut ideolojiyi ve siyasi bütün duruş ve fikirleri bir kenara bırakırsak eğer yine suçu sadece yüzyıllardır yaşadığı topraklarda birdenbire dili ve dini farklı diye yabancı oluveren vatandaşlarına karşı işlediği suçlar ne yazık ki uygulanan bu şiddettin başlıca kanıtıdır.

Latin Amerika'da ise 20 yüzyılın ikinci yarısından beri örneğin bölgede siyasi ve ekonomik anlamda en önemli iki güç olan Brezilya ve Arjantin arasında bugüne kadar sadece ufak tefek gerginlikler- en önemli gerginlik (itaipu hidroeelektrik santralinin yarattığı gündem olmuştur) dışında asla ciddi bir sorun yaşanmamasının sebebini iki büyük gücünde kendi topraklarında süregelen siyasi dalgalanmalardan kaynaklandığı düşünülebilir.Hocamın bugün ders sırasında verdiği örnek durumun ne kadar vahim olduğunu kanıtlıyor: "Eğer 80'lerin başında Arjantin'de askeri rejim sırasında görev yapan bir askere,falkland adalarında karşı karşıya geldiği bir ingiliz asker,veya her Şili'li bir asker veyahutta ultra solcu Peronist gerilla arasında seçmek zorunda kalırsa eğer kesinlikle ultra solcu Peronist gerillayı öldürmesi gerektiğinin öğretildiği . Bu örnek aslında modern devletlerin şiddetti dışarıya karşı kullanmaları halinde ödeyecekleri bedelin ağırlığı yüzünden- (bölge de bu bedelin ne olduğunu en iyi açıklayacak örnek sanırım 1932-1935 yılları arasında Bolivya ve Paraguay arasında binlerce insanın ölümüne neden olan Chaco Savaşı)bu şiddeti içeride uygulamayı tercih etmeleri ancak devlet dediğimiz aygıtın doğasında aranabilir. Bu doğanın altında yatan kontrol ve baskı unsurları, devletin varoluşu ve bekası açısından o kadar elzemdir ki ki devletler seçeneksiz kalsalar bile bu unsurları her zaman dışarı yansıtabilmek için bir yol bulurlar.

Peki kıtanın kuzeyine gittiğimiz zaman sadece kıtada değil dünyada da siyasi ve ekonomik anlamda hala en büyük güç olmanın avantajlarından yararlanan Amerika Birleşik Devletlerinin doğasındaki şiddeti ve baskıyı yansıtış şekli nasıl ?

Sanırım bu kadar büyük bir güç olunca ödenebilicek bedellerin ağırlığı elde edilen kazançlara oranla o kadar küçük kalıyorki dışta da içtede şiddet uygulamaktan çekinmeyen bir politika devletin doğası gereği kaçınılmaz oluyor. Kuruluşundan itibaren Amerika'nın gerek kendi topraklarında gerek de dış politikasında uygulamakta çekinmediği baskının ve şiddetin örneklerini bir bir sıralamak bence zaman kaybı bu yüzden gerek olduğunu hakkaten hiç düşünmüyorum. Fakat eğer "Şiddetin şekli" gibi daha karmaşık bir konuya geçicek olursak,buyrun Mother Jones'un torture hits home raporlarında Amerika Birleşik Devletlerinin uyguladığı işkencenin boyutunu ve çeşitliliğini gözler önüne seren makaleler ve kayıtlar...

The Torture Playlist | Mother Jones

The Final Act of Abu Ghraib | Mother Jones

--- Güney Amerika'da güvenlik ve şiddetle ilgili okunabilicek makale sayısı tabiki de oldukça fazla fakat ne yazıkki dil bir bariyer olmaya devam ediyor yine de şimdiye kadar bu konuyla ilgili okuduğum en iyi ingilizce makale jstorlarınızı karıştırın bulmamak imkansız diye düşünüyorum :

K.J Holsti- The state,war and the state of war

FRANK

2009-05-07T01:48:00.002+03:00

Mi querido Frank benim burda en sevdiğim arkadaşlarımdan biriydi.Patagonya'ya gitmek için hem de Buenos Aires'te bir mimarlık stüdyosunda staj yapmak için Arjantin'e gelmişti, yaklaşık altı ay gibi bir süre kaldı,burda kaldığı süre boyunca FLoer on the floor bu blogu tuttu. Ve gitmeden iki ay önce bisikletiyle Buenos Aires sokaklarını çekti. Çok uzun olmasa da ben bayıldım.

FLoer on the floor: El ciclista holandés

Bueno en esta parte quiero cambiar el idioma.Mi querido amigo Frank ( muy buen onda) hizo algo muy interesante cuando estuvo aqui en Buenos Aires. Anduvo en su bici en las mas importantes calles y avenidas de Buenos Aires.Hace casi 3 meses que Frank se fue a su pais. Pero gracias a skype continuamos a hablar :) Frank te mando un beso grande. Nos vemos pronto amigo.

NARCOCULTURA

2009-05-02T21:39:00.004+03:00

Bu aralar çok yazamıyorum bir aylık Türkiye ziyaretimden sonra okulda küçük bir uzaylı gibi birikmiş okumalara bakarken buldum kendimi. Sanırım sorumluluklar arttıkça insan ilgilendiği şeyleri sınırlamak zorunda kalıyor. Çok sevdiğim bir arkadaşımın ziyareti de eklenince sanırım yazılarım seyrekleşicek. Ama bu inanılmaz hava ve okuduğum süper yazılar sonrası Meksika hakkında bir şeyler yazmak farz oldu. Buraya ilk geldiğim günün sabahı bavullarla hiç tanımadığım birinin kapısını çalarken buldum kendimi , sanırım başıma gelebilicek en güzel şeylerden biri gerçekleşti. Bir Meksikalıyla üç ay aynı evi paylaştım. Tabi babası troçkist annesi psikoanalist kendisi felsefe okumuş bir tiyatrocunun ülkesiyle aslında herşeyle ilgili söyleyebilicek bir kaç sözü vardır. Bu yüzden çok rahatlıkla diyebilirimki Meksika'ya gitmeden Meksika'yla ilgili bütün önyargılarımı yıkabilmeyi Adrian'a borçluyum. Buzdolabımımızda asılı duran üç göğüslü Meksikalı model,küçük bebek fanileri anmak için bir pazar günü gerçekleştirdiği ayin,ev partilerinde beni tanıştırdığı her biri farklı bir şekilde başka bir ülkede yaşamak zorunda kalan veya bazen bunu tercih eden bir sürü Meksikalı üç ayımı Arjantin'den çok geri kalan Latin Amerika ülkeleriyle ilgili binlerce hikayeyle doldurdu diyebilirim.Şimdi aynı evi paylaşmıyor olsakta en sık görüştüğüm arkadaşlarımdan biri olduğu için her defasında beni şaşırtmaya devam ediyor.

Geçen hafta pazar günü İstanbul Dakar Sao Paulo yolculuğumun neredeyse bir güne yayılması sebebiyle Adrian'nın bana hediye ettiği Historia Minima de Mexico'yu sonunda bitirebildim. Sanırım kitabı okumaya sadece Dakar'da Senegal'de ara verdim. Dakar'ı sadece Paris- Dakar ralisinden işittiğim bir de Eminönü Karaköy arasında sahte çanta anahtarlık satan senegalli kaçak göçmenler dışında hiç bir şey bilmiyor oluşum yüzünden Dakar'da geçirdiğim saatler beni bu kadar şaşkınlığa uğrattı neyse konu bu olmadığı için geçiyorum ama bir gün elbet konu bu olucak.

Meksika şu an domuz gribi salgınından kasıp kavruluyor. Arjantin Meksika uçuşlarını durdurdu havalimanlarında herkesin yüzünde bir maske var. Annem Adrian'nı görmemin sakıncalı olduğuna karar verdi , biz de yasakları delmek adına Adrian'nın oyununa finansal destek sağlayan Meksika konsolosluğuna gitmeye karar vermiştik ki geç kaldığımızı fark ettik. O günün gecesinde ben La Nacion'nun kültür ve edebiyat içerikli dergisinin Cortazar'a ayrılmış sayfalarına baktıktan sonra son iki sayfada gördüğüm bir yazıya takıldım. Narcocultura, Meksika başkanı Caldera 'nın belki bugünlerde tek problemi domuz gribi salgını gibi gözüküyor olabilir ama Meksika bir şekilde bu salgını atlatsa bile başka bir salgının günlük hayatı cehenneme çeviren etkileriyle boğuşmakta zorlanmaya devam edicek gibi gözüküyor.Bu salgının sona erebiliceği ihtimali bile artık düşünülmediği için,hatası sadece Amerika'ya çok yakın ama Dünya'ya bu kadar uzak olmak olan bu ülkenin ileriki günleri de pek aydınlık gözükmüyor.

Meksika'da uyuşturucu kaçakçılığında uzmanlaşan illegal örgütlerin-kartellerin sayısı tam olarak bilinmese de bu örgütlerin Meksika ekonomisinin kayıtlı ihracatının yüzde onundan fazlasına yani 500 milyon dolara denk gelen bi sermayaye egemen olması, aslında Felipe Calderon hükümetinin Amerikan hükümetiyle ortaklaşa uyguladığı önlemlerin yeterli olmadığının da bir kanıtı.Bu mafya örgütlerinin işlediği cinayetler adam kaçırma operasyonlarının sayısını gösteren istatiklere yer veren makalelere baktığınızda hükümetinde aslında oldukça yozlaşmış olduğu ihtimalini düşünmeden edemiyorsunuz. Devletin her kurumunun içine sızmış bu güçlü örgütler bir şekilde varlıklarını sürdürmek için ellerinden geleni yapıyorlar.Bütün bunlar olurken tabi , ülkenin yirmi yıllık bir geçmişine şöyle bir bakmak isterseniz,gazetelerin, dergilerin, filmlerin televizyon programlarının kısacası popülerin kültürün evrilmesini sağlayan Meksika medya ağını oluşturan her türlü yazılı basılı ve görsel kaynağın, seçimler ve olağandışı felaketler dışında - domuz gribi gibi tek bir şeye odaklandığını görebilirsiniz - NARKOTRAFİK.

Tabi bu dehşet günlük hayatın her anına sinerken işsizliğin beraberinde getirdirdiği sorunlarla artık hiç bir şekilde legal yollardan başa çıkamayan yoksul kesimin devletin güçsüz kollarına sığınmak yerine kendilerini kartellerin azizi Robin Hood- Malverde kırması mafya babalarının güçlü ve şevkatli kollarında buluyor oluşları ne yazık ki kaçınılmaz.Bu yüzden de Meksika halkı Calderon hükümetinin bütün uğraşlarına rağmen kendi küçük ordularıyla büyük imparatorluklar kuran bu kartellerin yaydığı dehşeti artık kabul etmiş durumda. Korkunun kabul edilişi,yolsuzluğun bir yaşam biçimi haline gelişi,halkı sindirirken, sanki ortada garip ve olağandışı hiç bir şey yokmuş gibi bu korkunun normalize ediliyor oluşuda aslında durumun ne kadar vahim olduğunu gösteriyor.

Sanırım yazının sonunda Los Tigres del Norte- narcocorrido'nun en güzel örneklerini verdikleri için dinlemekte fayda var.

Esenkalın.

The West Can't Save Africa

2009-04-15T14:42:00.006+03:00

Ben Afrika'yla ilgili neredeyse hiç bir şey bilmiyorum. Safarileri,aç çocukları,kabilelerin national geographic görüntüleri canlanıyor gözümde biri Afrika dediği zaman. Bir kıtaya sanırım ancak bu kadar yabancı olabilirim.Açlık çeken çocuklar,kirli sular,silah tacirleri,bilumum barış gücünün ve yardım kuruluşunun isimleri... Ama o gün Ted talk'ta rastladığım Ugandalı bir gazetecinin konuşmasını dinledikten sonra ve bir kaç yazı okuduktan sonra farkettim ki medyanın da bizim bilmemizi tercih ettiği şeyler aslında bu gibi stereotipik haber ve görüntülerden ibaret.

Bütün bunların dışında tabi birde Afrika'yı kurtarmak adına bin yıldır süren yardım çalışmaları. Binlerce Sivil toplum örgütünün her yıl kıtaya yaptığı ziyaretler,sağlık,eğitim,alt yapı çalışmaları. Peki bütün bunların sonunda Afrika neden hala iç savaş,katliam ve açlıkla anılmaya devam ediyor. Bu kıtaya yapılan onca yardımın sonunda hala neden tek bir ülkesi bile kendi kendine kalkınabilicek hale gelmedi?

Yanıtlar için bknz:
Page 1 | How to Write about Africa | Granta 92: The View from Africa | Magazine | Granta Magazine

Andrew Mwenda on Taxation and Accountability in International Aid from DRI on Vimeo.

WE NEED SLAVES TO BUILD MONUMENTS!

2009-04-09T04:36:00.009+03:00

Daha önceden Dubai'yle ilgili bir şeyler yazmıştım, dün tekrar takip ettiğim bir kaç bloga bakarken,yeni bir şeylerle karşılaşınca tekrar bu konuyla ilgili bir şeyler yazmak farz oldu. Dubai'nin son 10 yıl içerisinde turizm cenneti haline geldiğiyle ilgili medyadan olsun çevremizde gidip gören insanlardan olsun bir çok şey işitiyoruz. Zaten hiç bir şey okumuyor olsak bile çoğumuzun iki saniyeliğine göz gezdirdiği Burj Al Arab'ın devasal fotoğrafları, lüks anlayışımızda çığır açmaya yetmiştir diye düşünüyorum.

Dubai'de en kralından güzel bir tatil yapmayı hayal etmekle yetinip fazla kurcalamama gibi bir seçenek de taabikide mevcut.Fakat fazla tatil hülyalarına dalmadan, piramitlerin yapılışında çalışan binlerce kölenin çektiği zulmü düşünerek Burj Al Arab'ın fotoğraflarına tekrar bakarsanız eğer,(ki hakkaten çok duyarlı olmanıza gerek yok) bu ihtişamın bedelini -piramitlerde ve daha bir çok örnekte olduğu gibi-birilerinin her zaman diğerlerinin keyfi uğruna çok ağır bir şekilde ödediği gerçeğini de direk fark edeceksiniz.

Peki bu bu bedeli en ağır şekilde ödeyen bahsettiğim birileri kim? Burj Al Arab ve benzeri bir çok otelin göz kamaştıran tanıtımlarında elbetteki yer almayan Dubai'nin görkemden pek fazla nasibini alamamış kısımlarında saatte kazandıkları bir dolarla yaşam mücadelesi veren yüz binlerce hayalet işçi.

Ben daha fazla edebiyat yapmak istemiyorum.Zaten şu aralar "Vicdanımızın rahatlaması için mi farkında olmayı tercih ediyoruz?" sorusuna verebiliceğim türlü yanıtların ağırlığı altında ezilip duruyorum. O yüzden en iyisimi siz benim gibi bir aracı olmadan kendi kendinize keşfediverin Burj Al Arab ve hayalet işçilerini...

1)ABC News

2)‘We need slaves to build monuments’ « RASMUS BRØNNUM

Decadent Dreams (DECEMEBER EDIT) from Philip J. Wiseman on Vimeo.

3)Ghaith Abdul-Ahad visits the impoverished camps for the men building the skyscrapers of Dubai and Abu Dhabi | World news | The Guardian

Ayrıca Omair Barkatullah'nın Do Buy! adlı videosunu youtube'tan izlemenizi şiddetle tavsiye ederim.

BUILDING STORIES

2009-04-07T00:17:00.007+03:00

Uzun zamandır yazamadım,misafirler,okulun açılması,dağılan dikkat,yazın en sonunda Arjantin'den geçip gitmesi,sonbahar ve bir Türkiye ziyareti.Ama madem bir iki hafta okumalarla boğuşup bir yandan da dinlenicem bloga da vakit ayırmamın vakti geldi diye düşünüyorum. Bütün bu yazmadığım süre boyunca,hayatımda ilk defa her köşede gördüğüm ilginç kitapları,makaleleri,yazıları bırakıp tek bir konuya yoğunlaşmak zorunda kaldım.Kulağa sıkıcı gelebilir ama ilerleyen zamanlarda sizinle de paylaşacağım: Arjantin-Brezilya ilişkileri. Şimdi ise yeniden yeni makeleler,bir sürü link ve kitapla tekrar ilgimi dağıtmanın mutluluğunu yaşıyorum.

Birinci bahsedeceğim şey 5-22 yaş arası dünyanın her yerinde her türlü milliyetçiliğin yeni yetişen nesillere aktarılmasında kullanılan araçların gelişen teknolojiyle nasıl çeşitlendiğiyle ilgili. Bahsedeceğim örnek bu sefer Türkiye'den değil, ayrıca unutmadan yazmak istiyorum milliyetçilik dışında da dinin de çoğu zaman bu tür araçları nasıl kullandığı malum. Bedürazam Sayit Nuri'nin hayatının bir kaç bölüme sığdırılmış çocuklara hitab eden animasyon bununla ilgili şimdilik Türkiye'de izlediğim en çarpıcı örnek.Google video'da tekrar buldum

Eğer sizde bu tür animasyonlara denk gelmişseniz lütfen bana mail atın. Herneyse konu çok dağılmasın ben şimdi burada vereceğim diğer örneğe geçiyorum.

Soğuk Savaş sırasında Amerika ve Sovyetler Birliğinin ideolojik savaşta kıran kırana mücadele ettiği dönemlerde kendi ideolojilerini ve halklarına sundukları yaşam tarzlarını tanımlamak için ihtiyaç duydukları "öteki" sadece siyasi konuşmalara,gazete yazılarına,belgesellere damgasını vurmadı.Her iki kutup içerisinde devletler ötekini uzaklaştırmak için tarih boyunca çok bilindik bir yönteme başvurdular. Ne gariptir ki uzaklaştırma yani halka "ötekini" tamamen yabancılaştırmak için "ötekine" yakınlaşmak hatta onu mercek altına almak şarttı. Bunun için ötekinin yaşadığı dünyaya adım atıldı.

Aşağıdaki belgeselde Soğuk Savaşın başlamasından itibaren,Sovyetler Birliğinde devlete hizmet ederek yaşamını sürdüren sanatçıların,Amerika'ya yani "Bolluklar ülkesine" yaptıkları yolculukları sırasında edindikleri izlenimleri,kendi ülkelerine döndüklerinde,teknolojinin en etkili ve en yeni aracı olan "görselliğe" başvururarak,yetişmekte olan nesillere aktarış serüvenlerini anlatıyor.

Bu belgeseli izlerken benim en çok takıldığım nokta, Rus sanatçıların,Amerika Birleşik Devletler'inde yaşayan zenci,fakir nüfusun maruz kaldığı ayrımcılağa karşı gösterdiği sempati.O dönemde Rus sanatçıların animasyonlarında,belgesellerinde bu insanların yaşam koşullarına hayatlarına verdikleri önem aslında bize Stalin döneminde başlatılan çalışma kamplarına gönderilen milyonlarca rusun ötekinin amaç ve idealleriyle karşılaştırılarak-çok daha kutsal bir amaç için- (devlete hizmek) - nasıl rasyonalize edildiğini gösteriyor.Bolluklar ülkesi Amerika'da yaşanan ve Kommunist Sovyetler Birliği'nin her zaman halkına ahlaki açıdan kötü ve haksız olarak göstermeye çalıştığı sınıfsal farklılıkların yarattığı bu uçurum ne kadar acıdır ki aslında o dönem,Stalin'inin düşlediği ülke içinde de,politbürodaki çalışan üst düzey yetkililer ve çalışma kamplarında çalışan sıradan işçilerin arasında da çok belirgin bir şekilde varolan refah düzeyi farkıyla eş değerde idi.

Bahsettiğim belgesele gelince

Watch more IFILM videos on AOL Video

Ben yıllarca Stalin'in Beş yıllık planları kapsamında Sovyetler Birliği'nin tarıma dayalı ekonomiden,sanayi ekonomisine geçişi için milyonlarca insanın hayatına feda olan bu "kalkınma planlarının" içeriğini ve yine bu planlar kapsamında Stalin'in ülkenin altyapısında yapmayı amaçladığı değişiklikleri merak edip durdum.Dün rastladığım bir linkte en sonunda bu merakımı giderdi. Fakat Stalin'in hayal ettiği bu alt yapı projelerinden sadece bir tanesini biliyor oluşum aslında bütün bu dönemin milyonların ölümü dışında hafızalarımızda ne kadar muğlak kaldığının kanıtı.Benim gibi geriye peki ne kaldı diye düşünebilirsiniz.Tahminimce hala Rusya Devlet arşivlerinde saklanan projeler ve planlar,ve tabi milyonlarca insanın donarak,açlıktan ve sefaletten bu gerçekleşmesi olanaksız,gerçekleşse bile neye yarayacağı meçhul projeler uğruna ölüp gitmeleri...

Stalin'in bu yedi projesinin resimlerinin ve hikayelerinin yer aldığı link

Bigger is Better: 7 Insane Soviet Projects. - Neatorama

AMERICAN DREAM IS REALLY FUCKED UP ?

2009-03-10T06:57:00.010+02:00

15 yaşındaydım,hayatımda en nefret ettiğim şey okul ve tabiki de okula gitmek için her gün kırkbeş dakika geçirdiğim Mersin-Tarsus yoluydu.Sürekli mutsuzdum.Etrafımdaki insanları anlamıyordum,ailemi çözemiyordum.Ve sonuç sıfırdı.Kafam feci karışık,en rahat ettiğim yer, tesadüf eseri kendini tarsusta bulan diğer hiç bir hocama benzemeyen Kanadalı edebiyat hocamın masasının önüydü.Diğer hocalarım gibi hiç bir soruma kesin cevaplar vermeyen sürekli aynı kıyafetlerle,kafası karışık,kompozisyonlarımıza konu sınırlaması koymayan bu acayip adamın dersinde okuduğumuz hiç bir makale , hikaye, roman diğer derslerde okuduklarımıza benzemiyordu.Bir sabah sınıfına girdim kafası masada,önünde kahvesi ve bir sürü kitap,sırama oturdum.Uyandı ve ne yapmam gerektiğini sordum.Ne yapmak istersen onu yap kitaplara bak dedi. Hiç bir beklentim olmadan The Rum Diary'i elime aldım,ve Hunter S Thompson'la yani Dr Gonzo'yla tanışmam böyle başladı.Hocam bir sene sonra Pekin'e taşındı.Bir iki maildan sonra koptuk ama beni en sevdiğim yazarlara tanıştıran,ve bir şekilde bugün bile burada olmamda etkisi olan o çok özel insanlar listesinde yerini aldı. Dr Gonzo'yu tabiki de 15 yaşındayken anlamadım,belki iki sene sonra elime aldığımda hala anlamıyordum.Üniversitenin ilk senesine kadar anlamadığım halde çok ilginç olduğunu ve bunu bildiğim için de benim diğer arkadaşlarımdan daha özel olduğum gibi şu yazıyı yazarken bile beni gülümseten her ergen gibi çok kendine özgünlüğüne,önemine tekliğine odaklanmış garip düşüncelerim vardı.Uzun süre böylesine büyük bir yanılgı içerisinde Dr Gonzo'nun yazdıklarının aslında ne demek olduğunu anlamadan vakit kaybettim.Belki de doğal olan buydu.Anlamam için büyümem lazımdı. Büyümem için de Mersin'den çıkmam lazımdı.Mersin'den çıktım ve büyümeye başladım.Ne kadar büyüdüm bilmiyorum ama Dr Gonzo'yu,yazdıklarını anladığımı düşündüğüm veya anlamaya çok yakın bir mesafede durduğum zaman Dr Gonzo intihar etti.

Kurt Vonnegut,Dr Gonzo,Jack Kerouac, William Burroughs, F Scott Fitzgerald,Richard Brautigan ve Salinger gibi yazarların o müthiş kitapları benim jenarasyonumun,lise kütüphane kartlarını doluş taşırmıştır.Ve Dr Gonzo'yu da bu saydığım yazarlar arasında anıyor olmamın tek sebebi diğerleri gibi onun da Türkiye'nin Amerika'ya binlerce km uzağında bulunan ufak bir ilçesinde yüzyıldan fazla Amerikan kültürünü,eğitim sistemini yüzlerce çocuğun bu sayede yüzlerce ailenin,hayatına sokan bir okulun,bize göstermeye,öğretmeye çalıştığı Amerika'dan çok daha farklı bir Amerika anlatıyor olmasıydı Ve ben bu Amerika'yı anlamıyordum,Kanadalı hocam dışında hiç bir hocam Amerika'yla ilgili en ufak kötü bir söz söylemiyordu.Bizim için de bu yüzden Ivy League'deki bir üniversiteye kabul edilen her abi ablamız hayal ettiğimiz her şeyi başarmış sayılıyordu.Amerika'da eğitim,Amerika'da bir iş, bir hayat,sürekli bunun gölgesinde Öss'ye çalışan yine de tea break'lerde kütüphanede Amerika için burs araştırması yapmayı ihmal etmeyen bir sürü arkadaşım ve ben.O güne kadar bazı hocalarla kutladığımız Halloween partileri,izlediğimiz Mainstream Amerikan filmleri,ve bir yandan bu yazarların anlattığı Amerika.Sanırım Mersin gibi ufak bir şehirde tek aktivitesi kitap okumak olan birisi için oldukça kafa karıştırıcı bir durumdu.Ve pes ettim.Arada kalmak bu yazarları okuyanlar için bir seçenek olamazdı.Hiç birini doğru dürüst anlamasam da anladığım bir tek şey vardı,o da Amerika,bu okulda anlatılanlar kadar mükemmel bir yer değildi.Ve bu noktada devreye siyaset girdi.Çünkü bu yazarların yazdıkları sorguladıkları aslında yüzde yüz siyasetle toplumun yapısıyla ilgiliydi. Ve belki bu yüzden bir kez daha Dr Gonzo'nun 1970 Aspen şerif seçimlerine adaylığını koyması ve konuşmalarını bugün (If'de de gösterilen ) "The Life and The Work of Dr.H Thompson" adlı belgeselde izlerken,kendimi Tarsus- Mersin yolunda kafam karışık bir şekilde bir Rum Diary'ye bir de yola bakarken buldum. Liseyi hiç özlemiyorum, ama özlediğim tek bir şey varsa o da sanırım,yukarıda saydığım yazarları keşfettiğim o ilk anlarda hissettiğim heyecanla karışık korku hissi.

Dr Gonzo'ya dönersek,1970 Aspen şerif seçimlerine adaylığını koyması,ve seçimi sağlam bir cumhuriyetçinin karşında kaybetmesinin hemen ertesinde kameralara bakıp hayalkırıklığıyla şöyle diyor: "... American dream is really fucked up."

Dr Gonzo,şu an acaba yaşıyor olsaydı Obama'nın da bir takım entellektüel takımı tarafından siyaha boyanmış bir beyaz olduğunu mu yoksa gerçek bir umudun simgesi mi olduğunu düşünürdü asla bilemeyeceğiz. Ama şundan eminim ki Obama'da, Dr Gonzo olmayabilir ama başta saydığım o yazarlardan bir tanesini bile okuyup onların yolsuzluk , korku siyaseti , ayrımcılık ve açlıktan bahsettiği o gerçek Amerika'nın ne demek olduğunu sorgulamışsa eğer (ki bence Obama'nın Dreams of My Father'ından bir satır bile okumuşssanız eğer bu bahsettiklerim bir ihtimal olmaktan çıkıp sizin için de kesinlik kazanır) Amerika Dr Gonzo'nun düşlediği Amerika'ya bir adım daha yakın demektir...

1970 Aspen şerif seçimleri , ve ve Thompson'nın seçimi kaybettikten sonraki yaptığı kısa konuşmanın yer aldığı video
Hunter S. Thompson - Aspen Sheriff Election 1970

Thru You

2009-03-10T00:40:00.003+02:00

Az önce San Francisco'dan bir arkadaşımla konuşuyordum, tam bir aydır birbirimizin itunes'unu simplify media sayesinde sömürüyoruz . Sanırım ondan çok ben bu konuda daha başarılıyım . Bu ay bana ikinci güzelliği bu siteyi yollayarak yaptı. Bir saattir İsrailli müzisyen Kutiman'nın bu dahiyane fikrini konuşuyoruz. Son video - about kısmında Kutima'nın ağzından serüvenini dinleyebilirsiniz
Daha fazla bir şey söylemeden sizi siteye yönlendiriyorum .

THRU YOU | Kutiman mixes YouTube

HOTEL B.A.U.E.N. COOPERATIVA DE TRABAJO

2009-03-02T08:58:00.015+02:00

Cumartesi akşamı bir arkadaşımın düzenlediği ev partisinde arkadaşımın Paraguaylı bir arkadaşıyla tanıştım. Sanırım buraya geldiğimden beri, öğrendiklerimin büyük bir kısmını,ev partilerinde,akşam yemeklerinde tanıştığım insanların bana anlattıklarına borçluyum. Çünkü herhangi bir ülkenin siyasi kültürüyle,tarihiyle ilgili bir şeyler öğrenebilmek için bazen sizin seçtiğiniz kitaplar ,okuduğunuz makaleler ne yazık ki yeterli olmuyor,her zaman kaçırdığınız bir nokta bilmediğiniz kenarda köşede kalmış hikayeler aslında asıl asla atlamamanız gereken şeyler oluyor. Bu yüzden kitaplarda okuduklarımdan çok,bana anlatılanlara çok daha fazla önem veriyorum.

İşte geçtiğimiz cumartesi akşamı da burada çok sevdiğim ve sürekli bana okumam,araştırmam için bir sürü şey öneren bir yandan da çektiği belgeselleri,radyo programlarının içeriğini bıkıp usanmadan benimle paylaşan Marcel'in çok yakın arkadaşı,Jaime'yle tanıştım. Jaime,1950'lerin başlarında yoksullukla daha fazla mücadele edemeyip Arjantin'e göç etmeye karar veren Paraguaylı işçi anne ve babanın en büyük oğlu. Konuşmaya başlamamızdan itibaren Paraguay'a doğduğundan beri sadece iki kere gitme şansı olmasına rağmen ,ülkesindeki siyasi düzene, yolsuzluklara duyduğu öfkeyi bu kadar canlı tutabilmesi beni oldukça şaşırttı. Doğduğundan beri ülkesine sadece iki kere gidebilme şansı bulan bir insanın,ülkesine ve orada -kendi ailesi gibi gidebilme ve herşeyi bırakabilme şansı bulalamış - yaşam mücadelesi vermeye devam eden binlerce yoksul aileye hissettiği yakınlığını öfkesi aracıyla dile getirdiğini görmek gerçekten çok üzücü bir durumdu . Konuşmamız sırasında Paraguay'a dair bir tek güzel laf etmemiş oluşu defalarca sorduğum peki hiç mi güzel bir şey yok sorusuna hiç bir şey yok , sadece yoksulluk ve yolsuzluk ve sömürü var diye cevap vermesi beni gerçekten çok ürküttü. Paraguay,Ekvator ve Bolivya gibi Latin Amerika'nın en fakir ülkelerinden biri . 1864-1870 yılları arasında Guerra Grande ( Büyük Savaş) veyahut Guerra contra la Triple Alianza- Üçlü İttifak'a karşı Savaş- Paraguaylı'ların Arjantin-Brezilya ve Uruguay'ın oluşturduğu askeri ittifaka karşı verdiği mücadelede topraklarının,zenginliklerinin ve en önemlisi erkek nüfusunun büyük bir bölümünü kaybetmesiyle sonuçlanıyor.1864'de başlayan 1870'de biten bu vahşet dolu savaş tabiki de Paraguaylıların tarihi bilincinde büyük bir tramvaya yol açıyor.Bu yüzden Jaime'nin anlattıklarına göre bugün herhangi bir Paraguaylı için Arjantin'e,Brezilya'ya veyahut Uruguay'a göç etmek zorunda kalmak oldukça onur kırıcı bir durum.

Jaime'nin Paraguay'la ilgili anlattıkları tabiki bu kadarla bitmedi fakat daha sonra yaptığı işe geçince ilgim büsbütün Hotel B.A.U.E.N'le ilgili anlattığı hikayeye kaydı. Buraya geldiğim ilk ay içerisinde Avenida Corrientes ve Callo'nun birleştiği noktada defalarca derse giderken önünden geçtiğim bu otelin Arjantin'de işçiler tarafından yönetimine el koyulan bir çok fabrika gibi işçi kooperasyonu tarafından işletildiğini hiç bir şekilde sanırım tahmin edemezdim . Daha sonra B.A.U.E.N'inin nasıl işlediğini oldukça üstün körü birşekilde Marcel'le yaptığımız bir konuşma sırasında öğrendim. Fakat Jaime'nin burada düzenlenen sempozyumlarda,konferanslarda görevli olarak çalışması,bünyesinde 20.000 işçiyi barındıran Movimiento Nacional de Empresas Recuperadas 'ın ( işçi kooperatiflerinin sahiplerinin borç batağına sürükleyip daha sonra terk ettikleri şirket ve fabrikaların yönetimin ele geçirmeleriyle başlayan ulusal bir hareket) basından sorumlu bölümünde aktif olarak rol alması Otel B.A.U.E.N'nin geçmişiyle ve işleyişiyle ilgili oldukça detaylı bilgi almamı sağladı.

Askeri cuntanın devam ettiği 1978 yılında Dünya Kupası'na ev sahipliği yapan Buenos Aires'te -bu büyük organizasyonla birlikte şehre gelecek olan turistleri , basın ordusunu ,takımları- ağırlamak için inşa edilen onlarca otelden biri olan Hotel Bauen yıllar boyu Arjantin'inli zenginlere, ünlü siyasetçilere sanatçılara hizmetini sürdürüyor. Doksanların başından itibaren etkilerini gösteren ekonomik bunalımın, 2001 yılında ülkede yaşanan en büyük ekonomik krizle sonlanması otelin geleceğini de tamamen değiştiriyor.Otelin,borç batağına sürüklenip iflas eden sahibi tarafından terk edilmesi sonucu,kapılarının kapatışı yıllar boyu otelde görev yapmış onlarca çalışanının da krizin ortasında işsiz kalmasına sebep oluyor.

2001 yılında 2003 yılının ortasına kadar kapalı kalan otelin işçi kooperatiflerinin yardımıyla 2003 yılınının mart ayında çalışanları tarafından yönetimine el koyulması,bugün kapitalist düzenin parçası olan özel sektöre alternatif oluşturan kooperatif hareketin savaşının da sembolü haline geliyor.

Otel bugün tabiki de Buenos Aires'te bulunan bir çok lüks otelle kıyaslanamayacak kadar kötü durumda,fakat bu otelde kalmayı tercih eden müşterilerin çoğu otelin sunduğu konfor ve lüksten çok sembolik değerine önem veriyor.Bugün bu otelde yeme içme biriminden sorumlu denetmen de,odaların temizliğinden görevli ve mutfakta çalışan bulaşıkçı da aynı ücreti alıyor.Otelin işleyişiyle ilgili herhangi her sorunda bütün çalışanlarının bir araya gelmesi ve yapılacaklara oy birliğiyle karar vermeleri onları bu kurumun gerçek sahibi yapıyor.

Jaime'ye göre bu otel ve bunun gibi işçi kooperatifleri tarafından yönetimine el koyulan bir çok fabrika bugün dünyaya alternatif bir sistemin de varolabiliceğini kanıtlıyor. Jaime'nin ülkesiyle ilgili sorduğum sorulara verdiği oldukça umutsuz ve iç karartıcı yanıtlardan sonra son olarak bu hareketin ne kadar başarılı olduğunu sorduğumda içten ve umutlu bir şekilde bu hareketin ve hareketin temelini oluşturan,yönetimine el koyulan fabrikalarda çalışan işçilerin her gün bir çok problemle karşılaştıklarını, fakat kazandıkları siyasi bilinç sayesinde herşeyin üstesinden gelinebiliceği yanıtını vermesi beni bile bütün bu karanlığın ortasında bir şeylerin değişebiliceğine ve iyiye gidebiliceğine ikna etti.

Otel'in yönetimini ele geçirmek için mücadele eden çalışanlarının protestolarının yer aldığı fotoğraflar

ve otelin şimdiki hali

Ayrıca Agora tv 'de otelin çalışanlarıyla yapılan söyleşilerin yer aldığı kısa bir belgesel :

ágora tv