Sarmiento'yla Santoro'yla tanıştığımdan daha önce tanışmış olsaydım bu sergi çok daha fazla şey ifade edermiydi bilmiyorum . Ama ne olursa olsun geçen ay buenos airesteki en iyi iki sergi: palatina'daki santoro diğeri de fundacion proa'daki duchamp sergileriydi.
Santoro'nunkine açıldığı günden iki gün sonra gittim . Serginin olduğu galeriyi daha önce Arroyo'dan geçerken görmüştüm , genelde oldukça lüks binaların ve ofislerin olduğu bir cadde , peki uygarlığın içindeki barbarlığı irdeleyen, eva'yı , peron'u , che'yi ve tabikide hayatın büyük zorluklarına karşı mücadele eden peron'nun işçi sınıfı descamisadoları ustaca kullanarak anlatmaya çalışan bir ressam neden bu kadar lüks bir bölgeyi ve üstelik bu kadar lüks bir galeriyi kendisine uygun görür ?
Sanırım bu da Santoro'nun çoğu zaman uygarlık dediğimiz şeyi barbarlıkla eş değer gösterebilme becerisinin altında yatan ince detaylardan biri . Arroyo caddesinin kimliği en azından bu sergi süresince sergiyi görmeye gelen ultra- solcular,öğrenciler ,ve tabiki meraklı peronistler ve tabiki benim gibi herşeyi uzaktan algılamaya çalışan dışardakiler tarafından bir süreliğine değişime uğratıldı. Sergi 25 aralıkta sona erdi ve dün Retiro'ya gitmek zorunda kaldığım için Arroyo'dan tekrar geçmek istedim, herşey normale dönmüştü...
Daniel Santoro'ya geri dönersek , 1954 Buenos Aires doğumlu Rilidiano Pueyrredon Güzel Sanatlar Fakultesi mezunu , doğum tarihi onun Peron'la olan ilişkisiyle ilgili büyük sinyaller veriyor. defalarca Peronizm gibi bir ana politik akımı ilk defa çizimlerinde bu kadar cesurca eleştirebilme cesaretini göstermiş belki de tek ressam ünvanını taşıyor. 2002!sw Manuel del nino peronista kitabı benim gibi Peronizmle uğraşan bir çok insan için eğitim ve propaganda araçları kısmında ana referans olarak kullanılıyor. Peronist propaganda araçları arasında vazgeçilmezlerden biri olan afişler Santoro'nun en büyük esin kaynağı,bunun dışında Santoro'nun eserlerinde kültleşmiş isimlerin , toplumun çoğunluğu tarafından algılanışına yönelik de getirilmiş büyük bir eleştiri var.Santa Eva'nın kucağında sırtında açılmış bir yarıktan kanlar süzülen che figurü bu eserlerden en ilgi çekeni , tabiki idam tahtasında veyahut ormanda baltasıyla avlanmaya çıkan peronist işçi de oldukça tartışmalı eserleri arasında.
Santoro'nun bu ülkede aşırı sağdan aşırı sola kadar bütün partilerce kulllanılan bir siyasi akımla - peronizmi resimlerinde bu kadar rahat bir şekilde eleştirebiliyor oluşu tabiki aklıma tek bir soruyu getiriyor.
Türkiye'de en son ne zaman böyle bir şeye tanık olduk ? Ve en son böyle bir şeye tanık olduğumuzda buna nasıl reaksyon gösterdik ? Bizler ve tabiki de yüce devletimiz --- Hafriyatın "Allah Korkusu" temalı afiş sergisinde Kemalizm ve Atatürk üzerine bir kaç eleştirel afiş vardı ---
Sanırım hatırlamak bile istemiyor oluşum herşeyi açıklıyor.
İyi uykular ve iyi bayramlar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder