Dün akşam Poli'yle birlikte Montevideo daki Sociedad Central De Arquitectos'un kütüphanesine gittik , ben kendimi kaybedip Urbanisimle ilgili kitaplara daldım , Poli'de yeni aldığı projeyle ilgili bir sürü kitap ayırttırdı. Daha sonra Universidad Palermo'nun mimarlıkla ilgili düzenledikleri film festivaline göz atalım dedik. Şansımıza Nat Kahn'nın çok kısa bir süreliğine tanıma şansını yakaladığı babasıyla ilgili belgeseli vardı. Louis Kahn'nın şimdiye kadar yaptığı bütün binaları, müşterileriyle ve meslektaşlarıyla olan ilişkileri ve tabi oğlunun gözünden nasıl bir baba olduğunu veya olamadığına dair inanılmaz bir belgesel , Mi arquitecto. Şimdiye kadar hep bir mit olarak kalan bir baba figurünün gerçeğe dönüşmesi için tasarlanmış bir belgeseldi bence. Babasının bangledesh'ten iran'a dünyanın bir çok yerinde yaptığı müze, kütüphane, gemi, , kliseyi gezerek onu inşa ettiği binalar , kullandığı malzemeler, tuttuğu ders notları ve meslektaşlarıyla ve tabi kendisine üç yanlız çocuğa malolan üç ilişkisi üzerinden tanımlamaya çalışmış yönetmen babasını. Tabi herşeyin sonunda o da bunun imkansızlığını fark ediyor. Yine de filmin sonunda bütün bu ilişki yumağının bu iz sürme sürecinin boş yere olmadığını hissettiren çok yoğun ve çok sağlam bir gerçek var filmde. Binalar...
Fotodaki bina Salk Institute bütün binaları arasında benim en sevdiğim ...
