Bu aralar çok yazamıyorum bir aylık Türkiye ziyaretimden sonra okulda küçük bir uzaylı gibi birikmiş okumalara bakarken buldum kendimi. Sanırım sorumluluklar arttıkça insan ilgilendiği şeyleri sınırlamak zorunda kalıyor. Çok sevdiğim bir arkadaşımın ziyareti de eklenince sanırım yazılarım seyrekleşicek. Ama bu inanılmaz hava ve okuduğum süper yazılar sonrası Meksika hakkında bir şeyler yazmak farz oldu. Buraya ilk geldiğim günün sabahı bavullarla hiç tanımadığım birinin kapısını çalarken buldum kendimi , sanırım başıma gelebilicek en güzel şeylerden biri gerçekleşti. Bir Meksikalıyla üç ay aynı evi paylaştım. Tabi babası troçkist annesi psikoanalist kendisi felsefe okumuş bir tiyatrocunun ülkesiyle aslında herşeyle ilgili söyleyebilicek bir kaç sözü vardır. Bu yüzden çok rahatlıkla diyebilirimki Meksika'ya gitmeden Meksika'yla ilgili bütün önyargılarımı yıkabilmeyi Adrian'a borçluyum. Buzdolabımımızda asılı duran üç göğüslü Meksikalı model,küçük bebek fanileri anmak için bir pazar günü gerçekleştirdiği ayin,ev partilerinde beni tanıştırdığı her biri farklı bir şekilde başka bir ülkede yaşamak zorunda kalan veya bazen bunu tercih eden bir sürü Meksikalı üç ayımı Arjantin'den çok geri kalan Latin Amerika ülkeleriyle ilgili binlerce hikayeyle doldurdu diyebilirim.Şimdi aynı evi paylaşmıyor olsakta en sık görüştüğüm arkadaşlarımdan biri olduğu için her defasında beni şaşırtmaya devam ediyor.
Geçen hafta pazar günü İstanbul Dakar Sao Paulo yolculuğumun neredeyse bir güne yayılması sebebiyle Adrian'nın bana hediye ettiği Historia Minima de Mexico'yu sonunda bitirebildim. Sanırım kitabı okumaya sadece Dakar'da Senegal'de ara verdim. Dakar'ı sadece Paris- Dakar ralisinden işittiğim bir de Eminönü Karaköy arasında sahte çanta anahtarlık satan senegalli kaçak göçmenler dışında hiç bir şey bilmiyor oluşum yüzünden Dakar'da geçirdiğim saatler beni bu kadar şaşkınlığa uğrattı neyse konu bu olmadığı için geçiyorum ama bir gün elbet konu bu olucak.
Meksika şu an domuz gribi salgınından kasıp kavruluyor. Arjantin Meksika uçuşlarını durdurdu havalimanlarında herkesin yüzünde bir maske var. Annem Adrian'nı görmemin sakıncalı olduğuna karar verdi , biz de yasakları delmek adına Adrian'nın oyununa finansal destek sağlayan Meksika konsolosluğuna gitmeye karar vermiştik ki geç kaldığımızı fark ettik. O günün gecesinde ben La Nacion'nun kültür ve edebiyat içerikli dergisinin Cortazar'a ayrılmış sayfalarına baktıktan sonra son iki sayfada gördüğüm bir yazıya takıldım. Narcocultura, Meksika başkanı Caldera 'nın belki bugünlerde tek problemi domuz gribi salgını gibi gözüküyor olabilir ama Meksika bir şekilde bu salgını atlatsa bile başka bir salgının günlük hayatı cehenneme çeviren etkileriyle boğuşmakta zorlanmaya devam edicek gibi gözüküyor.Bu salgının sona erebiliceği ihtimali bile artık düşünülmediği için,hatası sadece Amerika'ya çok yakın ama Dünya'ya bu kadar uzak olmak olan bu ülkenin ileriki günleri de pek aydınlık gözükmüyor.
Meksika'da uyuşturucu kaçakçılığında uzmanlaşan illegal örgütlerin-kartellerin sayısı tam olarak bilinmese de bu örgütlerin Meksika ekonomisinin kayıtlı ihracatının yüzde onundan fazlasına yani 500 milyon dolara denk gelen bi sermayaye egemen olması, aslında Felipe Calderon hükümetinin Amerikan hükümetiyle ortaklaşa uyguladığı önlemlerin yeterli olmadığının da bir kanıtı.Bu mafya örgütlerinin işlediği cinayetler adam kaçırma operasyonlarının sayısını gösteren istatiklere yer veren makalelere baktığınızda hükümetinde aslında oldukça yozlaşmış olduğu ihtimalini düşünmeden edemiyorsunuz. Devletin her kurumunun içine sızmış bu güçlü örgütler bir şekilde varlıklarını sürdürmek için ellerinden geleni yapıyorlar.Bütün bunlar olurken tabi , ülkenin yirmi yıllık bir geçmişine şöyle bir bakmak isterseniz,gazetelerin, dergilerin, filmlerin televizyon programlarının kısacası popülerin kültürün evrilmesini sağlayan Meksika medya ağını oluşturan her türlü yazılı basılı ve görsel kaynağın, seçimler ve olağandışı felaketler dışında - domuz gribi gibi tek bir şeye odaklandığını görebilirsiniz - NARKOTRAFİK.
Tabi bu dehşet günlük hayatın her anına sinerken işsizliğin beraberinde getirdirdiği sorunlarla artık hiç bir şekilde legal yollardan başa çıkamayan yoksul kesimin devletin güçsüz kollarına sığınmak yerine kendilerini kartellerin azizi Robin Hood- Malverde kırması mafya babalarının güçlü ve şevkatli kollarında buluyor oluşları ne yazık ki kaçınılmaz.Bu yüzden de Meksika halkı Calderon hükümetinin bütün uğraşlarına rağmen kendi küçük ordularıyla büyük imparatorluklar kuran bu kartellerin yaydığı dehşeti artık kabul etmiş durumda. Korkunun kabul edilişi,yolsuzluğun bir yaşam biçimi haline gelişi,halkı sindirirken, sanki ortada garip ve olağandışı hiç bir şey yokmuş gibi bu korkunun normalize ediliyor oluşuda aslında durumun ne kadar vahim olduğunu gösteriyor.
Sanırım yazının sonunda Los Tigres del Norte- narcocorrido'nun en güzel örneklerini verdikleri için dinlemekte fayda var.
Esenkalın.
