Uzun zamandır yazmıyorum pek fazla içimden gelmiyor, bugün ders çıkışı gazetelere bakarken Pagina 12'deki şu haber takıldı gözüme.Okuyup bitirdiğimde gerçekten bütün bu dünya kupası heyecanından tiksindim. http://www.pagina12.com.ar/diario/elpais/1-147696-2010-06-16.html Haber ispanyolca olduğu için kısaca özetliyorum:Nobel Barış Ödüllü Adolfo Perez Esquievel, Latin Amerika'da yürüttüğü insan hakları çalışmaları için Arjantin'de bulunduğu sırada Arjantin,tarihinin en kanlı en çirkin döneminden geçiyordu. Videla'nın başkanlığındaki askeri yönetim, Esquievel gibi dünyaca tanınmış bi ismi bile umursamayacak kadar şiddete susamış olduğundan,Esquievel pasaportunu yenilemek için gittiği karakolda askerler tarafından tutuklanarak,işkence merkezlerinden birine götürülüyor ve gerisi zaten malum. Kendi kanlı tarihimizden de alışık olduğumuz türlü türlü sapıkça işkence türlerinin hepsinden sırasıyla geçtikten sonra umudunu kaybetmeye yakın o ünlü ölüm uçaklarından birine itiş kakış bindirilip sessice başka bir işkence merkezine teslim ediliyor. Esquievel bu ölüm uçaklarının tutuklulara eve dönüşü vaad edip sonra da okyanusa fırlattıklarını önceden mahkumlardan duyduğunu söylüyor.Öldürülmemiş olmasının nedeninin de sonradan sadece uluslararası kamuoyundan gelen desteğe borçlu olduğunu açıklıyor.Diğer işkence merkezine götürüldüğünde 78 dünya kupasının son günlerini şu şekilde anlatıyor Esquievel :"Hepimiz gol atıldığında deliler gibi çığlık atıyorduk, tutuklularda işkence yapan askerlerde."Askerlerin gol sevincinden, tutuklularında acıdan çığlık atmış olduğunu sizde benim gibi tahmin edersiniz. Bugün Esquievel, yıllar sonra ona ve arkadaşlarına vahşice işkence yapanları tanımak için çaba sarf etse de hiç bir şey hatırlayamadığını itiraf edip , herşeyin sonunda Videla ve askerlerinin uyguladıkları psikolojik ve fiziksel işkencelerle umut dolu bir jenerasyonu, sindirip etkisizleştirmeyi başardıklarını ifade ediyor.
78 Dünya Kupası'nda ben daha ortalarda yoktum. Olsam bile Arjantin'de neler olup bittiğinden çok büyük bir ihtimal haberim olmazdı.Ama şu an 24 yaşındayım ve Gaza'da neler olup bittiğini her gün takip edebiliyorum. Yine bir Dünya kupası oynanıyor. Elbetteki bende büyük bir zevkle izliyorum fakat bugün bu haberi okuduktan sonra Ezequievel ve arkadaşları gibi psikolojik olarak sindirilen ve maçlardan ötürü artık ikinci plana atılan, kaderlerine terkedilen Gaza'daki o insanları düşündüm. Belki yaşama şansları olursa bundan 20 yıl sonra 2010 dünya kupası oynanırken geçirdikleri o kabus gibi günleri anlattıkları yazıları gazetede okuyabiliceğim ihtimali geldi aklıma. Çok uzak bir ihtimal değil bence bu. Ve muhtemelen onların yaşadıklarını da 20 yıl sonraki dünya kupası maçları sırasında sindirilen etkisizleştirilen başka bir halkla karşılaştıracağım. Ve bu umutsuzluk ve çaresizlik içerisinde biliyorum ki hiç bir şey değişmiyor ve değişmeyecek dünya kupaları oynanmaya devam edicek ve ne yazık ki birileri sevinçten diğerleri de acıdan çığlık atmaya devam edecek.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder