>
Geçen sene bugün sabah altı da uçak Ezeiza'ya indi , hiç tanımadığım gecelikli bi Meksikalı bi evin kapısını açtı , avluda oturdum iki bavulumla ne yaptığımı düşündüm,sonra gittim uyudum kalktığımda kendime gelirim diye düşünmüştüm hiç de öyle bir şey olmadı, burada bir senem doldu, hala kendime gelemedim.Bazen bu şehri çok seviyorum öğleden sonraları palermo'da çok sevdiğim bi cafede sabaha karşı evde pencereleri açmış havlayan köpekleri ve sokağımdan geçen collectivoları ve kepenklerini kaldıran kioskolari dinlerken , güzel bir yemek sonra yediğim dulce de leche li flanlardan sonra,springten alıp jardin botanico da yediğim öğle yemekleri sırasında,oui oui'de adrianla gittiğimiz korkunç parillalarda chimichurrili choripan siparişi verdiğimde,bi türlü çözemediğim sabahın yedi buçuğunda ben okula yetişmeye çalışırken ayacucho ve tucuman arasında kalan kitapçıda astor piazolla çalarken. Bazen de İstanbul'u özlüyorum sabahları 7 45 vapurunu domatesli beyazpeynirli tostumu güzel demlenmiş çayımı,modada haftasonu değil haftaiçi akşam üstleri yürümeyi çay içip the end den film alıp evime dönmeyi,çarşıdan balık ve meze alıp Hüsne'ye gitmeyi , tüneli pilav ve zeytinyağlı fasulye yediğim helvetiayi , kitapçıları ama olsun ne kadar özlesem de biliyorum dönersem burayı daha çok özleyeceğim
2 yorum:
buraya geldiğinde yürürüm ben seninle moda'da istersen.
insan yaşadığı yere alışıyor.. asla yapamam dediği her şeyi yapıyor.. yaşarken zaman nasıl akıyor anlamıyoruz, bir an gelip düşündüğümüzde ancak fark ediyoruz ki dünya acaip bir dünya ve belki de o değil biz dönüp duruyoruz içinde...
diiceim şu ki: insan yaşadığı yere alışıyor. harika bir yerde yaşıyosun, ama istanbul da harika. sen onu özledikçe o da seni özlüyor eminim... şimdilik oranın tadını çıkar, sonra başka şehirlere git oraların da tadını çıkar. sonra dön dolaş, buraya gel =) çünkü istanbul da seni özlüyor canım...
Yorum Gönder