Después de la primera Guerra Mundial los países ganadores se unieron para formar una organización que se llama la Liga de Las Naciones y esta organización comenzó a funcionar el 10 del enero de 1920 y fue ratificada por 42 estados y un año después de su formación, los estados miembros decidieron crear un órgano de justicia internacional que se llama La Corte Permanente de Justicia Internacional. Desde 1922 y hasta 1945 esta corte trató 29 casos contenciosos entre estados y también se dieron 27 opiniones consultivas. Su funcionamiento estuvo limitado por dos motivos: se hizo difícil para los países resolver sus problemas en una manera pacifica por el comienzo de la Segunda Guerra, y porque los países más poderosos, como Estados Unidos y la Unión Soviética, no formaban parte de la Liga, por lo que causaron que no tuviera un rol muy significativo. Pero después de 1946 terminado el conflicto bélico, los países vencedores decidieron renovar la organización y dieron origen a la Organización de las Naciones Unidas (ONU). La vieja corte permanente se transformó en la actual Corte Internacional de Justicia. Aunque no es una sucesora legal de la anterior, esencialmente es su prolongación y cuenta prácticamente con el mismo estatuto y jurisdicción La Corte está integrada por quince jueces, elegidos para un período de nueve años , procediéndose a la elección de cinco jueces cada tres años para la renovación por tercios del Corte. Es muy importante que la corte tenga familiaridad con las diferentes culturas de la ley. Por eso casi todas las diferentes culturas de la judicatura de los países están representadas en la Corte. En la actualidad, la Corte está integrada por jueces de Argentina, Brasil, Egipto, Estados Unidos, Francia, India, Italia, Japón ,Nigeria, Polonia, Reino Unido, Republica Federal de Alemania, Senegal.2
Y cuando un Estado se remite a la Corte para un proceso de jurisdicción si la corte no tiene un juez que represente la nacionalidad de ese Estado , en esta situación , el Estado puede designar un juez ad hoc. Como está indicado en el Estatuto de La Corte Internacional de Justicia en los artículos 34 y 35: Sólo los Estados pueden ser parte en casos ante la Corte. En algunos casos la Corte puede pedir a las organizaciones internacionales que le den información relativa a los mismos .Y como indica en el articulo 93 la corte directamente está abierta a los estados que son parte de la Organización de Las Naciones Unidas porque éstos son ipso facto miembros del Estatuto. Y la decisión del Consejo de Seguridad se define si la Corte puede abrirse a un Estado que no es parte del Estatuto en las condiciones que están definidas por el Consejo de Seguridad por cada caso..Y como indica el artículo 36.3 del Estatuto, a veces los Estados pueden hacer reservas de reciprocidad y por determinado tiempo. La Corte acepta estas reservas y muchas veces acepta otros tipos de reservas también.
La Corte tiene una doble función primero cuando los estados aceptan la su jurisdicción, ésta puede resolver las controversias entre los estados. Y también, la Corte puede dar opiniones consultivas sobre cuestiones legales a los Estados, a las organizaciones internacionales. El artículo 36 de El Estatuto de La Corte Internacional de Justicia indica que:
“La competencia de la Corte se extiende a todos los litigios que las partes le sometan y a todos los asuntos especialmente previstos en la Carta de las Naciones Unidas o en los tratados y convenciones vigentes.”
Entonces como está indicado en la primera parte de este artículo, la Corte sólo puede resolver las controversias o dar opiniones consultivas cuando los Estados se remiten a ella. Eso significa que no hay un proceso automático para que la corte se dedique a todas las controversias entre los Estados. La buena voluntad de los Estados es decisiva. Muchas veces se piensa que las opiniones consultivas que la Corte da no tienen el mismo valor que sus decisiones después del proceso de jurisdicción. Pero en realidad las opiniones consultivas que la corte da tienen el mismo valor y legitimidad que las decisiones que se tomaron después del proceso de jurisdicción. Cuando un Estado se remite a la Corte para tener una opinión consultiva para resolver una controversia con otro Estado, al final no tiene que aplicar la opinión consultiva de la Corte. Pero en muchos casos cuando la controversia se da a conocer internacionalmente, es más favorable que los estados acepten y apliquen las opiniones consultivas de la Corte. Y el Asunto Mazilu es uno de mas importantes ejemplos que podemos examinar , para entender cómo funciona el proceso mediante el cual la Corte da opiniones consultivas.
ASUNTO MAZILU
Dimitri Mazilu fue recomendado por Rumania, su país, para ser un miembro de la Subcomisión de Naciones Unidas en Prevención de discriminación de las minorías. Esta subcomisión está por debajo de la Comisión de Derechos Humanos, que es un órgano secundario de ECOSOC (Consejo Economico y Social) . Él fue elegido para trabajar por tres años con el titulo de reportero especialista. Y cuando la Comisión le dio la tarea de investigar la situación de los derechos humanos y juventud en Rumania, Mazilu preparó un reporte que mostró la verdadera situación de la juventud y el Estado de los derechos humanos en Rumania, lo cual muy probablemente no coincidió con los intereses de Rumania porque después de esta tarea el gobierno de Rumania decidió despedir a Mazilu sin dar explicaciones a la Comisión. Y cuando el Gobierno de Rumania decidió dar una explicación sobre el caso Mazilu, esta no fue convincente. Esto plantea una controversia entre Naciones Unidas y el Gobierno de Rumania. Después, ECOSOC llevó esta controversia que tuvo con el gobierno de Rumania a La Corte Internacional de Justicia. Primero ECOSOC preguntó a La Corte si, por el caso de Mazuli, la sección 22 del artículo VI de la Convención sobre Prerrogativas e Inmunidades de las Naciones Unidas era aplicable o no. Esta artículo indica que :
ARTÍCULO VI
Peritos que formen parte de Misiones de las Naciones Unidas
Los peritos (aparte de los funcionarios comprendidos en el artículo 5) en el desempeño de misiones de las Naciones Unidas, se les otorgarán las prerrogativas e inmunidades que sean necesarias para el ejercicio independiente de sus funciones, durante el período de sus misiones inclusive el tiempo necesario para realizar los viajes relacionados con las mismas.
Entonces como Jan Klabbers argumentó en su libro A Introduction to Internacional Law: “Si Mazilu durante este tiempo sigue escribiendo su reporte (aunque su membresía de la Subcomisión haya terminado) él tiene derecho de privilegios e inmunidades garantizado por la sección 22 de la Convención General que incluye inmunidades de arresto o detención y también inmunidades de pleito.” Pero La Corte antes de decidir si este artículo era aplicable o no examinó la argumentación de Rumania fundada en la reserva que había formulado a la sección 30 de Convención General . Esta indica que:
“La Republica Popular Rumana no se considera vinculada por las estipulaciones de la sección 30 de la Convención, en virtud de las cuales la jurisdicción de la Corte Internacional de Justicia es obligatoria en caso de diferencias sobre la interpretación o la aplicación de la Convención; en lo que se refiere a la competencia de la Corte Internacional de Justicia en tales controversias, la posición de la Republica Popular Rumana es que, para someter a la Corte absolutamente cualquier controversia, es necesario obtener, cada vez, el consentimiento de todas las partes en la controversia. Esta reserva se aplica igualmente a las estipulaciones de la misma sección en el sentido de que la opinión consultiva de la Corte Internacional debe ser aceptada como decisiva.”
Entonces Rumania consideró que Las Naciones Unidas no pudieron presentar una controversia sin el consentimiento de Rumania. Y con esta reserva Rumania quiso demostrar que la Corte no tenía el derecho de dar una opinión consultiva porque no era competente. Después de examinar esta argumentación de Rumania La Corte llegó a la conclusión de que la reserva formulada por Rumania con respecto a la sección 30 de la Convención General no afecta a la competencia de la Corte para reconocer de la presente solicitud.”
Entonces para entender por qué La Corte decidió que la argumentación de Rumania no era relevante en esta caso tenemos que examinar el Articulo 96 de la Carta y Articulo 65 del Estatuto.
Articulo 96 de la Carta:
Art.96.
1. La Asamblea General o el Consejo de Seguridad podrán solicitar de la Corte Internacional de Justicia que emita una opinión consultiva sobre cualquier cuestión jurídica.
2. Los otros órganos de las Naciones Unidad y los organismos especializados que en cualquier momento sean autorizados para ello por la Asamblea General, podrán igualmente solicitar de la Corte opiniones consultivas sobre cuestiones jurídicas que surjan dentro de la esfera de sus actividades.
Articulo 65 del Estatuto:
Art. 65.1. La Corte podrá emitir opiniones consultivas respecto de cualquier cuestión jurídica, a solicitud de cualquier organismo autorizado para ello por la Corte de las Tacones Unidas, o de acuerdo con las disposiciones de la misma.
Las cuestiones sobre las cuales se solicite opinión consultiva serán expuestas a la Corte mediante solicitas escrita en que se formule en términos precisos la cuestión respecto de la cual se haga la consulta. Con dicha solicitud se acompañaran todos los documentos que puedan arrojar luz sobre la cuestión.
Como se indica en estos artículos, cualquier órgano tiene autorización para solicitar de la Corte opiniones consultivas sobre cuestiones jurídicas. Entonces como sucedió en este caso, ECOSOC tuvo el derecho de solicitar para tener una opinión consultiva sobre la situación de Mazilu sin el consentimiento de Rumania. Aunque las opiniones de la corte no tienen un efecto vinculante, sus efectos son muy importantes tanto moral como legalmente para los estados.
8/16/2009
7/14/2009
THE ROLE OF THE UNITED STATES IN LATIN AMERICA AFTER THE COLD WAR THE NEW THREAT: CRIMINAL ORGANIZATIONS
After the Cold War and during the early 90s, U.S. foreign policy went through a serious transformation process. The dissolution of the Soviet Union meant an ideological victory for the U.S. and its version of capitalism, against soviet communism. These ideologies served as examples for the rest of the world to adopt a certain type of life. Both communism and capitalism had their own appealing characteristics to persuade other countries as well as influence the world through their policies.
Throughout the duration of the Cold War, nearly every continent felt the repercussions of the conflict between the two major ideologies. Specifically, Latin America found itself in the center of this battlefield between warring ideals on more than one occasion. Leftist movements rose in nearly every South American country; resulting in military coups and installed regimes that detained, brutally tortured, and killed thousands of people directly due to the ongoing ideological struggle. These awful memories of destructive policy did not vanish with their dissolution, but rather had a huge impact in the political consciousness of the people. Although they were located far away from the real conflict zones and were not part of the most crucial areas for Soviet and U.S. interest, these Latin American countries would periodically come to the attention of United States for fiscal purposes. Every time the U.S. had an economic interest to pursue, the elites in these countries readily ignored the interests of the rest of society in order to help the U.S. get what it wanted. Thus, when we look back into the history of the relationship between South American aristocracy and the U.S. it’s almost impossible to disregard the fact that these relations caused political upheaval, social unrest and inequality in the societies of these countries.
Memories of the Cold War changed the perception of the U.S. in the eyes of common people who suffered greatly to further the interests of the elites in these countries. Therefore, it is very difficult to erase the awful effects of past experiences with the U.S. in these societies. The common perception of the U.S. for most of the people in this region today continues to be strongly bounded with the awful memories of the indirect political abuse employed to satisfy the economic interests of the world’s biggest power.
In analyzing the role of the United States in Latin America after the Cold War years we should always remember that the U.S. will have to carry this burden in its dialogue and relationship with almost every Latin American country, regardless of their own participation in failed U.S. policies.
During the 1990s when the U.S. was trying to conceive a new foreign policy scheme, Latin American countries were also experiencing something very new. Countries such as Brazil, Uruguay and Argentina were having a radical transformation after years of military rule and were suddenly witnessing free elections and democratic regimes. Due to the collapse of the Soviet Union, the U.S. was at that time very much focused on conflicting zones such as the Balkans. During the Clinton years the grand strategy of foreign policy appeared to be based on the notion of soft power; however traces of containment policy were preserved from the Cold War era. Constructing democratic and free trade zones in the Balkans after the dissolution of Yugoslavia was the main mission for United States. Latin America however, once again became important to U.S. interests because of the Panama Crisis in 1989, Haiti intervention in 1994 and also due the narcotraffic issue, which was causing problems for U.S. security. Apart from these major problems as it was mentioned by Robert Russell and Fabian Calle in their work on the role of the United States in Latin America: La “Periferia turbulenta” como factor de la expansion de los intereses de seguridad de Estados Unidos en America Latina” United States was able to develop a very general policy and agenda which had a positive tone for the Latin American region as a whole. ( Russell and Calle) .
Throughout history, U.S. interest in Latin America was strictly economic, and only in very specific occasions was security an interest. Starting with the Monroe Doctrine, the United States showed her intentions for the region very clearly. From the very beginning the U.S. wanted this region as a “backyard” where economic benefits could be realized through the creation of free market zones. Although the Monroe Doctrine sounded in favor of independence for Latin American countries, it attempted to create another type of economic dependency without the disturbance of European colonial powers. So for this reason it wouldn’t be wrong to state that there is an ongoing tradition in U.S. foreign policy towards Latin America. But due to the drastic changes in global economy, trading between countries became much more easier than in the past. This was the major outcome of what U.S. wished to expand in the world. But again like any other thing, the growing international market economy created its own security problems.
Unlike most goods, some goods cannot always be produced and sold freely, such as illegal narcotics. Producing and selling narcotics are still considered to be illegal in most of the world; despite their rampant consumption all over the world. The production of drugs in Latin America and their sale to Western markets such as United States and Europe became one of the major illegal activities in late 1970s. Max G. Manwaring in his article: Street Gangs: The Newly Urban Insurgency explains how regular street gangs evolve to transnational criminal organizations by selling drugs and kidnapping people and all other sorts of illegal activities in Latin America. For Manwaring the regular street gangs feel obliged to evolve due their geographical parameters in order to expand their commercial and political objectives. And “ As they evolve, they develop into more seasoned organizations with broader drug related markets, as well as very sophisticated transnational criminal organizations with ambitious political and economic agendas. In this connection, they inevitably begin to control ungoverned territory within a nation-state and/or begin to acquire political power in poorly-governed space.” (Manwaring 2005) Therefore when we apply this definition to Latin American street gangs as Manwaring traces the history we would see that most of these street gangs were actually part of the young gangs from California, which moved to Central American republics in the early 1990s. Due to their criminal activities in the U.S. they were directly sent from prisons back to the countries of their parents origin. ( Manwaring 2005) So the evolution of these street gangs into “third generation “ type gangs took place in the countries which today can be easily entitled as weak, corrupted and therefore “failed” due to their inability to stop these criminal acts to get involved with state institutions. Manwaring again explains how today the states can be considered as failed with these words:” The level of corruption of the political, economic, social and security organs of a nation-state is closely related to the degree of weakness of the governmental apparatus, and is a major agent for destabilization and state failure. “One of the major and the first example for a “failed state “ in Latin America was Bolivia. A drug baron named Roberto Suarez Gomez starting from late 1970s till early 1980s ruled Bolivia by controlling every institution of Bolivian government through bribery and threats. And later on a major corruption crisis which leaded a military coup which popularly known as “ Coca Coup” weakened the whole institutions of the state and impede the progress of national economy for a very long time in Bolivia. Bolivia is unfortunately is not the only state who suffers from “third generation” gangs. Today countries such as Mexico and Colombia continue to have weak governments that cannot deal with the criminal activities of these gangs without the financial help of United States. Therefore once again we see United States as a major actor who plays a very important role in this region.
The activities of major drug cartels and transnational criminal organizations in this region especially in Mexico and Colombia caused the second most important threat; after Islamic fundamentalism for United States. After 9/11, the U.S. security departments were mostly dealing with Islamic fundamentalist terrorist organizations in the Middle East; however they also decided to help both Mexican and Colombian governments in their fights against drug cartels and criminal organizations. For Mexico the program of Joint Strategy to Fight Organized Crime (Plan Mexico) was created and later on ratified by both Mexican and United States parliaments. Due to the tendencies of Mexican society, both of the governments decided that the U.S. army would not be part of this plan. So only economic support was decided to be given by the U.S. government to the Mexican state. The reason why the U.S. was so eager to help the Mexican government is clear. First, the U.S. and Mexico share a border; therefore protection of this border is important for the security of United States. Not only illegal immigration flow through this border but also drug trafficking is a major threat for United States. México unfortunately cannot deal with this problem on alone. Robert Russell and Fabian Calle explain the significance of this new joint plan against the drug traffickers in their work: “ The adaptation of this plan by Mexico and United States, is a recognition of the incapacity of a country to face her own turbulences alone for example the insufficiency of the recent offensive operation leaded by Mexican military against drug traffickers in the north of the country. “(Calle and Russell)
The significant existence of United States not only can be seen in Mexico but also in the security affairs of Colombia too. Colombia unlike Mexico not only fights against drug traffickers but also revolutionary guerrilla forces such as FARC (Las Fuerzas Arrmadas Revolucionarias de Colombia) and ELN (Ejercito de Liberacion Nacional). But U.S. involvement in Columbian security affairs became visible due to the drug trafficking issue, which both countries suffer. In order to control this problem the U.S. soon decided that it was necessary to deal with the problem at its origin; which, in the eyes of the U.S. was Columbia. In a document, which explains the situation in Colombia in detail, Commando Sur clearly shows the concern of the U.S. about the recent explosion in the activities of drug dealers in this region: “Drug traffickers are constantly developing new means of preventing interference with their illegal narcotics activities. As we modify our tactics, drug producers and traffickers find innovative methods to develop the drugs and alternate trafficking routes. The drug traffickers of yesterday have become much more lethal today, and this trend is expected to continue. Narcoterrorists and a number of extremely violent gangs do not operate within traditional nation-states boundaries. They live among and terrorize the populace, and take advantage of ungoverned and under-governed spaces across the hemisphere. “
The Plan Colombia, which was ratified by U.S. government in 2000 was aiming to give Colombia both financial and military assistance. With this plan almost 700 million dollars were transferred to fight against narco-terrorism. This number shows us how seriously the U.S. government takes the situation. Russell and Calle again explains the significant role of the U.S. government in Latin America by reminding us that until the invasion of Iraq in 2003, Latin American countries were the second biggest recipient of U.S. military help in the world. (Calle and Russell) Therefore both plans Plan Mexico and Plan Colombia that were financed and supported by the U.S. clearly shows us that the role of United States in this region changed slightly.
During the Cold War era the main threat for the United States was Soviet Union, and as an ideology: communism. Therefore any leftist movement or government in any region was considered to be a major threat, which can cause a “domino effect” and spillover to other regions. So the only aim of United States during these years was to prevent leftist governments to take power. But after the Cold War, the threat of expansion of the Soviet Union was no longer a possibility; the communism threat was vanished. So new challenges such as terrorist groups, criminal gangs were the new enemies; and the threat was no longer coming from a sole enemy.
Therefore in order to preserve the status quo, United States should be able to act willingly to work together with national governments. This should not only mean that United States should only finance the programs to prevent criminal organizations to continue their activities. Financing and military help many times do not bring successful results. Increasing the financial aids and building bigger military bases in the region would only cause a weakened image of these countries. If United States wants to prevent the ongoing transnational threats coming from narco-terrorists, criminal organizations and guerilla movements first of all it needs to give assistance to improve the institutions of these states such as Colombia and Mexico. Undermining the corruption level in these governments would not only worsen the situation in these countries but also weaken the credibility of United States in its war with these criminal organizations. Alienating the opinion of the public, focusing only on hard power would not be sufficient enough to prevent these criminal activities. The perception of the United States for the people of Latin America can only change if United States would change its traditional foreign policy towards this region. In order to build healthier relations with Latin American countries, the U.S. should be more open to dialogue. The ideological differences should not be an obstacle for the United States. Ignorance and hostile policies would only worsen the way Latin Americans perceive the United States as a result. As Manwaring explains “If the United States concentrates its efforts and resources elsewhere and ignores what is happening in Latin America and the Caribbean, the expansion of gangs, of “lawless areas,” and of general instability, as well as the compromise of effective national sovereignty and security could easily destroy the democracy, free market economies and prosperity that have been achieved in recent years.” (Manwaring 2005)
Throughout the duration of the Cold War, nearly every continent felt the repercussions of the conflict between the two major ideologies. Specifically, Latin America found itself in the center of this battlefield between warring ideals on more than one occasion. Leftist movements rose in nearly every South American country; resulting in military coups and installed regimes that detained, brutally tortured, and killed thousands of people directly due to the ongoing ideological struggle. These awful memories of destructive policy did not vanish with their dissolution, but rather had a huge impact in the political consciousness of the people. Although they were located far away from the real conflict zones and were not part of the most crucial areas for Soviet and U.S. interest, these Latin American countries would periodically come to the attention of United States for fiscal purposes. Every time the U.S. had an economic interest to pursue, the elites in these countries readily ignored the interests of the rest of society in order to help the U.S. get what it wanted. Thus, when we look back into the history of the relationship between South American aristocracy and the U.S. it’s almost impossible to disregard the fact that these relations caused political upheaval, social unrest and inequality in the societies of these countries.
Memories of the Cold War changed the perception of the U.S. in the eyes of common people who suffered greatly to further the interests of the elites in these countries. Therefore, it is very difficult to erase the awful effects of past experiences with the U.S. in these societies. The common perception of the U.S. for most of the people in this region today continues to be strongly bounded with the awful memories of the indirect political abuse employed to satisfy the economic interests of the world’s biggest power.
In analyzing the role of the United States in Latin America after the Cold War years we should always remember that the U.S. will have to carry this burden in its dialogue and relationship with almost every Latin American country, regardless of their own participation in failed U.S. policies.
During the 1990s when the U.S. was trying to conceive a new foreign policy scheme, Latin American countries were also experiencing something very new. Countries such as Brazil, Uruguay and Argentina were having a radical transformation after years of military rule and were suddenly witnessing free elections and democratic regimes. Due to the collapse of the Soviet Union, the U.S. was at that time very much focused on conflicting zones such as the Balkans. During the Clinton years the grand strategy of foreign policy appeared to be based on the notion of soft power; however traces of containment policy were preserved from the Cold War era. Constructing democratic and free trade zones in the Balkans after the dissolution of Yugoslavia was the main mission for United States. Latin America however, once again became important to U.S. interests because of the Panama Crisis in 1989, Haiti intervention in 1994 and also due the narcotraffic issue, which was causing problems for U.S. security. Apart from these major problems as it was mentioned by Robert Russell and Fabian Calle in their work on the role of the United States in Latin America: La “Periferia turbulenta” como factor de la expansion de los intereses de seguridad de Estados Unidos en America Latina” United States was able to develop a very general policy and agenda which had a positive tone for the Latin American region as a whole. ( Russell and Calle) .
Throughout history, U.S. interest in Latin America was strictly economic, and only in very specific occasions was security an interest. Starting with the Monroe Doctrine, the United States showed her intentions for the region very clearly. From the very beginning the U.S. wanted this region as a “backyard” where economic benefits could be realized through the creation of free market zones. Although the Monroe Doctrine sounded in favor of independence for Latin American countries, it attempted to create another type of economic dependency without the disturbance of European colonial powers. So for this reason it wouldn’t be wrong to state that there is an ongoing tradition in U.S. foreign policy towards Latin America. But due to the drastic changes in global economy, trading between countries became much more easier than in the past. This was the major outcome of what U.S. wished to expand in the world. But again like any other thing, the growing international market economy created its own security problems.
Unlike most goods, some goods cannot always be produced and sold freely, such as illegal narcotics. Producing and selling narcotics are still considered to be illegal in most of the world; despite their rampant consumption all over the world. The production of drugs in Latin America and their sale to Western markets such as United States and Europe became one of the major illegal activities in late 1970s. Max G. Manwaring in his article: Street Gangs: The Newly Urban Insurgency explains how regular street gangs evolve to transnational criminal organizations by selling drugs and kidnapping people and all other sorts of illegal activities in Latin America. For Manwaring the regular street gangs feel obliged to evolve due their geographical parameters in order to expand their commercial and political objectives. And “ As they evolve, they develop into more seasoned organizations with broader drug related markets, as well as very sophisticated transnational criminal organizations with ambitious political and economic agendas. In this connection, they inevitably begin to control ungoverned territory within a nation-state and/or begin to acquire political power in poorly-governed space.” (Manwaring 2005) Therefore when we apply this definition to Latin American street gangs as Manwaring traces the history we would see that most of these street gangs were actually part of the young gangs from California, which moved to Central American republics in the early 1990s. Due to their criminal activities in the U.S. they were directly sent from prisons back to the countries of their parents origin. ( Manwaring 2005) So the evolution of these street gangs into “third generation “ type gangs took place in the countries which today can be easily entitled as weak, corrupted and therefore “failed” due to their inability to stop these criminal acts to get involved with state institutions. Manwaring again explains how today the states can be considered as failed with these words:” The level of corruption of the political, economic, social and security organs of a nation-state is closely related to the degree of weakness of the governmental apparatus, and is a major agent for destabilization and state failure. “One of the major and the first example for a “failed state “ in Latin America was Bolivia. A drug baron named Roberto Suarez Gomez starting from late 1970s till early 1980s ruled Bolivia by controlling every institution of Bolivian government through bribery and threats. And later on a major corruption crisis which leaded a military coup which popularly known as “ Coca Coup” weakened the whole institutions of the state and impede the progress of national economy for a very long time in Bolivia. Bolivia is unfortunately is not the only state who suffers from “third generation” gangs. Today countries such as Mexico and Colombia continue to have weak governments that cannot deal with the criminal activities of these gangs without the financial help of United States. Therefore once again we see United States as a major actor who plays a very important role in this region.
The activities of major drug cartels and transnational criminal organizations in this region especially in Mexico and Colombia caused the second most important threat; after Islamic fundamentalism for United States. After 9/11, the U.S. security departments were mostly dealing with Islamic fundamentalist terrorist organizations in the Middle East; however they also decided to help both Mexican and Colombian governments in their fights against drug cartels and criminal organizations. For Mexico the program of Joint Strategy to Fight Organized Crime (Plan Mexico) was created and later on ratified by both Mexican and United States parliaments. Due to the tendencies of Mexican society, both of the governments decided that the U.S. army would not be part of this plan. So only economic support was decided to be given by the U.S. government to the Mexican state. The reason why the U.S. was so eager to help the Mexican government is clear. First, the U.S. and Mexico share a border; therefore protection of this border is important for the security of United States. Not only illegal immigration flow through this border but also drug trafficking is a major threat for United States. México unfortunately cannot deal with this problem on alone. Robert Russell and Fabian Calle explain the significance of this new joint plan against the drug traffickers in their work: “ The adaptation of this plan by Mexico and United States, is a recognition of the incapacity of a country to face her own turbulences alone for example the insufficiency of the recent offensive operation leaded by Mexican military against drug traffickers in the north of the country. “(Calle and Russell)
The significant existence of United States not only can be seen in Mexico but also in the security affairs of Colombia too. Colombia unlike Mexico not only fights against drug traffickers but also revolutionary guerrilla forces such as FARC (Las Fuerzas Arrmadas Revolucionarias de Colombia) and ELN (Ejercito de Liberacion Nacional). But U.S. involvement in Columbian security affairs became visible due to the drug trafficking issue, which both countries suffer. In order to control this problem the U.S. soon decided that it was necessary to deal with the problem at its origin; which, in the eyes of the U.S. was Columbia. In a document, which explains the situation in Colombia in detail, Commando Sur clearly shows the concern of the U.S. about the recent explosion in the activities of drug dealers in this region: “Drug traffickers are constantly developing new means of preventing interference with their illegal narcotics activities. As we modify our tactics, drug producers and traffickers find innovative methods to develop the drugs and alternate trafficking routes. The drug traffickers of yesterday have become much more lethal today, and this trend is expected to continue. Narcoterrorists and a number of extremely violent gangs do not operate within traditional nation-states boundaries. They live among and terrorize the populace, and take advantage of ungoverned and under-governed spaces across the hemisphere. “
The Plan Colombia, which was ratified by U.S. government in 2000 was aiming to give Colombia both financial and military assistance. With this plan almost 700 million dollars were transferred to fight against narco-terrorism. This number shows us how seriously the U.S. government takes the situation. Russell and Calle again explains the significant role of the U.S. government in Latin America by reminding us that until the invasion of Iraq in 2003, Latin American countries were the second biggest recipient of U.S. military help in the world. (Calle and Russell) Therefore both plans Plan Mexico and Plan Colombia that were financed and supported by the U.S. clearly shows us that the role of United States in this region changed slightly.
During the Cold War era the main threat for the United States was Soviet Union, and as an ideology: communism. Therefore any leftist movement or government in any region was considered to be a major threat, which can cause a “domino effect” and spillover to other regions. So the only aim of United States during these years was to prevent leftist governments to take power. But after the Cold War, the threat of expansion of the Soviet Union was no longer a possibility; the communism threat was vanished. So new challenges such as terrorist groups, criminal gangs were the new enemies; and the threat was no longer coming from a sole enemy.
Therefore in order to preserve the status quo, United States should be able to act willingly to work together with national governments. This should not only mean that United States should only finance the programs to prevent criminal organizations to continue their activities. Financing and military help many times do not bring successful results. Increasing the financial aids and building bigger military bases in the region would only cause a weakened image of these countries. If United States wants to prevent the ongoing transnational threats coming from narco-terrorists, criminal organizations and guerilla movements first of all it needs to give assistance to improve the institutions of these states such as Colombia and Mexico. Undermining the corruption level in these governments would not only worsen the situation in these countries but also weaken the credibility of United States in its war with these criminal organizations. Alienating the opinion of the public, focusing only on hard power would not be sufficient enough to prevent these criminal activities. The perception of the United States for the people of Latin America can only change if United States would change its traditional foreign policy towards this region. In order to build healthier relations with Latin American countries, the U.S. should be more open to dialogue. The ideological differences should not be an obstacle for the United States. Ignorance and hostile policies would only worsen the way Latin Americans perceive the United States as a result. As Manwaring explains “If the United States concentrates its efforts and resources elsewhere and ignores what is happening in Latin America and the Caribbean, the expansion of gangs, of “lawless areas,” and of general instability, as well as the compromise of effective national sovereignty and security could easily destroy the democracy, free market economies and prosperity that have been achieved in recent years.” (Manwaring 2005)
7/09/2009
ROSTOW VE AFRİKA
Üniversite'nin üçüncü senesinde Boğaç Hoca bize State and Society dersinde W.W Rostow'un "The stages of economic growth "Modernizasyon teorisinden bahsetmişti. Sonra bu teorinin kritiğini yapan bir çok makale okumuştuk Said'in oryantalizminden bir bölümde içlerinde vardı.Benim aklımda en iyi sanırım Said'in bu teoriye getirdiği eleştiri kaldı sebebi bir kültürel emperyalizmden sonra tekrar Şarkiyatçılığı okumamdan kaynaklanıyor.Rostow'a göre gelişimini tamamlamış Avrupa ve Amerika Birleşik Devleti , Kanada gibi ülkelere göre hala geleneksel aşamada olup kalkış yani "take off" aşamasına geçememiş ülkelerin modernleşmesi (modernleşme birebir olarak Rostow'a göre ilerleme Batılı demokratik ülkelerin siyasi ve ekonomik seviyesine ulaşma anlamına geliyor) ancak yine Batılı ülkelerin izlediği yoldan mümkündü.Kısacası tek bir güzergah var ve bu güzergahı takip edince kommunizm batağına saplanmadan bir Norveç bir Danimarka olabilirsiniz. Tabi Rostow kalkış sürecini (teorinin en gerçekçi kısmı bence buydu) en az 50-100 sene olarak belirlemişti.Sonuçta bu teoriyi şimdi neden anlattığımı birazdan daha net bir şekilde açıklayacağım.Daha öncede Andrew Miwenda'nın Ted Talkta ki bir konuşmasını buraya koymuştum.Onun da anlattığı gibi Afrika'da bir çok ülkenin neden milyonlarca dolarlık yardım fonlarını verimli kullanamadıklarını ve bu fonların ülkelerin ekonomilerine bir şekilde yardımcı olmaktan neden yıkıcı etkilerinin olduğunu çok genel olarak burada açıklamıştım.Rostow'un teorisinin bütün bu olaylarla olan bağlantısına gelince...
1960'larda bağımsızlıklarını ilan eden Mauritanya, Mali, Nijerya,Senegal, Sierra Leone,Uganda, Kenya, Somali, Rwanda, Burundi, Tanganyika, Zanzibar, Zambia, Malawi, Madagascar gibi Afrika ülkelerinin birden bire kendilerini Amerika'nın "çevreleme"politikası kapsamında yaymaya çalıştığı Rostow'un bu beş basamaktan oluşan modernizasyon güzergahında bulmaları aslında çok da şaşırtıcı değil.Bu ülkelerin bağımsızlık kazanır kazanmaz postsömürgecilik dediğimiz sürece girmeleri ve sömürgeciliğin aslında bir başka türüne maruz kalmalarının en önemli sebeplerinden biri bu ülkelerin elit tabakalarını oluşturan yine bürokrasi ağına egemen olan bireylerinin çoğunun eğitimlerini Batı'da almaları ve ülkelerine geldiklerinde toplumlarına Rostow'un bu ülkelere yabancı olduğu kadar yabancı kalmaları. Her topluma uygun oldukça esnek beş aşamalı modernizasyon süreci gibi gösterilen bu teoriyi oldukça ciddiye alan,bu ülkelerin liderleri tabı sonunda halklarına büyük bir hayalkırıklığı yaşatıyor.En korkuncu da yıllar geçtikçe yukarıda saydığım bu ülkelerden bir çoğu içsavaşlarla çalkalanıp durmaya devam etti ve çok az bir gelişim göstererek o çok inanılan beş aşama'nın sözde ikinci aşamasına dahi geçebilicek seviyeye gelemedi.(Geleneksel aşamadan, kalkış aşamasına geçebilmek kafa karışıklığı yaratmasın elli sene almıyor hele ki dünyadaki bir çok ülkenin teknolojinin belli nimetlerinden faydalandıkları bir sürece çoktan geçtiği düşünülürse.)
Aslında, Batının ve bu ülkelere egemen olan elit tabakaların hayalkırıklığı yaşadığını hiç sanmıyorum. Belki peacecorplarda, yine büyük bir iyi niyetle sivil toplum örgütlerinde bu ülkelerin gelişimi için canla başla çalışan görevliler dışında Batı'da Afrika için endileşenen bir kaç gazeteci ve duyarlı insan dışında gerçekten pek bir kimse olduğunu düşünmüyorum.( Ben hala bu sivil toplum örgütlerinde iyi niyetli idealist insanlar olabiliceği fikrini taşıyan naif bir insanım) Fakat bireylerin aksine, Rostow'un bu teorisini çalışmalarında temel alarak, sürekli olarak yardım fonlarını arttırıp Afrika'daki bu ülkeleri daha dışa bağımlı hale getiren kuruluşların projelerinde altında büyük bir iyi niyet ve naiflik yattığına da inanmıyorum. Milyonlarca doların ne şekilde harcanması gerektiği planlanırken o milyonlarca doların sahiplerinin bazı konularda ne kadar titiz olduklarını biliyoruz.Bu konuda neden peki titizlik mükemmel sonuçlar getirmiyor? Bunu anlamanın en kolay yolu sanırım bu milyonlarca doları veren bankaların devletlerin Afrika'daki ülkelerde muhattaplarının kim olduklarına bakmak. Oldukça yozlaşmış hükümetler. Afrika'da yabancı fonlardan faydalanan onlarca hükümet bu fonların neredeyse yüzde atmışı gibi bir kısmını direk olarak içsavaşın sürekliliği fikri üzerine kurulmuş ticari anlaşmalara imza atan silah tüccarlarıyla çalışmalarını desteklemek için kullanıyor. Askeri harcamalara giden bütçeler sağlık, alt yapı,saniyeleşme gibi projelere ayrılıcak ödenekleri ne yazık ki her gün biraz daha azaltıyor. Batı güya "sorumluluğunu yerine getiriyor" çünkü fonlar Afrika'ya ulaşıyor, fakat ne yazık ki gerçekten ulaşması gereken kişilere değil. Ve tabiki bütün bu rezaletten sadece Afrika'daki kana bulanmış hükümetler ve silah tüccarları değil, görüntüde gayet iyi gözüken yardımsever Batılı hükümetlerde onlar kadar sorumlu. Sonuç olarak bir türlü gelişemeyen iç sanayi Batıya olan bağımlılığı zorunlu kılmaya devam ettiği sürece Afrika sevgili Rostow'un belirlediği o beş inanılmaz aşamada geleneksel olanında ( belki de baştan beri istenilen buydu) kalmaya devam edicek gibi gözüküyor.
Boston Review'deki bu konuyla ilgili ( sadece Afrika'yla ilgili değil) yazılan makelelerin hepsini okuyun derim.
Boston Review — Special Feature: Development in Dangerous Places
özellikle bu makale sanırım durumu oldukça net açıklıyor.
Boston Review — Stephen D. Krasner: If third parties play a more decisive role, there is some hope
7/08/2009
DUVARLAR
Buenos Aires capital'in dışındaki semtlerden birinde fakir villalarla(gece kondu mahallesi) oldukça yüksek gelirli ailelerin iki üç katlı villarda yaşadığı country clubları ayırmak için tam zamanını hatırlamıyorum ama bu sene bir set gibi bir şey çekilmişti.,Argentina calls halt to a wall separating rich from poor | World news
| The Observer
Ayrıca yine daha önce Güney California'nın Meksikayla olan sınırında narcotrafico'yu engellemek için bir duvarın inşasından bahseden bir makele okumuştum sanırım latin american news review'da sonra aradan baya bir zaman geçti ve wemakemoneynotart'ta LSE'nin Resist projesindeki konuk konuşmacılarının audio filelarını buldum.Neyse sonuç olarak bu aralar dinlediğim en ilginç konuşmalardan biri biraz sıkıcı bir ses tonu olabilir ama sonuna kadar dinlemenizi öneririm. Brown'da ulus devlet projesinin bir yerlerde hata verdiğini ve bunun en önemli göstergelerinden birinin ortaya çıkan yeni duvarlar olduğunu düşünüyor ve sebepleri açıklıyor. Ben bu dönem aldığım Latin Amerika güvenlik seminerinde yeni oluşumların mesela uyuşturucu kartellerinin , bu kartellerin egemen olduğu fakir gettoların ve bütün bunların yanında artan gelir farkının yarattığı sınıfsal uçurumların artık çok farklı kitlesel çözümler yarattığını farkettim. Bahsettiğim farklılıklar başka bölgelerde mesela Ortadoğudu'da Afrika'da Avrupa'da dinden ideolojiden ırktan kaynaklanan ve genelde bir türlü çözümlenemeyen sorunlardan da tabi kaynaklanıyor fakat bunun ötesinde de Arjantin örneğinde olduğu gibi görülücek bir şey daha var devlet yeterli olmadığı için , belli gruplar belli cemaatler kendilerini bu sefer dinlerinden ırklarından dolayı değil sadece karşıdakinin ondan daha yoksul olmasından ötürü ona tehlikeli sıfatını yüklediği için kendini koruma amaçlı setler çekmeye çalışıyor. Devlet tabiki de ilk defa yetersiz kalmıyor,hele ki Latin Amerika'da "failed states" dediğimiz kavram 1970'lerın başında Roberto Suares Gomez'in ilk uyuşturucu baronu olarak ortaya çıkıp 1982 yılında ülkede coca coup olarak anılan haziran askeri darbesini yaptırıcak kadar büyük bir güce erişip ülkeyi resmen failed state konumuna sürüklemesiyle başlıyor. Yani oldukça alışıldık bir durum devletin gettolara,narcotraficoya , gelir uçurumlarına çözüm bulamaması , ama Arjantin Bolivya değil ve belki de bir çok devlet organı mükemmel olarak çalışmasa da asla failed state'lik bir noktaya gelmedi. Bir şeyler hala yürüyor ama insanlar güvensizliklerinden ötürü belediye başkanlarına yaptıkları baskıyla duvar inşa ettirmeye kadar götürüyorlar işi ve bence bu çok korkutucu. Tabi hala toplumların baskısıyla değil de hükümetlerin toplumlara empoze ettikleri siyasi güvensizlik ve korku politikalarıyla inşa edilen duvarlarda mevcut . İsrail'deki , Pakistan Bangladesh arasındaki , bunun gibi bi sürü örnek var ben hepsini tam olarak hatırlamıyorum. Sonuç olarak LSE'nin resist adlı projesi çok ilginç konuşmaların hepsini dinlemedim ama değişen güç yapılarını inceleyen bir çok konuşma mevcut.Bir bakın derim.
Resist - Interviews
7/05/2009
ZIZEK
Uzun zaman oldu Zizek'in yazdıklarına bakmıyordum.Twitter'ına bakmak gibi korkunç bir günah işledim, ve bütün cumartesi öğleden sonramı Zizek'in yeni makalelerine okuyup sonrasında sindirmeye çalışarak geçirdim.Sanırım çok iyi yaptım,özellikle ,lacan.com da yazdığı bir makaleyi okuduktan sonra yazmam gereken 12 sayfalık paper,hondurastaki lanet olası darbe,Arjantin seçimlerinde Nestor Kirchner'in ve PJ'nin aldığı darbe falan her şey bi anda önemini yitirdi.Bazen gerçekten daha çok teori dersi almadığım için pişman oluyorum , pişman oluşlarım da nedense hep ya Zizek ya da Alain Badiou'nun okuduğum makaleleri yüzünden oluyor. Pişman olmaya büyük bir zevkle fakat aralıklarla Zizek ve Badiou okumaya devam ettikçe devam ediceğim...
My Own Private Austria
Slavoj Zizek
How are we to locate Josef Fritzl, the Austrian monster who had her daughter imprisoned for a quarter of century and, after thousands of rapes, had many children with her?
Hegel was fully aware of how the weight of an event provided by its symbolic inscription “sublates” its immediate reality – in his Philosophy of History, he provided a wonderful characterization of Thucydides’s history of the Peloponnesian war: “In the Peloponnesian War, the struggle was essentially between Athens and Sparta. Thucydides has left us the history of the greater part of it, and his immortal work is the absolute gain which humanity has derived from that contest.” One should read this judgment in all its naivety: in a way, from the standpoint of the world history, the Peloponnesian war took place so that Thucydides could write a book on it. The term “absolute” should be given here all its weight: from the relative point of our finite human interests, the numerous real tragedies of the Peloponnesian war (suffering, devastation) are, of course, infinitely more important than a book, but from the standpoint of the Absolute, it is the book that matters.
devamı
THE SYMPTOM 10 » My Own Private AustriaSlavoj Zizek
ve bir pdf :
Žižek
My Own Private Austria
Slavoj Zizek
How are we to locate Josef Fritzl, the Austrian monster who had her daughter imprisoned for a quarter of century and, after thousands of rapes, had many children with her?
Hegel was fully aware of how the weight of an event provided by its symbolic inscription “sublates” its immediate reality – in his Philosophy of History, he provided a wonderful characterization of Thucydides’s history of the Peloponnesian war: “In the Peloponnesian War, the struggle was essentially between Athens and Sparta. Thucydides has left us the history of the greater part of it, and his immortal work is the absolute gain which humanity has derived from that contest.” One should read this judgment in all its naivety: in a way, from the standpoint of the world history, the Peloponnesian war took place so that Thucydides could write a book on it. The term “absolute” should be given here all its weight: from the relative point of our finite human interests, the numerous real tragedies of the Peloponnesian war (suffering, devastation) are, of course, infinitely more important than a book, but from the standpoint of the Absolute, it is the book that matters.
devamı
THE SYMPTOM 10 » My Own Private AustriaSlavoj Zizek
ve bir pdf :
Žižek
7/04/2009
IMF
IMF bir çok ülkenin kabusu , IMF'in kabus olduğu bir ülkeden diğerine gelip ekonomi ve siyaset okuyorum. IMF'in neden kabus olduğunu hem Türkiye'de hem de Arjantin'de size süper açıklayabilicek binlerce insan var , bakkala gidin orada köşede iddaa kuponu dolduran adam bile , kanımızı emdiler adiler şerefsizler diye cümleye başlayıp size benim aldığım ekonomi derslerinden çok daha renkli örneklerle dolu heyecanlı bir ders verebilir.O adam sonra mesela arjantinli taksici IMF'den nefret eder durur siz de ne boktan şeymiş bu IMF diyip kestirip atarsınız. Zaten IMF'in kötü olması için her türlü sebep mevcuttur, gelişmekte olan bir ülkenin siyasetinden kültüründen beslendiyseniz. IMF Bretton Woods'dan doğan yine şeytani bir Amerika ürünüdür,evet Avrupa'nın belli başlı ülkeleri IMF'ın para havuzuna varlıklarının bir kısmını vermeyi kabul etmiştir , çünkü onlarda kötü emperyalist korkunç avrupa ülkeleridir. Diğer küçük zavallı ülkelerde işte küçük ve zavallı oldukları için bu korkunç canavarların ellerinde oyuncak olmaktadırlar. Çünkü her zaman bir tane iyi ve bir tane kötü vardır, en azından bizim sevgili milliyetçi , yine milliyetçi solcu büyüklerimizin gözünde, o yüzden daha 10 yaşında bir öğrenci yerli malı haftasında, nefret etmesi gereken yabancı kaynakların adlarını yavaş yavaş tanımaya başlar. IMF ,Amerika,Avrupa'nın devleri,Türkiye'mi biz iyiyiz, biz bir zamanlar güçlüydük,kanımızı nasıl kapitulasyonlarla emdilerse başka bir şekilde şimdi IMF'le emiyorlar. Bu bir çocuğa anlatılır çocuk inanır, hatta üniversitede dört sene siyaset okuyan bir öğrenci bile mezun olup diplomasını aldıktan sonra buna inanmaya devam edebilir, çünkü eğer hocaları böyle söylemişse, eğer tatlı hürriyet gazetesinde bunları okumuşsa, tv'yi açtığında reha amcası ,başlıklarda IMF'i yine Türkiye'nin karşısındaki en büyük düşmanmışcasına , "IMF yine yaptı yapıcağını vs"yle başlayan cümleler kurarak haberlerini sunmuşsa , o yerli malı haftasında kafasına belli başlı fikirler sokulan çocuk büyür liseye gider üniversiteye gider işe başlar , bakkalın önünde iddaa oynayan ve size şeytan amerika şeytan IMF temalı ateşli konuşmayı yapan adama dönüşebilir.
Peki,IMF canım benim nasıl bu kadar kötüdür nasıl yani gerçekten kötümüdür? Veyahut şöyle soruyorum,IMF'in çok şeytani bir kuruluş olduğunu düşünmemiz gerektiğini bize anlatmaya çalışanların argümanlarından en vurucu olanı nedir?"Kanımızı emdiler" Kanımızı aldığımız borçlara koydukları yüksek faizlerle emdiler. Bir ülke neden IMF'den bu kadar nefret ederken kredi almaya devam eder? Çünkü bu ülkenin normal vatandaşı IMF'den nefret etmeye devam ederken doğal olarak,bu lanet olası kuruluş öyle bir bağımlılık haline gelmiştir ki ülke ekonomisi için , zavallı güzel ülkemiz o yüzden duramaz kredi almaya devam eder diye düşünür durur. Her şeyi kendi zavallı güzel ülkemiz üzerinden düşünmeyi belki bırakırsak , IMF'in mi şeytan yoksa , ülkemizin büyük bir şirket mişcesine şanslı bir kaç hisse sahibi tarafından yönetilip bu hisse sahiplerininin mi korkunç olup olmadığına karar verebiliriz. Ülkemiz sanki büyük bir şirket o bir kaç şanslı hissesahibinin çıkarları aldıkları büyük riskler , bu büyük risklerin manasızlığı, kısa vaadede yine sadece onların işine gelen tatlı etkileri, fakat uzun vaadedeki o hissesahipleri dışında ülkenin geri kalan her vatandaşının ödemek zorunda olduğu bedel?
IMF kötüdür, çünkü güzel ve zavallı ülkemiz kuruluşundan beri yarattığı mitlere, bir yenisini eklemekte bir sakınca görmemiştir. Şimdi lütfen ilkelerine bağlı, ülke sanayisini geliştirmek için and içmiş çok sevgili büyük işadamları, devlet adamları hatta hiç bir aksiyonda bulunmayan ama yine de sahnelerde olan adamlar mı kötüdür IMF'mi ? Peki bu şeker adamcıklar ülke ekonomisi alaşağı olurken,çok büyük bir zarar görürler mi ? Tabiki de hayır, çünkü devlet baba bazı çocuklarını diğer çocuklarından ayırır.O bazı çocuklar bir şekilde piyasada kalmayı başarır , yeni manasız riskler almaya hatta teşvik edilirler çünkü nedense sahnelerde kısa süren mutluluklar uzun süren mutluluklardan çok daha değerlidir."Diğer" çocuklarda aylık gelirlerine oranla sayko düzeyde vergiler verip küçük hayatlarına devam edip , IMF'in herşeyin sorumlusu olarak görmeye devam ederler.
Bu da böyle bir hikayedir, bu hikayenin çok daha profesyonelce yazılmışını , devlet babanızdan ıyylayıp soğumamak, nefret etmemek istiyorsanız o da olur başka bir devlet babadan nefret edin ama olayın aslını şöyle bir görün Simon Johnson'nın makalesini okuyun derim
The Quiet Coup - The Atlantic (May 2009)
Peki,IMF canım benim nasıl bu kadar kötüdür nasıl yani gerçekten kötümüdür? Veyahut şöyle soruyorum,IMF'in çok şeytani bir kuruluş olduğunu düşünmemiz gerektiğini bize anlatmaya çalışanların argümanlarından en vurucu olanı nedir?"Kanımızı emdiler" Kanımızı aldığımız borçlara koydukları yüksek faizlerle emdiler. Bir ülke neden IMF'den bu kadar nefret ederken kredi almaya devam eder? Çünkü bu ülkenin normal vatandaşı IMF'den nefret etmeye devam ederken doğal olarak,bu lanet olası kuruluş öyle bir bağımlılık haline gelmiştir ki ülke ekonomisi için , zavallı güzel ülkemiz o yüzden duramaz kredi almaya devam eder diye düşünür durur. Her şeyi kendi zavallı güzel ülkemiz üzerinden düşünmeyi belki bırakırsak , IMF'in mi şeytan yoksa , ülkemizin büyük bir şirket mişcesine şanslı bir kaç hisse sahibi tarafından yönetilip bu hisse sahiplerininin mi korkunç olup olmadığına karar verebiliriz. Ülkemiz sanki büyük bir şirket o bir kaç şanslı hissesahibinin çıkarları aldıkları büyük riskler , bu büyük risklerin manasızlığı, kısa vaadede yine sadece onların işine gelen tatlı etkileri, fakat uzun vaadedeki o hissesahipleri dışında ülkenin geri kalan her vatandaşının ödemek zorunda olduğu bedel?
IMF kötüdür, çünkü güzel ve zavallı ülkemiz kuruluşundan beri yarattığı mitlere, bir yenisini eklemekte bir sakınca görmemiştir. Şimdi lütfen ilkelerine bağlı, ülke sanayisini geliştirmek için and içmiş çok sevgili büyük işadamları, devlet adamları hatta hiç bir aksiyonda bulunmayan ama yine de sahnelerde olan adamlar mı kötüdür IMF'mi ? Peki bu şeker adamcıklar ülke ekonomisi alaşağı olurken,çok büyük bir zarar görürler mi ? Tabiki de hayır, çünkü devlet baba bazı çocuklarını diğer çocuklarından ayırır.O bazı çocuklar bir şekilde piyasada kalmayı başarır , yeni manasız riskler almaya hatta teşvik edilirler çünkü nedense sahnelerde kısa süren mutluluklar uzun süren mutluluklardan çok daha değerlidir."Diğer" çocuklarda aylık gelirlerine oranla sayko düzeyde vergiler verip küçük hayatlarına devam edip , IMF'in herşeyin sorumlusu olarak görmeye devam ederler.
Bu da böyle bir hikayedir, bu hikayenin çok daha profesyonelce yazılmışını , devlet babanızdan ıyylayıp soğumamak, nefret etmemek istiyorsanız o da olur başka bir devlet babadan nefret edin ama olayın aslını şöyle bir görün Simon Johnson'nın makalesini okuyun derim
The Quiet Coup - The Atlantic (May 2009)
6/22/2009
LA NUEVA TENDENCIA: ACUMULACION DE LAS RESERVAS INTERNACIONALES + LAS FALLAS DEL MERCADO
En el sistema monetario el rol de las reservas internacionales son indispensables. S.S Chan en su artículo The Basic Framework for Internacional Reserves and Its Application to Macao sostiene que las reservas internacionales existen en cada economía independiente que no cierra sus puertas completamente a las transacciones internacionales, aunque la cantidad de transacciones internacionales siempre es controlada por las autoridades en diferentes regiones de económicas. (S.S. CHAN 2007) Entonces, como S.S Chan expone, cada gobierno de cada país tiene su propia manera de determinar la cantidad de sus reservas internacionales y también su función en su agenda económica. Pero debido a las nuevas condiciones del sistema internacional monetario, cada país también tiene que concentrarse en la esfera de liquidez global y plantear la decisión de acumulación en el marco del funcionamiento del régimen monetario internacional. Entonces, las nuevas características de la economía internacional causan la nueva tendencia de acumular reservas internacionales. Para entender porqué hoy los países -especialmente los de economías en desarrollo- acumulan grandes cantidades de reservas internacionales es necesario examinar los nuevos factores que aparecieron después del abandono de Bretton Woods en el sistema financiero. Durante los años de Bretton Woods, las tasas fijas estaban protegidas por los fuertes controles del flujo de capital entre países. Los mercados financieros domésticos también estaban estríctamente controlados. (John Eatwell, Lance Taylor 2006) Pero después del abandono de Bretton Woods, una nueva etapa comenzó en el año 1973. Después de Bretton Woods, los países empezaron a dejar de fijar sus monedas en dólares y también empezaron a permitir que sus monedas sean convertidas a otras monedas extranjeras. Harish Damodoran en su artículo Paradox of floating exchange rates and rising reserves -- I -- Insatiable appetite for reserves explica porqué en teoría los países ya no estaban obligados a acumular enormes cantidades reservas internacionales después de Bretton Woods con el siguiente argumento: “por que después de Bretton Woods los países no estaban obligados a mantener ningún tipo de nivel de cambio. Por eso la necesidad de los bancos centrales de guardar las reservas internacionales desaparecen. Por que todos los desequilibrios en balanza de pagos han sido corregidos automáticamente durante los movimientos en los tipos de cambios” (Damodoran 2000). Sin embargo, las nuevas condiciones que emergen después de la liberalización del mercado internacional causó que casi todas las economías en desarrollo continúen acumulando más reservas internacionales.
Las reservas internacionales mundiales crecieron a 2 trillones de dólares en 2001 y después continuaron creciendo a 5 trillones de dólares en 2007. Este extraordinario crecimiento fue analizado por muchos economistas. Entre los varios argumentos de estos economistas algunos resultan fundamentales de explicar porqué hay algunos países que continúan acumulando reservas internacionales. Primero, es muy importante mencionar que las estadísticas muestran que hay una tendencia entre los países en desarrollo de acumular reservas. Después de las mayores crisis de los noventas, los países emergentes, especialmente los países de Asia, no quisieron afrontar los mismos tipos de riesgos otra vez. Por eso empezaron a aumentar sus reservas internacionales para usar como un buffer que pueda prevenir los efectos graves de las crisis y el alto nivel de volatilidad. Los países en desarrollo, a diferencia de los países desarrollados, son más lentos para construir mecanismos que puedan generar otros tipos de medidas para defender sus economías domésticas. Por eso, para los países en desarrollo el valor de tener grandes cantidades de reservas internacionales es más signicativo que para los países desarrollados. Porque muchas veces después de un “sudden shock”, las reservas internacionales sirven como una medida de precaución para prevenir los costos desfavorables, como la escasez de liquidez internacional. Los reservas internacionales son necesarias para los países en desarrollo porque hay siempre una limitación para pedir préstamos en divisas extranjeras. (S.S CHAN 2007) Y como los economistas argumentan en La política económica de la acumulación de reservas : “Debido a las experiencias anteriores los países vieron que las instituciones multilaterales, particularmente el FMI, no logró asumir el rol de administrar un tipo de pool que pudiera explotar todas las posibilidades de diversificación del riesgo que surgen debido a las nuevas condiciones del mercado internacional.” (Martin Redrado/Jorge Carrera/Diego Bastourre/Javier Ibarlucia 2006) Por esta razón, los estados que tienen economías en desarrollo muchas veces, a causa que no hay otras posibilidades más fáciles y efectivas, siguen acumulando las reservas internacionales. Sin embargo, los motivos de precaución no son la única razón para explicar el notable crecimiento en la acumulación de reservas.
Otra razón mencionada otra vez en el trabajo de varios economistas argentinos (La política económica de la acumulación de reservas) es que la imitación de las políticas de los vecinos también puede ser un motivo para que los países acumulen reservas internacionales, “La teoría de la “batalla por las reservas” de Turner y Moreno sugeriría que un país no debería poseer menos reservas (en términos relativos) que sus vecinos, pues su calificación crediticia y la recepción de capitales se vería afectada negativamente.” Y también los países en desarrollo muchas veces ven la acumulación de reservas internacionales como un método para ponerse al nivel de los países desarrollados.
Como conclusión, la acumulación de reservas internacionales puede continuar creciendo en países que tienen economías desarrollas como China, Corea, India y Rusia porque los desequilibrios en la economía internacional no van a desaparecer. Entonces lo necesario para evitar la opción de la acumulación de reservas es que los países tienen reformar la estructura de FMI que pueda ayudar a estos países a diversificar los riesgos de la economía.
LAS FALLAS DEL MERCADO
Las fallas del mercado pueden ocurrir debido a varias razones. Cuando una de estas razones causa problemas en el mercado, a veces el estado interviene para solucionarlos. Pero no sabemos si el estado siempre puede actuar como regulador perfecto y solucionar los problemas. Como dice Milton Friedman: “Al igual que hay defectos de mercado, también hay defectos de Estado.” Los economistas se dividen en dos campos. Algunos argumentan que es mejor que los estados intervengan en mercado cuando los problemas ocurren debido a las fallas del mercado, y otros sostienen que es mejor que los mercados solucionen sus problemas naturalmente sin la prevención de los estados. Las fallas del mercado pueden ocurrir cuando hay una competencia imperfecta, por ejemplo, cuando hay un monopolio que produce sólo un tipo de bienes, digamos, autos. A veces, como no hay ningún tipo de competencia a este monopolio de producir autos, el mismo puede tener un oportunidad de vender sus autos sin renovar los modelos cada año por un precio muy alto. Eso implica una falla del mercado, porque los consumidores de autos no pueden disfrutar de los beneficios de las nuevas tecnologías y tampoco compran por precios muy altos. Entonces, para prevenir esta injusta situación, los gobiernos pueden operar como reguladores y ofrecer la mejor solución posible. Y para lograrlo el estado puede introducir políticas que favorezcan la competencia.
Además de la competencia imperfecta, las externalidades negativas pueden causar fallas en el mercado. Las externalidades ocurren en cada mercado porque los intercambios en el mercado inevitablemente generan efectos a terceros. Hay dos tipos de externalidades, positivas y negativas. Las positivas tienen un beneficio en los terceros pero las negativas tienen un costo en los terceros. Por ejemplo, hay una fábrica que produce productos cosméticos, y durante el proceso de producción contamina las aguas con sus residuos industriales. Este es un ejemplo de una externalidad negativa porque tiene un costo para toda la sociedad. Por eso, para prevenir este costo, el estado puede poner tarifas a las fábricas o obligarlas a construir instalaciones de eliminación de sus residuos industriales.
A veces, es difícil decidir si una externalidad es positiva o negativa. La volarizacion en muchos situación es subjetivo. Por ejemplo en Internet casi toda la información es gratuita. Leemos muchos textos, escuchamos música, sin pagar. Pero para los autores o productores de la música que escuchamos no es justo que la gente no pague por sus productos o abuse de los derechos de los productores de esos bienes sin pedir permiso para usar sus productos para su propio beneficio. Porque para seguir produciendo esos bienes, los productores de estos bienes también necesitan una cantidad de dinero para usar la tecnología u otras cosas para producir. Entonces podemos llamar a eso una externalidad negativa. Y para ser justos con los productores, los estados tienen que implementar derechos de propiedad intelectual. También a veces las fallas en el mercado ocurren por otras razones. Una de esas causas se produce por la desinformación. Cuando hay información parcial o no hay información suficiente sobre los productos en el mercado, eso causa una falla en el mercado, porque la desinformación o asimetría de información pueden causar fallas en el mercado. Para prevenir eso los estados tienen que ofrecer información sobre la calidad de los productos para mantener un mercado más transparente para que los consumidores decidan entre los productos .
Como conclusión, hay varios tipos de razones que causan fallas en los mercados. Para prevenir esos tipos de problemas los estados a veces deciden intervenir y mejorar el situación para todo la sociedad.
Las reservas internacionales mundiales crecieron a 2 trillones de dólares en 2001 y después continuaron creciendo a 5 trillones de dólares en 2007. Este extraordinario crecimiento fue analizado por muchos economistas. Entre los varios argumentos de estos economistas algunos resultan fundamentales de explicar porqué hay algunos países que continúan acumulando reservas internacionales. Primero, es muy importante mencionar que las estadísticas muestran que hay una tendencia entre los países en desarrollo de acumular reservas. Después de las mayores crisis de los noventas, los países emergentes, especialmente los países de Asia, no quisieron afrontar los mismos tipos de riesgos otra vez. Por eso empezaron a aumentar sus reservas internacionales para usar como un buffer que pueda prevenir los efectos graves de las crisis y el alto nivel de volatilidad. Los países en desarrollo, a diferencia de los países desarrollados, son más lentos para construir mecanismos que puedan generar otros tipos de medidas para defender sus economías domésticas. Por eso, para los países en desarrollo el valor de tener grandes cantidades de reservas internacionales es más signicativo que para los países desarrollados. Porque muchas veces después de un “sudden shock”, las reservas internacionales sirven como una medida de precaución para prevenir los costos desfavorables, como la escasez de liquidez internacional. Los reservas internacionales son necesarias para los países en desarrollo porque hay siempre una limitación para pedir préstamos en divisas extranjeras. (S.S CHAN 2007) Y como los economistas argumentan en La política económica de la acumulación de reservas : “Debido a las experiencias anteriores los países vieron que las instituciones multilaterales, particularmente el FMI, no logró asumir el rol de administrar un tipo de pool que pudiera explotar todas las posibilidades de diversificación del riesgo que surgen debido a las nuevas condiciones del mercado internacional.” (Martin Redrado/Jorge Carrera/Diego Bastourre/Javier Ibarlucia 2006) Por esta razón, los estados que tienen economías en desarrollo muchas veces, a causa que no hay otras posibilidades más fáciles y efectivas, siguen acumulando las reservas internacionales. Sin embargo, los motivos de precaución no son la única razón para explicar el notable crecimiento en la acumulación de reservas.
Otra razón mencionada otra vez en el trabajo de varios economistas argentinos (La política económica de la acumulación de reservas) es que la imitación de las políticas de los vecinos también puede ser un motivo para que los países acumulen reservas internacionales, “La teoría de la “batalla por las reservas” de Turner y Moreno sugeriría que un país no debería poseer menos reservas (en términos relativos) que sus vecinos, pues su calificación crediticia y la recepción de capitales se vería afectada negativamente.” Y también los países en desarrollo muchas veces ven la acumulación de reservas internacionales como un método para ponerse al nivel de los países desarrollados.
Como conclusión, la acumulación de reservas internacionales puede continuar creciendo en países que tienen economías desarrollas como China, Corea, India y Rusia porque los desequilibrios en la economía internacional no van a desaparecer. Entonces lo necesario para evitar la opción de la acumulación de reservas es que los países tienen reformar la estructura de FMI que pueda ayudar a estos países a diversificar los riesgos de la economía.
LAS FALLAS DEL MERCADO
Las fallas del mercado pueden ocurrir debido a varias razones. Cuando una de estas razones causa problemas en el mercado, a veces el estado interviene para solucionarlos. Pero no sabemos si el estado siempre puede actuar como regulador perfecto y solucionar los problemas. Como dice Milton Friedman: “Al igual que hay defectos de mercado, también hay defectos de Estado.” Los economistas se dividen en dos campos. Algunos argumentan que es mejor que los estados intervengan en mercado cuando los problemas ocurren debido a las fallas del mercado, y otros sostienen que es mejor que los mercados solucionen sus problemas naturalmente sin la prevención de los estados. Las fallas del mercado pueden ocurrir cuando hay una competencia imperfecta, por ejemplo, cuando hay un monopolio que produce sólo un tipo de bienes, digamos, autos. A veces, como no hay ningún tipo de competencia a este monopolio de producir autos, el mismo puede tener un oportunidad de vender sus autos sin renovar los modelos cada año por un precio muy alto. Eso implica una falla del mercado, porque los consumidores de autos no pueden disfrutar de los beneficios de las nuevas tecnologías y tampoco compran por precios muy altos. Entonces, para prevenir esta injusta situación, los gobiernos pueden operar como reguladores y ofrecer la mejor solución posible. Y para lograrlo el estado puede introducir políticas que favorezcan la competencia.
Además de la competencia imperfecta, las externalidades negativas pueden causar fallas en el mercado. Las externalidades ocurren en cada mercado porque los intercambios en el mercado inevitablemente generan efectos a terceros. Hay dos tipos de externalidades, positivas y negativas. Las positivas tienen un beneficio en los terceros pero las negativas tienen un costo en los terceros. Por ejemplo, hay una fábrica que produce productos cosméticos, y durante el proceso de producción contamina las aguas con sus residuos industriales. Este es un ejemplo de una externalidad negativa porque tiene un costo para toda la sociedad. Por eso, para prevenir este costo, el estado puede poner tarifas a las fábricas o obligarlas a construir instalaciones de eliminación de sus residuos industriales.
A veces, es difícil decidir si una externalidad es positiva o negativa. La volarizacion en muchos situación es subjetivo. Por ejemplo en Internet casi toda la información es gratuita. Leemos muchos textos, escuchamos música, sin pagar. Pero para los autores o productores de la música que escuchamos no es justo que la gente no pague por sus productos o abuse de los derechos de los productores de esos bienes sin pedir permiso para usar sus productos para su propio beneficio. Porque para seguir produciendo esos bienes, los productores de estos bienes también necesitan una cantidad de dinero para usar la tecnología u otras cosas para producir. Entonces podemos llamar a eso una externalidad negativa. Y para ser justos con los productores, los estados tienen que implementar derechos de propiedad intelectual. También a veces las fallas en el mercado ocurren por otras razones. Una de esas causas se produce por la desinformación. Cuando hay información parcial o no hay información suficiente sobre los productos en el mercado, eso causa una falla en el mercado, porque la desinformación o asimetría de información pueden causar fallas en el mercado. Para prevenir eso los estados tienen que ofrecer información sobre la calidad de los productos para mantener un mercado más transparente para que los consumidores decidan entre los productos .
Como conclusión, hay varios tipos de razones que causan fallas en los mercados. Para prevenir esos tipos de problemas los estados a veces deciden intervenir y mejorar el situación para todo la sociedad.
6/15/2009
Savaş vs
Ekonomi'den baydıkça Hannah Arendt'i anlamaya çalışıyorum.Ekonomiden baydıkça uluslararası hukuk metinlerinınde bir kaç kere okunduğunda istediğiniz her türlü manayı verebiliceğiniz ama bir kereliğine göz gezdirdiğinde normal hiç bir insan evladına hiç bir şey ifade etmeyecek maddeleriyle boğuşuyorum. En garibi de bütün bu faaliyetlerimin dışarıdan bakıldığında etrafımdakilere hiç bir şey ifade etmiyor. Sanırım kendimi okuldan alacağım bir kaç iyi nota adamamış olsam bu bloga binlerce şey yazabilirim, ve herkes o zaman okuduklarımın bir şeyler ifade ettiğini Andrew Wiles kafası Fermat'tın teorisiyle kafayı bozmadığmı anlayabilir. Bu aslında tabi çok garip bir durum çünkü ne zaman kendinizi çok fazla ifade etmeye başlasanız, mesela daha çok yazsanız, daha çok ürettiğiniz anlamına gelmeyebilir, buna çok fazla şahit olmuşuzdur örnek vermeye bile gerek duymuyorum. Sadece bence yazıcak bir şeyler olduğu zaman yazmak çok önemli, en azından ben böyle düşünüyorum kurcalayacak,paylaşıcak bir şeyler olduğu vakit ... İte kaka yazamıcağımı bir kere daha söyleyerek bu açılış kısmını bitiriyorum.
1. Lima'da amazon yerli grupları için yapılan protestolar devam ediyor hollywood'dan da destek geldi tamam diyebilirsiniz ama durum o kadar parlak değil. Alan Garcia hükümetinin toplamda 300 binlik Aguarunas ve Huambisas halkı için oluşturduğu tehlike kesinlikle bu halkların daha önceden kolonileşme döneminde karşılaştıkları binlerce saldırıdan çok daha iyi planlanmış türden, yerliler hayatları boyunca kullandıkları mızrakları , okları ve yaylarıyla ( ilkel görünebilir ama kolonileşme döneminde sadece bu bahsettiğim yerli gruplarının yaşadıkları bölgeler ele geçirilemedi) topraklarını koruyamayacaklarını fark edip güzel modern savaş tekniklerimizden protestoyu keşfettiler. hükümeti uluslarası medyanın ilgi odağı haline getirip doğal hayata zarar vermekle suçlayıp zayıflatmaya çalışıyorlar.Garcia hükümetinin 95'deki ekvator peru arasında yaşanan alto cenepa savaşında en ön cephelerde savaşan bu yerli halklara düşündüğü güzel ödül bu sanırım. Savaşta ön cephelerde ölmediniz bari şimdi ölün.
19.yüzyılın başından itibaren ispanyolların ondan çok öncede inkalıların topraklarını tehdit etmelerine alışmış olan bu savaşçı halk tarihleri boyunca 50 bin insanını topraklarını korumak adına kaybetti. Bu sefer garip olan mızraklarını oklarını dikip bekleyebilicekleri belirli bir düşman da yok. Anladığım kadarıyla kabile halkının yüzyıllardır sürdürdüğü eğitim erkeklerin savaşçı olmasını için gereken binlerce egsersizden oluşuyor. Uluslararası şirketlerin buldozerleri karşısında bu zorlu egzersizlerden geçen mızraklarıyla kalkanlarıyla tepelerde bekleyen kabilenin bütün erkeklerini düşünüyorum. Sonra düşünmeme gerek kalmıyor,gazetedeki garip fotoğraf beni ürkütüyor, yerliler yerli olmalarının getirdiği "savaşçı" özelliklerini bir kenara bırakmış sanki herhangi bir fabrikanın önünde grev yapıyormuşcasına mızraklarını kollarına sıkıca sarmış öylece oturuyorlar. Bence savaş çoktan uluslarası şirketlerin çıkarları doğrultusunda sonuçlandı. Ve Amazonlardaki bir çok kabilenin taptığı gök tanrılarının aksine, dağlarına,nehirlerine kısacası topraklarına tapan bu 300 bin kişilik yerli grup kısa zamanda kocaman binaları olan büyük şehirlere göç edecek. Latin Amerika'dan oldukça klişe bir görüntü karesinde sokak kabileleri olarak yerlerini alacaklar. Amazonlardan çıkıp süpermarketlerin köşelerinde çadırlarının önünde mızraksız dilenerek yaşlanmak... Garcia hükümetinin binlerce manasız karışık madedden oluşan ama kısacası bunu amaçlayan yasama mücadelesi umarım tersine sonuçlanır fakat her zamanki gibi çok umutsuzum.
Blood at the Blockade: Peru's Indigenous Uprising | North American Congress on Latin America
2. Madem savaşla başladık savaşla devam edelim,Simon Norfolk'un fotolarını daha önceden görmüş sonra delicious'ıma eklemediğim için ismini kaybedip bir daha bulamamıştım, herşeyin bu kadar karışık olması belirli siteleri takip eden insanlar için çok bir sorun teşkil etmiyor sanırım , önceden baktığım bir kaç yere tekrar bakarken yine karşılaştım Norfolk'la bu sefer. bldgblog'la yaptığı söyleşiyi buldum. Fotolardan ve söyleşiden bir kısım:
Simon Norfolk: All of the work that I’ve been doing over the last five years is about warfare and the way war makes the world we live in. War shapes and designs our society. The landscapes that I look at are created by warfare and conflict. This is particularly true in Europe. I went to the city of Cologne, for instance, and the city of Cologne was built by Charlemagne – but Cologne has the shape that it does today because of the abilities and non-abilities of a Lancaster Bomber. It comes from what a Lancaster can do and what a Lancaster can't do. What it cannot do is fly deep into Germany in the middle of the day and pinpoint-bomb a ball bearing factory. What it can do is fly to places that are quite near to England, that are five miles across, on a bend in the river, under moonlight, and then hit them with large amounts of H.E.. And if you do that, you end up with a city that looks like Cologne – the way the city's shaped.
So I started off in Afghanistan photographing literal battlefields – but I'm trying to stretch that idea of what a battlefield is. Because all the interesting money now – the new money, the exciting stuff – is about entirely new realms of warfare: inside cyberspace, inside parts of the electromagnetic spectrum: eavesdropping, intelligence, satellite warfare, imaging. This is where all the exciting stuff is going to happen in twenty years' time. So I wanted to stretch that idea of what a battleground could be. What is a landscape – a surface, an environment, a space – created by warfare?
söyleşinin devamı ve norfolk'un diğer fotoları için
BLDGBLOG: War/Photography: An Interview with Simon Norfolk
3)Savaşla hala devam edicem , geçen hafta we make money not artta dolanırken loop video art festivalinde gösterilen bir seriyle ilgili yazılan bir yazı başlığı nedeniyle dikkatimi çekti " Emanuel Licha's War Tourist series at LOOP" Savaş turizmini ilk el paiste bir makalede "savaş sonrası beyrut" temalı geziler düzenleyen bir firmayla ilgili bir yazıda duymuştum. Bu yüzden Licha'nın festival için hazırladığı proje çok ilginç geldi. Savaş kalıntılarının veyahut büyük felaket kalıntılarının olduğu yerlere gidip turistik gezi yapmak ama bu gezilerde gittiğiniz yerin güzel yemekleri, müzeleri doğal güzellikleri vs gibi şeyler konu dışı kalıcak, rehberiniz size sadece yaşanan katliamı bütün detaylarıyla yaşanan yerlere götürüp birebir aktarıcak. Licha'nın projesindeki videolarını görebiliyor oluşumuz çok güzel kötü olan Licha'yla yapılan söyleşinin fransızca oluşu - belk iyi bilemedim.
projenin sitesi
War Tourist - Emanuel Licha
ve çeşitli destination seçenekleri arasında saraybosna:
Welcome to Sarajevo
Wemakemoneynotart'ın war touristle ilgili yönlendirdiği bir başka isim ise Venedik Biennalinde Nordic Pavyonnunda çalışmaları sergilenen Helsinki'den Adel Abidin
Abidin'inin sitesi baya renkli buyrun bakın - online bilet rezervasyonu kısmını doldurmanızı ve beklemenizi tavsiye ederim
BAGHDAD much more than a holiday
1. Lima'da amazon yerli grupları için yapılan protestolar devam ediyor hollywood'dan da destek geldi tamam diyebilirsiniz ama durum o kadar parlak değil. Alan Garcia hükümetinin toplamda 300 binlik Aguarunas ve Huambisas halkı için oluşturduğu tehlike kesinlikle bu halkların daha önceden kolonileşme döneminde karşılaştıkları binlerce saldırıdan çok daha iyi planlanmış türden, yerliler hayatları boyunca kullandıkları mızrakları , okları ve yaylarıyla ( ilkel görünebilir ama kolonileşme döneminde sadece bu bahsettiğim yerli gruplarının yaşadıkları bölgeler ele geçirilemedi) topraklarını koruyamayacaklarını fark edip güzel modern savaş tekniklerimizden protestoyu keşfettiler. hükümeti uluslarası medyanın ilgi odağı haline getirip doğal hayata zarar vermekle suçlayıp zayıflatmaya çalışıyorlar.Garcia hükümetinin 95'deki ekvator peru arasında yaşanan alto cenepa savaşında en ön cephelerde savaşan bu yerli halklara düşündüğü güzel ödül bu sanırım. Savaşta ön cephelerde ölmediniz bari şimdi ölün.
19.yüzyılın başından itibaren ispanyolların ondan çok öncede inkalıların topraklarını tehdit etmelerine alışmış olan bu savaşçı halk tarihleri boyunca 50 bin insanını topraklarını korumak adına kaybetti. Bu sefer garip olan mızraklarını oklarını dikip bekleyebilicekleri belirli bir düşman da yok. Anladığım kadarıyla kabile halkının yüzyıllardır sürdürdüğü eğitim erkeklerin savaşçı olmasını için gereken binlerce egsersizden oluşuyor. Uluslararası şirketlerin buldozerleri karşısında bu zorlu egzersizlerden geçen mızraklarıyla kalkanlarıyla tepelerde bekleyen kabilenin bütün erkeklerini düşünüyorum. Sonra düşünmeme gerek kalmıyor,gazetedeki garip fotoğraf beni ürkütüyor, yerliler yerli olmalarının getirdiği "savaşçı" özelliklerini bir kenara bırakmış sanki herhangi bir fabrikanın önünde grev yapıyormuşcasına mızraklarını kollarına sıkıca sarmış öylece oturuyorlar. Bence savaş çoktan uluslarası şirketlerin çıkarları doğrultusunda sonuçlandı. Ve Amazonlardaki bir çok kabilenin taptığı gök tanrılarının aksine, dağlarına,nehirlerine kısacası topraklarına tapan bu 300 bin kişilik yerli grup kısa zamanda kocaman binaları olan büyük şehirlere göç edecek. Latin Amerika'dan oldukça klişe bir görüntü karesinde sokak kabileleri olarak yerlerini alacaklar. Amazonlardan çıkıp süpermarketlerin köşelerinde çadırlarının önünde mızraksız dilenerek yaşlanmak... Garcia hükümetinin binlerce manasız karışık madedden oluşan ama kısacası bunu amaçlayan yasama mücadelesi umarım tersine sonuçlanır fakat her zamanki gibi çok umutsuzum.
Blood at the Blockade: Peru's Indigenous Uprising | North American Congress on Latin America
2. Madem savaşla başladık savaşla devam edelim,Simon Norfolk'un fotolarını daha önceden görmüş sonra delicious'ıma eklemediğim için ismini kaybedip bir daha bulamamıştım, herşeyin bu kadar karışık olması belirli siteleri takip eden insanlar için çok bir sorun teşkil etmiyor sanırım , önceden baktığım bir kaç yere tekrar bakarken yine karşılaştım Norfolk'la bu sefer. bldgblog'la yaptığı söyleşiyi buldum. Fotolardan ve söyleşiden bir kısım:
Simon Norfolk: All of the work that I’ve been doing over the last five years is about warfare and the way war makes the world we live in. War shapes and designs our society. The landscapes that I look at are created by warfare and conflict. This is particularly true in Europe. I went to the city of Cologne, for instance, and the city of Cologne was built by Charlemagne – but Cologne has the shape that it does today because of the abilities and non-abilities of a Lancaster Bomber. It comes from what a Lancaster can do and what a Lancaster can't do. What it cannot do is fly deep into Germany in the middle of the day and pinpoint-bomb a ball bearing factory. What it can do is fly to places that are quite near to England, that are five miles across, on a bend in the river, under moonlight, and then hit them with large amounts of H.E.. And if you do that, you end up with a city that looks like Cologne – the way the city's shaped.
So I started off in Afghanistan photographing literal battlefields – but I'm trying to stretch that idea of what a battlefield is. Because all the interesting money now – the new money, the exciting stuff – is about entirely new realms of warfare: inside cyberspace, inside parts of the electromagnetic spectrum: eavesdropping, intelligence, satellite warfare, imaging. This is where all the exciting stuff is going to happen in twenty years' time. So I wanted to stretch that idea of what a battleground could be. What is a landscape – a surface, an environment, a space – created by warfare?
söyleşinin devamı ve norfolk'un diğer fotoları için
BLDGBLOG: War/Photography: An Interview with Simon Norfolk
3)Savaşla hala devam edicem , geçen hafta we make money not artta dolanırken loop video art festivalinde gösterilen bir seriyle ilgili yazılan bir yazı başlığı nedeniyle dikkatimi çekti " Emanuel Licha's War Tourist series at LOOP" Savaş turizmini ilk el paiste bir makalede "savaş sonrası beyrut" temalı geziler düzenleyen bir firmayla ilgili bir yazıda duymuştum. Bu yüzden Licha'nın festival için hazırladığı proje çok ilginç geldi. Savaş kalıntılarının veyahut büyük felaket kalıntılarının olduğu yerlere gidip turistik gezi yapmak ama bu gezilerde gittiğiniz yerin güzel yemekleri, müzeleri doğal güzellikleri vs gibi şeyler konu dışı kalıcak, rehberiniz size sadece yaşanan katliamı bütün detaylarıyla yaşanan yerlere götürüp birebir aktarıcak. Licha'nın projesindeki videolarını görebiliyor oluşumuz çok güzel kötü olan Licha'yla yapılan söyleşinin fransızca oluşu - belk iyi bilemedim.
projenin sitesi
War Tourist - Emanuel Licha
ve çeşitli destination seçenekleri arasında saraybosna:
Welcome to Sarajevo
Wemakemoneynotart'ın war touristle ilgili yönlendirdiği bir başka isim ise Venedik Biennalinde Nordic Pavyonnunda çalışmaları sergilenen Helsinki'den Adel Abidin
Abidin'inin sitesi baya renkli buyrun bakın - online bilet rezervasyonu kısmını doldurmanızı ve beklemenizi tavsiye ederim
BAGHDAD much more than a holiday
6/10/2009
FEMINIST SECURITY THEORY
Bueno los estudiantes de las relaciones internacionales solo algunas veces pueden disfrutar los textos del feminismo. Y por eso para mi presentacion pense que tuve mucho suerte de leer un texto que no tiene nada que ver con mis estudios. Este texto se llama " Gender, International Relations and the Development of Feminist Security Theory." El escritor Eric Blanchard en este texto explica unas de las más importantes críticas que fueron hechas por las feministas sobre la teoría de las relaciones internacionales. Los textos académicos de la teoría de las relaciones internacionales siempre explican la seguridad, la balanza de poder, los estados poderosos o los estados periféricos, los más importantes elementos de la política internacional. Pero en realidad esos conceptos son muy abstractos y muchas veces los usamos de una manera para describir las brutales condiciones de las relaciones internacionales sin referir a sus efectos cotidianos en la gente. Y por eso, este texto me parece muy importante porque se trata de la perspectiva del feminismo que reconceptualiza cada concepto que la academia de las relaciones internacionales abandonó por completo por muchos años.
El autor explica muy brevemente que las Relaciones internacionales y el Feminismo crecieron académicamente en el siglo XX y por eso se enfocaron en los mismos temas. Pero desde su comienzo la literatura de las relaciones internacionales siempre se dedicó a textos que básicamente no hacían referencia al significativo rol de las mujeres en la política. Después de la guerra fría, cuando se comprendieron los limites del neorrealismo, los nuevos trabajos empezaron a cuestionar el estereotípico rol del estado y por esta razón los argumentos de las feministas comenzaron a ser influyentes.
Blanchard resume los argumentos de las feministas en 8 títulos. En el primer título explica cómo las feministas conciben al realismo. Algunas académicas como Anne Sisson y Spike Peterson argumentan que el realismo está siempre dominado por las elites, que siempre están constituidas por hombres blancos. Por eso las voces de las mujeres siempre fueron consideradas inauténticas. Las feministas en sus trabajos demuestran que por el pensamiento militarizado de occidente siempre se vio a lo femenino como una amenaza desde la antigüedad griega. Rebecca Grant, una académica muy importante a la que Blanchard refiere en su texto, sostiene que las parcialidades genéricas se transfirieron desde el pensamiento político de Occidente a la Academia de Relaciones Internacionales sin interferencias. Y por eso el estudio de las Relaciones Internacionales siempre usó a los hombres como sus únicos actores y ciudadanos. Y también el entendimiento general de los hombres tiene mayores efectos en la decisión de los pensadores de excluir a las mujeres en los asuntos del mundo. Este entendimiento genera una definición masculina. Los hombres, al contrario que las mujeres, son racionales, serios, siempre listos para las emergencias. Por ejemplo, para los realistas, en una guerra los hombres pueden actuar mucho mejor que las mujeres. Esos tipos de argumentos también desarrollan que los asuntos del mundo necesitan ser hiperracionales. Las feministas como Elshtain en este punto sostienen que los realistas académicos de Relaciones Internacionales cuando discuten sobre las guerras, muchas veces prefieren no mencionar los graves efectos en las sociedades. Para los realistas, los estados tienen que construir otra realidad donde no haya ningún tipo de relación entre la moralidad y la política. Y las guerras son los productos de los hiperracionales asuntos de los estados. Y en el mundo que los realistas construyen, no hay niños, nadie se muere en las guerras, sólo hay estados. Y esos discursos de los realistas para las feministas como Elshtain son muy objetivos, científicos y masculinos y no tienen relación con la realidad de las sociedades. También irónicamente las mujeres que quieren tener un lugar importante en los asuntos de política en sus países tienen que cambiar sus voces y tienen que limitar sus contribuciones femeninas para ser serias y también para estar en las fronteras que construyeron los hombres.
Blanchard continúa su texto con nuevos argumentos. Para las feministas, el concepto de seguridad que construyeron los académicos de las Relaciones Internacionales en términos de nuevos acontecimientos del mundo está fuera de lugar y tampoco funciona. Y para mejorar la situación, las feministas sugieren que los análisis en términos de género tienen que ser una categoría para demostrar que hay una posibilidad más comprensible que la noción de seguridad. Ann Tickner, una académica que Blanchard menciona, expone que las suposiciones de los realistas que muestran estados totalmente autónomos y el ambiente internacional son totalmente anárquicos es una construcción que no considera las nuevas condiciones como la existencia de las armas nucleares, los problemas ambientales, que no tienen límites entre las fronteras de los países y por eso obligan a los estados a cooptar y ser interdependientes. Y por eso Tickner sugiere que los límites que los realistas ponen entre los asuntos internos y asuntos exteriores no pueden funcionar más. Porque para Tickner, todos los problemas de violencia a nivel internacional , nacional o familiar en realidad están interrelacionados. El rol del estado también es muy importante para las feministas por que la mayor parte de los argumentos de las feministas se enfocan en problematizar cómo los estados protegen a las mujeres. El estado tiene define a las mujeres. Las mujeres son las madres, son vulnerables, por eso el estado en lugar de proteger a las mujeres les ordena que cumplan sus responsabilidades. Y muchas veces el estado no puede proteger a las mujeres en contra de la violencia y la presión en la sociedad. El pensamiento básico del feminismo rechaza el realismo y para muchas feministas la meta de la academia de las relaciones internacionales tendría que identificar y explicar las estratificaciones y desigualdades en nivel global. Por eso me parece que en este texto Blanchard demuestra que las mujeres tienen que tener un lugar importante a nivel global porque la definición y explicación de las relaciones internacionales de los realistas empezó a tener problemas frente a las circunstancias actuales. Las mujeres pueden influenciar las relaciones entre países positivamente para rechazar las características de agresión estereotípicas, heróicas y masculinas.
SENA AKALIN
-- Para leer el texto otra vez tenes que buscarlo en jstor !
Genelde Gender politcs'le ilgili herhangi bir makaleye Uluslararası İlişkiler Teori dersinde rastlamak çok olası bir durum değildir. Okunan makalelerin seçimi aşağı yukarı her okulda aynı şekilde yapılır.Bu yüzden de çoğu zaman devletler,organizmalar ve bürokratik yapılar hakkında bin tane şey öğrenirken, bütün bu sistem içerisinde size öğretilmeyen geri kalan gizli öğeler hakkında hiç bir fikriniz olmadan sistemi okumaya çalışırsınız.Ancak bu gizli öğeleri keşfetmeye başladığınızda size gösterilen sistemin aslında görünenden ve okuduğunuz binlerce makaledeki yazılanlardan ne kadar farklı ve ne kadar karmaşık bir yapıda olduğunu anlarsınız.Bunun için de her IR öğrencisine tavsiyem E.H Carr'ın yanında Gender Politics tüketmeleridir!
Eric M. Blanchard'ın Gender International Relations and the Development of Feminist Security Theory'si jstor da mevcut.
El autor explica muy brevemente que las Relaciones internacionales y el Feminismo crecieron académicamente en el siglo XX y por eso se enfocaron en los mismos temas. Pero desde su comienzo la literatura de las relaciones internacionales siempre se dedicó a textos que básicamente no hacían referencia al significativo rol de las mujeres en la política. Después de la guerra fría, cuando se comprendieron los limites del neorrealismo, los nuevos trabajos empezaron a cuestionar el estereotípico rol del estado y por esta razón los argumentos de las feministas comenzaron a ser influyentes.
Blanchard resume los argumentos de las feministas en 8 títulos. En el primer título explica cómo las feministas conciben al realismo. Algunas académicas como Anne Sisson y Spike Peterson argumentan que el realismo está siempre dominado por las elites, que siempre están constituidas por hombres blancos. Por eso las voces de las mujeres siempre fueron consideradas inauténticas. Las feministas en sus trabajos demuestran que por el pensamiento militarizado de occidente siempre se vio a lo femenino como una amenaza desde la antigüedad griega. Rebecca Grant, una académica muy importante a la que Blanchard refiere en su texto, sostiene que las parcialidades genéricas se transfirieron desde el pensamiento político de Occidente a la Academia de Relaciones Internacionales sin interferencias. Y por eso el estudio de las Relaciones Internacionales siempre usó a los hombres como sus únicos actores y ciudadanos. Y también el entendimiento general de los hombres tiene mayores efectos en la decisión de los pensadores de excluir a las mujeres en los asuntos del mundo. Este entendimiento genera una definición masculina. Los hombres, al contrario que las mujeres, son racionales, serios, siempre listos para las emergencias. Por ejemplo, para los realistas, en una guerra los hombres pueden actuar mucho mejor que las mujeres. Esos tipos de argumentos también desarrollan que los asuntos del mundo necesitan ser hiperracionales. Las feministas como Elshtain en este punto sostienen que los realistas académicos de Relaciones Internacionales cuando discuten sobre las guerras, muchas veces prefieren no mencionar los graves efectos en las sociedades. Para los realistas, los estados tienen que construir otra realidad donde no haya ningún tipo de relación entre la moralidad y la política. Y las guerras son los productos de los hiperracionales asuntos de los estados. Y en el mundo que los realistas construyen, no hay niños, nadie se muere en las guerras, sólo hay estados. Y esos discursos de los realistas para las feministas como Elshtain son muy objetivos, científicos y masculinos y no tienen relación con la realidad de las sociedades. También irónicamente las mujeres que quieren tener un lugar importante en los asuntos de política en sus países tienen que cambiar sus voces y tienen que limitar sus contribuciones femeninas para ser serias y también para estar en las fronteras que construyeron los hombres.
Blanchard continúa su texto con nuevos argumentos. Para las feministas, el concepto de seguridad que construyeron los académicos de las Relaciones Internacionales en términos de nuevos acontecimientos del mundo está fuera de lugar y tampoco funciona. Y para mejorar la situación, las feministas sugieren que los análisis en términos de género tienen que ser una categoría para demostrar que hay una posibilidad más comprensible que la noción de seguridad. Ann Tickner, una académica que Blanchard menciona, expone que las suposiciones de los realistas que muestran estados totalmente autónomos y el ambiente internacional son totalmente anárquicos es una construcción que no considera las nuevas condiciones como la existencia de las armas nucleares, los problemas ambientales, que no tienen límites entre las fronteras de los países y por eso obligan a los estados a cooptar y ser interdependientes. Y por eso Tickner sugiere que los límites que los realistas ponen entre los asuntos internos y asuntos exteriores no pueden funcionar más. Porque para Tickner, todos los problemas de violencia a nivel internacional , nacional o familiar en realidad están interrelacionados. El rol del estado también es muy importante para las feministas por que la mayor parte de los argumentos de las feministas se enfocan en problematizar cómo los estados protegen a las mujeres. El estado tiene define a las mujeres. Las mujeres son las madres, son vulnerables, por eso el estado en lugar de proteger a las mujeres les ordena que cumplan sus responsabilidades. Y muchas veces el estado no puede proteger a las mujeres en contra de la violencia y la presión en la sociedad. El pensamiento básico del feminismo rechaza el realismo y para muchas feministas la meta de la academia de las relaciones internacionales tendría que identificar y explicar las estratificaciones y desigualdades en nivel global. Por eso me parece que en este texto Blanchard demuestra que las mujeres tienen que tener un lugar importante a nivel global porque la definición y explicación de las relaciones internacionales de los realistas empezó a tener problemas frente a las circunstancias actuales. Las mujeres pueden influenciar las relaciones entre países positivamente para rechazar las características de agresión estereotípicas, heróicas y masculinas.
SENA AKALIN
-- Para leer el texto otra vez tenes que buscarlo en jstor !
Genelde Gender politcs'le ilgili herhangi bir makaleye Uluslararası İlişkiler Teori dersinde rastlamak çok olası bir durum değildir. Okunan makalelerin seçimi aşağı yukarı her okulda aynı şekilde yapılır.Bu yüzden de çoğu zaman devletler,organizmalar ve bürokratik yapılar hakkında bin tane şey öğrenirken, bütün bu sistem içerisinde size öğretilmeyen geri kalan gizli öğeler hakkında hiç bir fikriniz olmadan sistemi okumaya çalışırsınız.Ancak bu gizli öğeleri keşfetmeye başladığınızda size gösterilen sistemin aslında görünenden ve okuduğunuz binlerce makaledeki yazılanlardan ne kadar farklı ve ne kadar karmaşık bir yapıda olduğunu anlarsınız.Bunun için de her IR öğrencisine tavsiyem E.H Carr'ın yanında Gender Politics tüketmeleridir!
Eric M. Blanchard'ın Gender International Relations and the Development of Feminist Security Theory'si jstor da mevcut.
6/08/2009
linkler, fotolar ve insanlar
Bu aralar onlarca makaleyi okumak yerine masamda itinayla biriktirmeye başladım.
Buenos Aires'te hava 9-10 derece
Oui Oui deki tatlı kabak çorbası kaçırdığım damo suziki konseri,proa da gittiğim
güzel bir sergi
Fundación Proa - Exhibiciones - Espacios Urbanos
geçen hafta başlayan ve bu pazar biten insan hakları film festivalinde gördüğüm iki film dışında dışarıyla olan bağlantısızlığımdan zevk alıp kendimi youtube da videolara linklere ve ekonomi haricinde ilgimi ne çekiyorsa onları okumaya adadım.
Başlayalım uzun olucak ...
1.Antropolojiyle birazcık ilginenenlerin bile tanıdığı bir isim Anne Chapman. Yıllarca Meksika,Honduras,Şili,Patagonya'daki yerli halkları inceleyen çalışmalarda bulunuyor.Son çalışması Darwin en Tierra del Fuego'ya ait belgeler ve fotoğraflar Arjantin Milli kütüphanesinde hala sergileniyor. Bunları görememek problem değil centro cultural borges chapman nın araştırmalarına dayanarak güzel bir video hazırlamış.Eğer katledilen yerli halklara olan ilginiz yamyam,apachi,mızraklı adamdan öteye gidebiliyorsa eklediğim linklere bakmanınızı şiddetle öneririm .
Anne MacKaye Chapman - Economic and Social Structure of Selk'nam Society
Anne MacKaye Chapman - Cape Horn: Encounters with the Native People Before and After Darwin's Voyage
YouTube - Los Selk´nam, en el CCBorges
2.eskimolar!
YouTube - Eskimo Hunters 1949
3.Ve Dakar
YouTube - African Underground: Democracy in Dakar - Episode 1
4.ve ted pushinksy
Ted Pushinsky Photography
5. Otopsiler
Autopsies of War Dead Reveal Ways to Save Others - NYTimes.com
6.emily'yle bir çarşamba öğledensonrası las cabras parilla klasiğimi adadığımız sevgili korkunç cumhuriyetçi bekar anne düşmanı ann coulter
YouTube - Republican Ann Coulter Says Children Raised By Single Moms Grow Up To Be Criminals/Runaways
7.her gün usanmadan takip ettiğim chris blattman'nin blogu
Chris Blattman's Blog
8.Beyrut'tan son haberler
Al Jazeera English - Middle East - March 14 group claims Lebanon win artı neden bilmiyorum ama bu hafta bir kaç kere dönüp dolaşıp izlediğim beyrut hilton nun yıkılış görüntüleri video nun sonundaki alkışlar düşündürücü
YouTube - Implosion- Old Hilton Hotel Beirut
YouTube - CDI Beirut Hilton hotel implosion
------youtube daki garip takıntılarımdan biri
YouTube - Tacoma Narrows Bridge Collapse "Gallopin' Gertie"
9. Hocamın ısrarıyla izlemeye başladığım 13 bölümlük batalla de argelia
YouTube - Batalla de Argelia 1/13
10. Her Okula gidişimde çirkin ve büyük hospital de clinicas
o kadar korkunçtu ki bir kere jeannete'le -ev sahibimle gittikten sonra bir daha içine girmek istemedim kocaman sarı koridorları sarı yüzlü insanlar ve yaz olmasına rağmen sürekli kışmış gibi hissettiren güneşin düzgün girmediği odaları binlerce kağıt binlerce hasta ve daima yaşlı bir teyzenin oturup simsiyah numaralara bastığı bir asansör yaklaşık 250 insanın 24 saat çalıştığı kocaman bir hastane
9.andrea gursky'nin proa dan kaçırıp odama asmak istediğim fotosu
10.Bu yaz/kış gittiğim Mar del Sur -rüzgar deniz terk edilmiş bir otel ve atlar
YouTube - Balnearios - Historia de Mar del Sur (Fragmento)
11. julie'nin güzel fotoları
Flickr: julie as in juli ana's Photostream
12.ve mi querida emily'min yazıları ve fotoları
+ Photographs | Emily Anne Epstein
13. benim bu ay çektiğim bir kaç foto
14.Mi vida despues adrian'nın kolumdan sürüklediği oyun , beni sürükledi ben de emily ve david'i sürükledim arjantin proceso 'da kaybolan insanlar ,onların başka ailelerce büyütülen çocukları,polisler rahipler,klişelerin ötesinde bir lola arias oyunu
Lola Arias
15.ev/bir rus gecesi -ermak dave adri ivi, ayrıca yazdan kalma bir gün rachel'in portakallı sigara içen ördeği
Buenos Aires'te hava 9-10 derece
Oui Oui deki tatlı kabak çorbası kaçırdığım damo suziki konseri,proa da gittiğim
güzel bir sergi
Fundación Proa - Exhibiciones - Espacios Urbanos
geçen hafta başlayan ve bu pazar biten insan hakları film festivalinde gördüğüm iki film dışında dışarıyla olan bağlantısızlığımdan zevk alıp kendimi youtube da videolara linklere ve ekonomi haricinde ilgimi ne çekiyorsa onları okumaya adadım.
Başlayalım uzun olucak ...
1.Antropolojiyle birazcık ilginenenlerin bile tanıdığı bir isim Anne Chapman. Yıllarca Meksika,Honduras,Şili,Patagonya'daki yerli halkları inceleyen çalışmalarda bulunuyor.Son çalışması Darwin en Tierra del Fuego'ya ait belgeler ve fotoğraflar Arjantin Milli kütüphanesinde hala sergileniyor. Bunları görememek problem değil centro cultural borges chapman nın araştırmalarına dayanarak güzel bir video hazırlamış.Eğer katledilen yerli halklara olan ilginiz yamyam,apachi,mızraklı adamdan öteye gidebiliyorsa eklediğim linklere bakmanınızı şiddetle öneririm .
Anne MacKaye Chapman - Economic and Social Structure of Selk'nam Society
Anne MacKaye Chapman - Cape Horn: Encounters with the Native People Before and After Darwin's Voyage
YouTube - Los Selk´nam, en el CCBorges
2.eskimolar!
YouTube - Eskimo Hunters 1949
3.Ve Dakar
YouTube - African Underground: Democracy in Dakar - Episode 1
4.ve ted pushinksy
Ted Pushinsky Photography
5. Otopsiler
Autopsies of War Dead Reveal Ways to Save Others - NYTimes.com
6.emily'yle bir çarşamba öğledensonrası las cabras parilla klasiğimi adadığımız sevgili korkunç cumhuriyetçi bekar anne düşmanı ann coulter
YouTube - Republican Ann Coulter Says Children Raised By Single Moms Grow Up To Be Criminals/Runaways
7.her gün usanmadan takip ettiğim chris blattman'nin blogu
Chris Blattman's Blog
8.Beyrut'tan son haberler
Al Jazeera English - Middle East - March 14 group claims Lebanon win artı neden bilmiyorum ama bu hafta bir kaç kere dönüp dolaşıp izlediğim beyrut hilton nun yıkılış görüntüleri video nun sonundaki alkışlar düşündürücü
YouTube - Implosion- Old Hilton Hotel Beirut
YouTube - CDI Beirut Hilton hotel implosion
------youtube daki garip takıntılarımdan biri
YouTube - Tacoma Narrows Bridge Collapse "Gallopin' Gertie"
9. Hocamın ısrarıyla izlemeye başladığım 13 bölümlük batalla de argelia
YouTube - Batalla de Argelia 1/13
10. Her Okula gidişimde çirkin ve büyük hospital de clinicas
o kadar korkunçtu ki bir kere jeannete'le -ev sahibimle gittikten sonra bir daha içine girmek istemedim kocaman sarı koridorları sarı yüzlü insanlar ve yaz olmasına rağmen sürekli kışmış gibi hissettiren güneşin düzgün girmediği odaları binlerce kağıt binlerce hasta ve daima yaşlı bir teyzenin oturup simsiyah numaralara bastığı bir asansör yaklaşık 250 insanın 24 saat çalıştığı kocaman bir hastane
9.andrea gursky'nin proa dan kaçırıp odama asmak istediğim fotosu
10.Bu yaz/kış gittiğim Mar del Sur -rüzgar deniz terk edilmiş bir otel ve atlar
YouTube - Balnearios - Historia de Mar del Sur (Fragmento)
11. julie'nin güzel fotoları
Flickr: julie as in juli ana's Photostream
12.ve mi querida emily'min yazıları ve fotoları
+ Photographs | Emily Anne Epstein
13. benim bu ay çektiğim bir kaç foto
14.Mi vida despues adrian'nın kolumdan sürüklediği oyun , beni sürükledi ben de emily ve david'i sürükledim arjantin proceso 'da kaybolan insanlar ,onların başka ailelerce büyütülen çocukları,polisler rahipler,klişelerin ötesinde bir lola arias oyunu
Lola Arias
15.ev/bir rus gecesi -ermak dave adri ivi, ayrıca yazdan kalma bir gün rachel'in portakallı sigara içen ördeği
6/01/2009
ENTENDEMIENTO DE PROTECCIONISMO EN ECONOMIA
La crisis económica mundial que comenzó el año pasado provocó un debate público que sigue evolucionando entre los más conocidos economistas, los funcionarios de diferentes países y también los intelectuales que trabajan en diferentes campos de las ciencias sociales. Este debate está enfocado a varios temas decisivos y el proteccionismo sigue teniendo un lugar clave. Pero no tenemos que olvidarnos de que antes de este debate, el proteccionismo también era un punto importante en las agendas económicas de casi todos los países del mundo. Entonces, para entender el rol de proteccionismo como una opción aplicada por los países, tenemos que considerar las dinámicas que aceleran las necesidades para que los gobiernos apliquen medidas proteccionistas.
Unas de más importantes razones por las que los gobiernos aplican estas medidas está relacionada con los intereses de algunos grupos que representan las industrias locales. La razón por la cual se protegen estas industrias se debe a que el libre comercio generó competencia entre casi cada industria del mundo. Y esas industrias tienen ciertas ventajas y desventajas en la producción de bienes.
Supongamos que un país X, abundante en madera, tiene más ventajas que un país Y que no es abundante en madera y tampoco tiene algún otra ventaja de producir ese bien. Entonces el país Y, que no tiene ventaja comparativa en la producción de papel, tiene dos opciones: puede permitir que otras industrias exporten papel en su país y, como los precios del papel que el país X producen son más económicos, eso puede generar un efecto negativo en las industrias de papel en el país Y. Pero muchas veces los gobiernos de cada país no permiten que los duros efectos de la competencia destruyan sus industrias locales, ya que los gobiernos sostienen que proteger una industria local es importante para la seguridad y el bienestar de una nación. Ese argumento era muy típico durante en la primera parte de siglo XX. Los grandes países sostenían que para ser poderosos y económicamente independientes durante una emergencia como una guerra, cada industria debía ser necesaria para las necesidades de sus sociedades y sus fuerzas armadas.
Pero, además, hay otro factor muy influyente para que los gobiernos protejan los intereses de algunas industrias. En cada país algunas industrias tienen grupos de intereses que relativamente pueden representarse a sí mismos mejor que otros, y los gobiernos deben considerar y llevar a cabo sus intereses para tener su apoyo. En consecuencia, los gobiernos, en lugar de considerar el bienestar de sus naciones, a menudo consideran los intereses de grupos que representan a las poderosas industrias locales. Para comprender mejor cómo las industrias pueden influenciar las decisiones de gobierno, el mercado doméstico de Estados Unidos es un ejemplo ilustrativo: “Las industrias norteamericanas de acero y textiles se cuentan entre las más poderosas del país, tanto a nivel político como económico y ambas han exigido durante cuatro años una mayor protección frente a las importaciones. En cada caso, el gobierno estadounidense ha dejado a un lado su retórica de libre comercio e impuesto barreras protectoras en detrimento de casi todos los abastecedores extranjeros.” Pero las razones políticas no son suficientes para entender por qué el proteccionismo sigue teniendo un lugar importante en las agendas de los gobiernos. Hay otras razones por las que los gobiernos aplican medidas proteccionistas, además de la de apoyar a los poderosos grupos de intereses.
Las reglas de comercio no son tan sencillas de comprender, por que cada país tiene sus problemas específicos en sus mercados. Cuando algunas cuestiones en algún nivel de producción en un mercado doméstico no funcionan perfectamente, los gobiernos frecuentemente no dejan que sus industrias quiebren, y a eso se lo denomina “Fallas de los mercados domésticos”. Es ideal tener un mercado totalmente libre y un gobierno sin intervención, pero muchas veces no hay otra opción y los gobiernos buscan obtener por lo menos un lugar “second-best” tienen que tener soluciones para los problemas producidos por externalidades negativas. Y, con frecuencia, para solucionarlos los gobiernos prefieren aplicar medidas proteccionistas. Krugman y Obstfeld en sus libros Economía internacional describen esa situación con este ejemplo:
“Si el mercado laboral falla en proporcionar pleno empleo, una política de subsidios a industrias de altos costos en mano de obra, que no sería conveniente en una economía de pleno empleo, puede ser una buena idea..”
Hay también otros tipos de razones que los gobiernos y los grupos que están a favor del proteccionismo siempre utilizan para justificar la existencia de medidas proteccionistas. Una de esas razones es comúnmente usada por los países más grandes. En comparación con los países mas pequeños, los países grandes tienen una gran influencia en los mercados internacionales. Los países grandes pueden reducir los precios de los bienes que los otros países exportan aplicando aranceles. Porque cuando los países grandes aplican esos aranceles, los precios suben menos que el valor de aranceles.(Parte de los aranceles se ven reflejados en los precios internacionales que son reducidos.) Por eso algunos situaciones este beneficio por los países grandes de usar los aranceles como un tipo de medio de proteccionismo.
Porque esos aranceles tienen un efecto de maximizar el bienestar de la economía de sus países. Y otra razón por la que los países aplican las medidas de proteccionismo se relaciona con las políticas económicas de otros países. Por ejemplo después de la cumbre del MERCOSUR en el año 2008 el Ministerio de Relaciones Exteriores de Brasil manifestó :
“Las medidas proteccionistas no son buenas porque generan otras medidas proteccionistas. Si uno mira la historia y ve la crisis de 1929, sabrá que cuando cada uno protege sus intereses y no piensa en los intereses de sus socios, acaba perjudicándose a sí mismo”
Esta explicación nos demuestra que cuando los países aplican las medidas de proteccionismo, los demás países deben llevar a cabo medidas proteccionistas en concordancia..
Como conclusión, el proteccionismo continúa vigente por que con frecuencia la realidad es que el modo en que funcionan los mercados no tiene relación las teorías ideales, porque lo que se experimenta en los mercados no tiene una única y perfecta solución. Por eso cada país sigue aplicando las políticas proteccionistas, en algunas ocasiones para satisfacer los intereses de las grandes industrias y, en otras, para resolver las deficiencias que resultan de que cada industria no pueda cumplir con sus responsabilidades y también para proteger sus mercados domésticos contra las medidos proteccionistas de otros países.
*** América Latina/Estados Unidos: Evolución de los relaciones económicas
(1984-1985) – 115 – siglo veintiuno editores
***Internacional Economics- Trade and Policy Paul R.Krugman Maurice Obstfeld -220
***(Ministerio de Relaciones Exteriores de Brasil – cumbre del MERCOSUR 25-09-2008- ) ABC digital
sena akalın
Unas de más importantes razones por las que los gobiernos aplican estas medidas está relacionada con los intereses de algunos grupos que representan las industrias locales. La razón por la cual se protegen estas industrias se debe a que el libre comercio generó competencia entre casi cada industria del mundo. Y esas industrias tienen ciertas ventajas y desventajas en la producción de bienes.
Supongamos que un país X, abundante en madera, tiene más ventajas que un país Y que no es abundante en madera y tampoco tiene algún otra ventaja de producir ese bien. Entonces el país Y, que no tiene ventaja comparativa en la producción de papel, tiene dos opciones: puede permitir que otras industrias exporten papel en su país y, como los precios del papel que el país X producen son más económicos, eso puede generar un efecto negativo en las industrias de papel en el país Y. Pero muchas veces los gobiernos de cada país no permiten que los duros efectos de la competencia destruyan sus industrias locales, ya que los gobiernos sostienen que proteger una industria local es importante para la seguridad y el bienestar de una nación. Ese argumento era muy típico durante en la primera parte de siglo XX. Los grandes países sostenían que para ser poderosos y económicamente independientes durante una emergencia como una guerra, cada industria debía ser necesaria para las necesidades de sus sociedades y sus fuerzas armadas.
Pero, además, hay otro factor muy influyente para que los gobiernos protejan los intereses de algunas industrias. En cada país algunas industrias tienen grupos de intereses que relativamente pueden representarse a sí mismos mejor que otros, y los gobiernos deben considerar y llevar a cabo sus intereses para tener su apoyo. En consecuencia, los gobiernos, en lugar de considerar el bienestar de sus naciones, a menudo consideran los intereses de grupos que representan a las poderosas industrias locales. Para comprender mejor cómo las industrias pueden influenciar las decisiones de gobierno, el mercado doméstico de Estados Unidos es un ejemplo ilustrativo: “Las industrias norteamericanas de acero y textiles se cuentan entre las más poderosas del país, tanto a nivel político como económico y ambas han exigido durante cuatro años una mayor protección frente a las importaciones. En cada caso, el gobierno estadounidense ha dejado a un lado su retórica de libre comercio e impuesto barreras protectoras en detrimento de casi todos los abastecedores extranjeros.” Pero las razones políticas no son suficientes para entender por qué el proteccionismo sigue teniendo un lugar importante en las agendas de los gobiernos. Hay otras razones por las que los gobiernos aplican medidas proteccionistas, además de la de apoyar a los poderosos grupos de intereses.
Las reglas de comercio no son tan sencillas de comprender, por que cada país tiene sus problemas específicos en sus mercados. Cuando algunas cuestiones en algún nivel de producción en un mercado doméstico no funcionan perfectamente, los gobiernos frecuentemente no dejan que sus industrias quiebren, y a eso se lo denomina “Fallas de los mercados domésticos”. Es ideal tener un mercado totalmente libre y un gobierno sin intervención, pero muchas veces no hay otra opción y los gobiernos buscan obtener por lo menos un lugar “second-best” tienen que tener soluciones para los problemas producidos por externalidades negativas. Y, con frecuencia, para solucionarlos los gobiernos prefieren aplicar medidas proteccionistas. Krugman y Obstfeld en sus libros Economía internacional describen esa situación con este ejemplo:
“Si el mercado laboral falla en proporcionar pleno empleo, una política de subsidios a industrias de altos costos en mano de obra, que no sería conveniente en una economía de pleno empleo, puede ser una buena idea..”
Hay también otros tipos de razones que los gobiernos y los grupos que están a favor del proteccionismo siempre utilizan para justificar la existencia de medidas proteccionistas. Una de esas razones es comúnmente usada por los países más grandes. En comparación con los países mas pequeños, los países grandes tienen una gran influencia en los mercados internacionales. Los países grandes pueden reducir los precios de los bienes que los otros países exportan aplicando aranceles. Porque cuando los países grandes aplican esos aranceles, los precios suben menos que el valor de aranceles.(Parte de los aranceles se ven reflejados en los precios internacionales que son reducidos.) Por eso algunos situaciones este beneficio por los países grandes de usar los aranceles como un tipo de medio de proteccionismo.
Porque esos aranceles tienen un efecto de maximizar el bienestar de la economía de sus países. Y otra razón por la que los países aplican las medidas de proteccionismo se relaciona con las políticas económicas de otros países. Por ejemplo después de la cumbre del MERCOSUR en el año 2008 el Ministerio de Relaciones Exteriores de Brasil manifestó :
“Las medidas proteccionistas no son buenas porque generan otras medidas proteccionistas. Si uno mira la historia y ve la crisis de 1929, sabrá que cuando cada uno protege sus intereses y no piensa en los intereses de sus socios, acaba perjudicándose a sí mismo”
Esta explicación nos demuestra que cuando los países aplican las medidas de proteccionismo, los demás países deben llevar a cabo medidas proteccionistas en concordancia..
Como conclusión, el proteccionismo continúa vigente por que con frecuencia la realidad es que el modo en que funcionan los mercados no tiene relación las teorías ideales, porque lo que se experimenta en los mercados no tiene una única y perfecta solución. Por eso cada país sigue aplicando las políticas proteccionistas, en algunas ocasiones para satisfacer los intereses de las grandes industrias y, en otras, para resolver las deficiencias que resultan de que cada industria no pueda cumplir con sus responsabilidades y también para proteger sus mercados domésticos contra las medidos proteccionistas de otros países.
*** América Latina/Estados Unidos: Evolución de los relaciones económicas
(1984-1985) – 115 – siglo veintiuno editores
***Internacional Economics- Trade and Policy Paul R.Krugman Maurice Obstfeld -220
***(Ministerio de Relaciones Exteriores de Brasil – cumbre del MERCOSUR 25-09-2008- ) ABC digital
sena akalın
5/12/2009
DEVLET VE ŞİDDET
Bugün okulun başından beri büyük bir sabırsızlıkla başlamasını beklediğim Güney Amerika bölge güvenlik politikaları seminerinin ilk dersine girdim. Uzun zamandır 20. yüzyılın ikinci yarısından itibaren Güney Amerika ülkelerinin arasında genellikle sınır, rekabet ve doğal kaynakların bir türlü paylaşılamamasından ötürü kaynaklananan gerginlikleri,savaşları anlatan bin tane makale okudum. Bütün bu makalelerin sonunda bölgedeki etkisi en çok hissedilen Brezilya, Arjantin, Şili, Meksika ve daha sonra sırasıyla Peru,Bolivya, Ekvator ve Paraguay gibi ülkelerin şiddeti bölgede birbirleri arasında uygulamak yerine en çok kendi halklarına uyguladıklarını görmüş oldum. Hocam Fabián Calle ( Sophie Calle'yle bir alakası yok ) Arjantin ve Şili'nin arasında daha kurulmalarının hemen ertesinde kalıcı bir sorun haline geliceği belli olan rekabet ve sınır politikalarının yarattığı gerginliğin ve şiddetin bugüne kadar sadece bir Şili vatandaşının hayatına mal olduğunu ama Arjantin ve Şili'nin kendi içlerinde yaşadıkları askeri cuntalar ve siyasi gerginlikler sırasında binlerce Şili'li ve Arjantin'li vatandaşın kendi silahlı kuvvetleri tarafından acımasızca katledildiğini anlattı.
Türkiye'ye uygularsak eğer şimdiye kadar komşularımızla ilgili yaşadığımız gerginlikler bunlara türk dış politikasında çok büyük bir ağırlığı olan Suriye'yle ilgili yaşadığımız su sorunu, kıbrıs barış harekatı, kardak krizi gibi en önemli gerginlikleri de katarsak dışarıya yansıttığımız şiddetle kendi topraklarımız içerisinde uyguladığımız şiddettin yoğunluğu arasındaki farkın ne kadar korkunç ve şaşırtıcı olduğunu görebiliriz. Türkiye'nin dış politikasında en dikkat ettiği unsurlardan biri olan ılımlılık şiddete, saldırganlığa yer vermemenin yaslandığı temel unsur Atatürk'ün "Yurtta sulh cihanda sulh" prensibidir. Fakat ne kadar garip Latin Amerika'da olduğu gibi Türkiye de dışarıdaki ılımlı şiddetten uzak sürdürdüğü politika anlayışını bir türlü içeride uygulayamamıştır.Devletin,ülkesinin kalkınması için çaba sarf eden,suçu sadece, egemen ideolojinin dışında bir kulvarda kendini tanımlamak olan, veyahut ideolojiyi ve siyasi bütün duruş ve fikirleri bir kenara bırakırsak eğer yine suçu sadece yüzyıllardır yaşadığı topraklarda birdenbire dili ve dini farklı diye yabancı oluveren vatandaşlarına karşı işlediği suçlar ne yazık ki uygulanan bu şiddettin başlıca kanıtıdır.
Latin Amerika'da ise 20 yüzyılın ikinci yarısından beri örneğin bölgede siyasi ve ekonomik anlamda en önemli iki güç olan Brezilya ve Arjantin arasında bugüne kadar sadece ufak tefek gerginlikler- en önemli gerginlik (itaipu hidroeelektrik santralinin yarattığı gündem olmuştur) dışında asla ciddi bir sorun yaşanmamasının sebebini iki büyük gücünde kendi topraklarında süregelen siyasi dalgalanmalardan kaynaklandığı düşünülebilir.Hocamın bugün ders sırasında verdiği örnek durumun ne kadar vahim olduğunu kanıtlıyor: "Eğer 80'lerin başında Arjantin'de askeri rejim sırasında görev yapan bir askere,falkland adalarında karşı karşıya geldiği bir ingiliz asker,veya her Şili'li bir asker veyahutta ultra solcu Peronist gerilla arasında seçmek zorunda kalırsa eğer kesinlikle ultra solcu Peronist gerillayı öldürmesi gerektiğinin öğretildiği . Bu örnek aslında modern devletlerin şiddetti dışarıya karşı kullanmaları halinde ödeyecekleri bedelin ağırlığı yüzünden- (bölge de bu bedelin ne olduğunu en iyi açıklayacak örnek sanırım 1932-1935 yılları arasında Bolivya ve Paraguay arasında binlerce insanın ölümüne neden olan Chaco Savaşı)bu şiddeti içeride uygulamayı tercih etmeleri ancak devlet dediğimiz aygıtın doğasında aranabilir. Bu doğanın altında yatan kontrol ve baskı unsurları, devletin varoluşu ve bekası açısından o kadar elzemdir ki ki devletler seçeneksiz kalsalar bile bu unsurları her zaman dışarı yansıtabilmek için bir yol bulurlar.
Peki kıtanın kuzeyine gittiğimiz zaman sadece kıtada değil dünyada da siyasi ve ekonomik anlamda hala en büyük güç olmanın avantajlarından yararlanan Amerika Birleşik Devletlerinin doğasındaki şiddeti ve baskıyı yansıtış şekli nasıl ?
Sanırım bu kadar büyük bir güç olunca ödenebilicek bedellerin ağırlığı elde edilen kazançlara oranla o kadar küçük kalıyorki dışta da içtede şiddet uygulamaktan çekinmeyen bir politika devletin doğası gereği kaçınılmaz oluyor. Kuruluşundan itibaren Amerika'nın gerek kendi topraklarında gerek de dış politikasında uygulamakta çekinmediği baskının ve şiddetin örneklerini bir bir sıralamak bence zaman kaybı bu yüzden gerek olduğunu hakkaten hiç düşünmüyorum. Fakat eğer "Şiddetin şekli" gibi daha karmaşık bir konuya geçicek olursak,buyrun Mother Jones'un torture hits home raporlarında Amerika Birleşik Devletlerinin uyguladığı işkencenin boyutunu ve çeşitliliğini gözler önüne seren makaleler ve kayıtlar...
The Torture Playlist | Mother Jones
The Final Act of Abu Ghraib | Mother Jones
--- Güney Amerika'da güvenlik ve şiddetle ilgili okunabilicek makale sayısı tabiki de oldukça fazla fakat ne yazıkki dil bir bariyer olmaya devam ediyor yine de şimdiye kadar bu konuyla ilgili okuduğum en iyi ingilizce makale jstorlarınızı karıştırın bulmamak imkansız diye düşünüyorum :
K.J Holsti- The state,war and the state of war
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)