CLARIN

Hala ekime girdiğimize inanamıyorum iki ay sonra masterımın ilk senesi bitiyor olucak iki gün önce hüsne geldi , hüsnenin gelişi demek tatil demek , buralardan biraz olsun uzaklaşmak demek , ilk gezimizi tesadüf eseri ev sahibimin tekne kiralaması üzerine uruguay'a yapmaya karar verdik ,bunca saçma sapan eve kapandığım günden sonra bir de tekneye kapanıp üç gün denizde olma fikri mükemmel gelmeli dimi ? Hayır başta kabus gibi geldi işin içine hüsne, adrian juan pablo girince sonra tamam çekilebilir üç gün denizde bu insanlar cennet gbi gelebilir diyip son anda karar değiştirip ani bir mailla tekne gezisine tamam dedim . Ama geziye hala bir hafta var bu bir hafta yine bir türlü geçmicek tez için hala deliler gibi kaynak taraması yapıyorum. hala fikrimi düzgün bir şekilde yazıp adam gibi hocaların önüne sunamadım , bu arada aşırı bir ilgi söz konusu mükemmel bir tez danışmanım var kendisi bana haftada bir mail atıp tezimle ilgili makaleleri yolluyor pazartesileri de buluşup yeni neler yapmışım diye bakıyoruz. Ama gelin görünki konum çokta sağlam bir konu değil sağlamdan kastım karşılaştırdığım iki plandan biri yani plan mexico ve karşılaştırma yaparken odaklanıcağım konularla ilgili cok fazla hukuki belgeye ulaşamıyorum en azından meksika parlamentosunda bu planla ilgili olan dokümanlar daha elimde değil bu da tabi ilerlememi bir türlü mümkün kılmıyor. Bir yandan aldığım diğer dersler ve onlara hazırlamak zorunda olduğum bazen hiç zevk almayarak yaptığım sunumlar ve ödevler tezi bir kenara bırakmama neden oluyor ,herneyse sonuç olarak istediğim hızda ilerleyemiyorum . Kısacası bunalıma girdim. Ve Arjantin siyasi atmosferide sinirlerimi bozuyor ,beni şu an tek mutlu eden hüsnenin gelmiş oluşu. Arjantin siyasi atmosferinin beni sinir etmesi biraz abuk tabi , ama ediyor çünkü insanların bu kadar cahil cehalet ( bunu burda bi yabancı olarak söyleme hakkım olduğuna aslında çok inanmıyorum ama yine de politically incorrect olma adına herşeyi yapıyorum bu sıralar) hareket etmeleri fikirlerini paylaşmaları beni çılgına çeviriyor. Bu aralar Arjantin yayın organlarıyla ilgili çıkan ve ilk oylama da geçen yeni kanun tasarısının ne olduğunu bir türlü anlamamanın verdiği huzursuzluka her gün çalkalanıyor. Öğlen yemeğe gidiyorum çok mutluyum , gittiğim yerdeki yan masada öğle arasında yemek yiyen bankacı ekip büyük bir hararetle bu konuyu tartışıyor. Sabah okula geç kalıyorum takside uyanmaya çalışırken taksici ( taksicilerin çoğu hep aynı radyo istasyonunu dinliyor burda bu bi efsane değil gerçek ) radyodaki adamı dinleyip hükümete küfrediyor bana bir şeyler anlatmaya çalışıyor baktıki hiç oralı olmayıp okula geç kaldığım için derste bayılmıyım diye ağzıma tıkadığım muffinle meşgulum susuyor , sonra gazeteleri akşam yatmadan okuduğumda genel olarak hepsinin hükümetin bu yeni yasayı muhalefetteki Pino Solanas gibi mainstream sosyalist vekillerin desteğiyle kabul ettiriyor oluşunu eleştiriyor olmaları beni çileden çıkarıyor. Ben tabiki de herşeyin en doğrusunu en gerçeğini bilmiyorum ama en azından hocalar ,okuduğum mirada del sur' ve pagina 12 ,le monde sayesinde burada çok sevdiğim ve siyasi fikirlerine saygı gösterdiğim bütün insanların mesela Marcel'in Paloma'nın Adrian'nın bana anlattıklarından sonra bu yasanın zaten değişmesi gerektiğine ve hükümetin doğru bir şey yaptığına karar kıldım. Olan şu düşününki çok düşünmenize hayal gücünüzü çok kullanmanıza gerek yok Türkiye'deki Doğan Grubunu düşünün burada da böyle bir grup var CLARIN , sahibi Bayan Noble ve şirketin CEO'su Hector Magnetto ve bir kaç küçük hisseye sahip ortak. Ernestina Herrera Noble yani bayan Noble'nin kocası Bay Noble sıfırdan başlayarak Clarin'i ülkenin tirajı en yüksek gazetesi yapıyor.Ve ölümünden sonra karısı ve başyardımcısı Magnetto'nun kirli işleri sayesinde Clarin yazılı basında bir dev olmanın yanısıra kablolu tv ve radyo da sahip olduğu kanallar sayesinde gitgide büyüyerek bir medya devi haline getiriyor. 1976'da soykırımlarıyla Arjantin halkına zulum yaşatan askeri diktatorlukle Bayan Noble ve Magnetto oldukça iyi ilişkiler kuruyor.Böylece Clarin ülkenin en önemli papeleriasına sahip oluyor diğer bütün gazetelere oranla tonajına çok daha düşük fiyat ödeyerek temin ettiği kağıtla üretim masraflarını azaltarak daha da güçleniyor ama karşılığında da askeriyenin yaptığı işkencelere sessiz kalarak yönetim karşıtı haber yapmamaya sürdürüyor. Böylece hükümetin desteklediği ayakta kalan tek gazete oluyor. Sonra darbe bitiyor, demokratik ilk seçimlerde Alfonsin başa geliyor o tek bir şirketin onlarca tv ,radyo kanalını elinde tutmasının basın özgürlüğü açısından sakıncalı buluyor ve yasada değişiklik yapmak istiyor ve tabiki de fark ediyor ki ülkedeki kendisini destekleyen kesimleri karşısına alıp başkanlığını tehlikeye atmaya değmez. Peki,nasıl Clarin grubunu durdurmak bu kadar imkansız bugüne kadar neden bir türlü durdulamıyorlar neden her hükümet Clarin'le iyi geçinmek zorunda? Çünkü Clarin Arjantin'in bağımsızlığını ilan edişinden itibaren Arjantin ekonomisinde en güçlü grup olan büyük toprak sahiplerinin çıkarlarına uygun bir çizgide haber yapmaya dikkat ediyor ve böylece büyük amcaları kızdırmayarak ilerlemeyi başarabiliyor. 2000'lerde yaşanan kriz sonrası başa geçen Nestor Kirschner hükümeti başta diğer bütün hükümetlerin yaptığı gibi Clarin grubuyla iyi geçinmeye çalışıyor hatta Clarin'nin Menem döneminde (1 dolar=1 peso olduğu dönem) yabancı sermayeyle yaptığı anlaşmalarda dolar cinsinden çok büyük meblalarda borçlanması üzerine özel şirketlerin yabancı sermayeye yüzdesini azaltmayı hedefleyen bir yasa taslağını parlementoda büyük bir çoğunlukla geçirmeyi başararak Clarin grubunu borç batağından kurtarıyor. Fakat ilerleyen senelerde büyük toprak sahipleriyle Kirschner hükümetlerinin Nestor - Christina arası açılınca Clarin her zamanki gibi büyük toprak sahiplerinin yanında yer alarak hükümet karşı toprak sahiplerinin çıkarlarını korumak amacıyla, sahip olduğu gazeteler, tv ve radyo kanallarıyla hükümeti yoğun bir eleştiri bombardımanına tutuyor. Adeta büyük toprak sahiplerini sanki tarlalarında çalışan ve ürünlerini uygun bir fiyata satmaktan başka dertleri olmayan yalnız işçilermiş gibi göstermeyi başarıyor. Ve nitekim ben burdayken her Clarin'ini alışımda daha olaylardan bihaberken vah vah yazık bu soya üreticilerine hükümet ne rezalet , ne kadar büyük bir haksızlık bu yapılanlar diye düşündüğüm olmuştu ne yazık ki bu kadar etkililer... Sonuç olarak olaylar böyle devam ederken,üniversitedeki gruplar sendikalar, gazeteciler Clarin grubunun medyada böyle bir monopoli kurmuş olmasına karşı bir kampanya başlatıyorlar. Christina Kirschner hükümeti de muhalefetteki Pino gibi sosyalist vekillerle de çalışarak oldukça eski olan ve basın yayında monopoliye göz yuman bu yasayı değiştirmek için ellerinden geleni yapıyorlar. Clarin grubu geçen hafta son hükümet toplanlantılarına dinleyici olarak katılıp yasanın geçmemesi için elinden geleni yaptı örgütlediği vekiller yasanın ilk oylanışı sırasında oylamayı protesto etme amaçlı toplantılara katılmadılar. Sonuç gelecek hafta cuma günü yasa çok büyük bir ihtimalle değişicek. Yasanın en çok tartışılan maddesi 161 madde. Hükümet bu maddeyle Amerikan Hükümetinin Microsoft'a tanıdığı bir senelik süreyi örnek alarak Clarin grubuna da sahip olduğu kanalları satması için ve yine geri kalanlarında üniversite ve sendikallarla ortak çalışmaya başlaması için sadece bir sene veriyor , Clarin grubu ise bu geçiş süresinin en az 3 yıl olması gerektiğini savunuyor. Bayan Nobel ise bu günlerde 1976 darbesi sırasında güya tesadüf eseri kapısının önünde bulduğu iki bebeği evlat edinmesi ( Felipe ve Marcela Noble)ve bu bebeklerin çok büyük bir ihtimalle oldukça tanıdık bir senaryo aslında- hamileyken işkenceye uğrayarak ölen solcu bir aktivistin (montenerocular) çocukları olduğu spekülasyonlarına karşı sessiz kalmaya devam ediyor. Bir yandan da darbe sırasında generallerle kadeh tokuşturan fotoğrafları bağımsız gazetelerin manşetlerini süslüyor. Clarin grubunu ne olursa olsun bu yasanın geçmesiyle itibaren iyi günler beklemiyor. Fakat bu yasa şu an sadece Arjantin'de tartışılıyor. Bugün Latin Amerika'nın bir çok ülkesi darbeci ve özel sermayeyi destekleyen basın ve yayında monopoliye izin veren yasaları göz ardı etmeye devam ediyor. Venezuella'daki durum ise tam tersi Chavez hükümeti basın ve yayını adeta kontrolü altına almış durumda. Kısacası kıtanın geneline baktığımızda basın ve yayın organlarının daha özgür ve bağımsız hale gelmesi için kıtadaki diğer ülkelerin Arjantin'inde yaşananları oldukça dikkatli izlemesi lazım.

*foto - bayan Noble ve askeri cunta ekibi .

son paperım

CASO: Comunidades Europeas: Medidas que afectan a la aprobación y comercialización de productos biotecnológicos.

Presentación del Caso

DS-291 Reclamante: Estados Unidos
DS-292 Reclamante: Canadá
DS-293 Reclamante: Argentina

Demandado: Comunidades Europeas
INTRODUCCIÓN
En mayo del 2003, Estados Unidos, Canadá y Argentina solicitaron la celebración de consultas con las CE con respecto a determinadas medidas adoptadas por las mismas y sus Estados miembros que afectan a la importación y comercialización de productos agropecuarios (biotecnológicos) dentro de la UE, procedentes de los países reclamantes.
A. RECLAMACIÓN DE LOS ESTADOS UNIDOS
1.1 El 13 de mayo de 2003, los Estados Unidos solicitaron la celebración de consultas con las Comunidades Europeas de conformidad con el artículo 4 del Entendimiento relativo a las normas y procedimientos por los que se rige la solución de diferencias ("ESD"), el artículo 11 del Acuerdo sobre la Aplicación de Medidas Sanitarias y Fitosanitarias ("Acuerdo MSF"), el artículo 19 del Acuerdo sobre la Agricultura, el artículo 14 del Acuerdo sobre Obstáculos Técnicos al Comercio ("Acuerdo OTC") y el artículo XXII del Acuerdo General sobre Aranceles Aduaneros y Comercio de 1994 ("GATT de 1994") con respecto a determinadas medidas adoptadas por las Comunidades Europeas y sus Estados miembros que afectan a productos de biotecnología ("productos biotecnológicos").
1.2 El 19 de junio de 2003, los Estados Unidos y las Comunidades Europeas celebraron las consultas solicitadas, pero no llegaron a una solución mutuamente satisfactoria del asunto.
1.3 El 7 de agosto de 2003, los Estados Unidos solicitaron el establecimiento de un grupo especial para que examinara el asunto.
B. RECLAMACIÓN DEL CANADÁ
1.4 El 13 de mayo de 2003, el Canadá solicitó la celebración de consultas con las Comunidades Europeas de conformidad con el artículo 4 del ESD, el artículo XXII del GATT de 1994, el artículo 11 del Acuerdo MSF, el artículo 19 del Acuerdo sobre la Agricultura y el artículo 14 del Acuerdo OTC, con respecto a medidas que afectan a la aprobación y comercialización de productos que contienen organismos modificados genéticamente, consisten en ellos o se producen a partir de ellos.
1.5 El 25 de junio de 2003, el Canadá y las Comunidades Europeas celebraron las consultas solicitadas, pero no llegaron a una solución mutuamente satisfactoria del asunto.
1.6 El 7 de agosto de 2003, el Canadá solicitó el establecimiento de un grupo especial para que examinara el asunto.
C. RECLAMACIÓN DE LA ARGENTINA
1.7 El 14 de mayo de 2003, la Argentina solicitó la celebración de consultas con las Comunidades Europeas de conformidad con el artículo 4 del ESD, el párrafo 1 del artículo 11 del Acuerdo MSF, el artículo 19 del Acuerdo sobre la Agricultura, el párrafo 1 del artículo 14 del Acuerdo OTC y el párrafo 1 del artículo XXII del GATT de 1994 respecto de ciertas medidas tomadas por las Comunidades Europeas y sus Estados miembros que afectan a productos de biotecnología.
1.8 El 19 de junio de 2003, la Argentina y las Comunidades Europeas celebraron las consultas solicitadas, pero no llegaron a una solución mutuamente satisfactoria del asunto.
1.9 El 7 de agosto de 2003, la Argentina solicitó el establecimiento de un grupo especial para que examinara el asunto.
D. ESTABLECIMIENTO Y COMPOSICIÓN DEL GRUPO ESPECIAL
1.10 En su reunión de 29 de agosto de 2003, el Órgano de Solución de Diferencias estableció un Grupo Especial único en respuesta a las solicitudes presentadas por los Estados Unidos en el documento WT/DS291/23, por el Canadá en el documento WT/DS292/17 y por la Argentina en el documento WT/DS293/17, de conformidad con los artículos 6 y 9 del ESD.
1.11 En esa reunión, las partes en la diferencia acordaron asimismo que el Grupo Especial se estableciera con el mandato uniforme. El mandato es, en consecuencia, el siguiente:
"Examinar, a la luz de las disposiciones pertinentes de los acuerdos abarcados invocados por los Estados Unidos en el documento WT/DS291/23, por el Canadá en el documento WT/DS292/17 y por la Argentina en el documento WT/DS293/17, el asunto sometido al OSD por los Estados Unidos, el Canadá y la Argentina en esos documentos, y formular conclusiones que ayuden al OSD a hacer las recomendaciones o dictar las resoluciones previstas en dichos acuerdos."
1.12 El 23 de febrero de 2004, los Estados Unidos, el Canadá, y la Argentina solicitaron al Director General que estableciera la composición del Grupo Especial, de conformidad con el párrafo 7 del artículo 8 del ESD. El 4 de marzo de 2004, el Director General procedió a establecer la composición del Grupo Especial, que es la siguiente:
Presidente: Sr. Christian Häberli
Miembros: Sr. Mohan Kumar
Profesor Akio Shimizu
1.13 La Argentina (con respecto a las reclamaciones de los Estados Unidos y el Canadá), Australia, el Brasil, el Canadá (con respecto a las reclamaciones de los Estados Unidos y la Argentina), Chile, China, Colombia, El Salvador, los Estados Unidos (con respecto a las reclamaciones del Canadá y la Argentina), Honduras, México, Nueva Zelandia, Noruega, el Paraguay, el Perú, el Taipei Chino, Tailandia y el Uruguay se han reservado el derecho de participar como terceros en las actuaciones del Grupo Especial.
1.14 El 8 de marzo de 2004 el Grupo Especial recibió una comunicación escrita preliminar de las Comunidades Europeas en la que solicitaban al Grupo Especial que formulara una resolución preliminar en el sentido de que las solicitudes de establecimiento de un grupo especial presentadas, respectivamente, por los Estados Unidos, el Canadá y la Argentina no cumplían los requisitos del párrafo 2 del artículo 6 del ESD.
1.15 El Grupo Especial pidió a los Estados Unidos, al Canadá y a la Argentina que presentaran una comunicación escrita preliminar en respuesta a la comunicación preliminar de las Comunidades Europeas. El 24 de marzo de 2003, el Grupo Especial recibió comunicaciones escritas preliminares de los Estados Unidos, el Canadá y la Argentina.
1.16 El 8 de abril de 2004, el Grupo Especial emitió una "Resolución preliminar del Grupo Especial sobre la compatibilidad de las solicitudes de establecimiento de un grupo especial presentadas por las partes reclamantes con el párrafo 2 del artículo 6 del ESD", en la que constataba que las solicitudes de establecimiento de un grupo especial presentadas por las partes reclamantes el 7 de agosto de 2004 (documentos WT/DS291/23, WT/DS292/17 y WT/DS293/17) cumplían los requisitos del párrafo 2 del artículo 6 del ESD.

MEDIDAS CUESTIONADAS

Las medidas cuestionadas por las partes fueron:
1-Moratoria de Facto por la CE sobre la aprobación de productos biotecnológicos.
2-Las Medidas de Productos específicos que afectan a la aprobación de los mismo.
3-Medidas de salvaguardia, que prohíbe la importación y/o comercialización de determinados productos biotecnológicos aprobados por la CE.

1-Moratoria de Facto

Ocurrió una moratoria de facto porque no hubo un proceso formal para discutir internamente que productos iban a aceptar.
El Panel de la OMC llegó a la conclusión de que los estados miembros de la CE no pueden contar con los informes de las ONG ni con los estudios científicos generales que aparecen publicados en publicaciones revisadas por sus pares.
No constituía una evaluación adecuada de riesgo porque estos informes o publicaciones no tienen en cuenta las técnicas de evaluación de riesgo que fueron desarrolladas por organizaciones relevantes.
El grupo de los 5 países rechazaron sistemáticamente.
Había un retraso en la comunicación, y se violó una medida MSF, aunque no era una medida MSF.

Artículo 2 - Derechos y obligaciones básicos

2. Los Miembros se asegurarán de que cualquier medida sanitaria o fitosanitaria sólo se aplique en cuanto sea necesaria para proteger la salud y la vida de las personas y de los animales o para preservar los vegetales, de que esté basada en principios científicos y de que no se mantenga sin testimonios científicos suficientes, a reserva de lo dispuesto en el párrafo 7 del artículo 5.

Artículo 5 - Evaluación del riesgo y determinación del nivel adecuado de protección sanitaria o fitosanitaria

1. Los Miembros se asegurarán de que sus medidas sanitarias o fitosanitarias se basen en una evaluación, adecuada a las circunstancias, de los riesgos existentes para la vida y la salud de las personas y de los animales o para la preservación de los vegetales, teniendo en cuenta las técnicas de evaluación del riesgo elaboradas por las organizaciones internacionales competentes.

Artículo 8 - Procedimientos de control, inspección y aprobación

1. Los Miembros observarán las disposiciones del Anexo C al aplicar procedimientos de control, inspección y aprobación, con inclusión de los sistemas nacionales de aprobación del uso de aditivos o de establecimiento de tolerancias de contaminantes en los productos alimenticios, en las bebidas o en los piensos, y se asegurarán en lo demás de que sus procedimientos no sean incompatibles con las disposiciones del presente Acuerdo.

ANEXO C - PROCEDIMIENTOS DE CONTROL, INSPECCIÓN Y APROBACIÓN

1. Con respecto a todos los procedimientos para verificar y asegurar el cumplimiento de las medidas sanitarias y fitosanitarias, los Miembros se asegurarán:
a) De que esos procedimientos se inicien y ultimen sin demoras indebidas y de manera que no sea menos favorable para los productos importados que para los productos nacionales similares;

2-Medidas de Productos específicos

En el proceso de aprobación, 24 de los 27 productos violaban el Anexo C.1.a y Art. 8 del MSF, anteriormente detallados.

3-Medidas de Salvaguardia

Hay 2 aspectos importantes en las medidas de salvaguardia.
La CE afirmó que no había pruebas científicas suficientes para aprobar esos productos en el mercado. Por tal razón, consideró no aprobar esos productos para no poner en riesgo la salud humana y el medio ambiente. Este argumento es contradictorio pues hicieron la evaluación de riesgo con las organizaciones internacionales especializadas. Por este motivo tampoco se puede utilizar el Principio de Cautela, porque no es una medida MSF, y aún no hay una decisión oficial por una corte internacional que lo reconozca como ley internacional.
El Panel rechazó ese argumento de la CE concluyendo que violó los artículos 2.2, 5.1 y 5.7, Anexo A.4 del acuerdo MSF.

Artículo 2 - Derechos y obligaciones básicos

2. Los Miembros se asegurarán de que cualquier medida sanitaria o fitosanitaria sólo se aplique en cuanto sea necesaria para proteger la salud y la vida de las personas y de los animales o para preservar los vegetales, de que esté basada en principios científicos y de que no se mantenga sin testimonios científicos suficientes, a reserva de lo dispuesto en el párrafo 7 del artículo 5.

Artículo 5 - Evaluación del riesgo y determinación del nivel adecuado de protección sanitaria o fitosanitaria

1. Los Miembros se asegurarán de que sus medidas sanitarias o fitosanitarias se basen en una evaluación, adecuada a las circunstancias, de los riesgos existentes para la vida y la salud de las personas y de los animales o para la preservación de los vegetales, teniendo en cuenta las técnicas de evaluación del riesgo elaboradas por las organizaciones internacionales competentes.

7. Cuando los testimonios científicos pertinentes sean insuficientes, un Miembro podrá adoptar provisionalmente medidas sanitarias o fitosanitarias sobre la base de la información pertinente de que disponga, con inclusión de la procedente de las organizaciones internacionales competentes y de las medidas sanitarias o fitosanitarias que apliquen otras partes contratantes. En tales circunstancias, los Miembros tratarán de obtener la información adicional necesaria para una evaluación más objetiva del riesgo y revisarán en consecuencia la medida sanitaria o fitosanitaria en un plazo razonable

ANEXO A - DEFINICIONES

4. Evaluación del riesgo Evaluación de la probabilidad de entrada, radicación o propagación de plagas o enfermedades en el territorio de un Miembro importador según las medidas sanitarias o fitosanitarias que pudieran aplicarse, así como de las posibles consecuencias biológicas y económicas conexas; o evaluación de los posibles efectos perjudiciales para la salud de las personas y de los animales de la presencia de aditivos, contaminantes, toxinas u organismos patógenos en los productos alimenticios, las bebidas o los piensos.

Otro aspecto a considerar es que los miembros de la CE fundamentaron sus argumentaciones en normas de la UE para aplicar las medidas, pero paradójicamente las mismas aprueban a los productos biotecnológicos en cuestión.

DECISION DEL PANEL

El reporte del Panel de la OMC que fue publicado después de la decisión del panel sobre el tema de “La Comunidad Europea: las medidas que afectan a la aprobación y comercialización de los productos biotecnológicos” sin dudas fue el más discutido y también el más largo reporte en la historia de la Organización Mundial del Comercio. El panel, con la aprobación de las partes sólo publicó un reporte que incluye todas las decisiones que se tomaron después de analizar todos los argumentos de las partes. Después de la decisión del Panel, las partes no fueron al grupo de Apelación para rechazar las decisiones del Panel. En los siguientes párrafos vamos a ver cada decisión del Panel en relación con los reclamos de las partes en este caso.

Primero, después de analizar los reclamos de Canadá, Estados Unidos y Argentina el Panel descubrió que la Comunidad Europea adoptó una “Moratoria de Facto” en la aprobación final de los productos biotecnológicos, desde 1999 hasta la creación del panel en agosto de 2003. Esta decisión fue la más importante del Panel porque con esta decisión el panel básicamente reconoció los argumentos de las partes reclamantes. La moratoria de facto que la Comunidad Europea adoptó significa que no hubo un proceso formal en La Comunidad Europea para aprobar las aplicaciones de los produces biotecnológicos, porque el grupo de 5 países (Dinamarca, Grecia, Francia, Italia y Luxemburgo) deliberadamente impidió (por medio de sus acciones y omisiones) la aprobación final de las aplicaciones de los productos biotecnológicos. Y durante el proceso de aprobación de estos productos la falta de apoyo político de estos países fue sistemática. Y también el panel, teniendo en cuenta que la Comunidad Europea no pudo presentar una justificación razonable y científica de sus acciones y omisiones para tomar una moratoria de facto, descubrió que esta moratoria de facto, aunque no es una medida del acuerdo de MSF (Medidas Sanitarias y Fitosanitarias), causó un retraso injustificable y demasiado largo en la evaluación de las aplicaciones y violó los articulo 5.1 y 2.2 también el articulo 8 Anexo C.1(a).
El Panel remarcó las obligaciones de los miembros de la OMC bajo el anexo C.1(a). Con este artículo del Anexo y el artículo 8 del acuerdo MSF, el Panel justificó su decisión. Para el Panel los países miembros de la Comunidad Europea, especialmente el grupo de 5 países, con sus acciones y omisiones retrasaron el proceso de aprobación de los productos biotecnológicos y eso causó una violación de las obligaciones de buena fe que requieren que los miembros procedan para aprobar los procedimientos lo más rápido posible. Los otros artículos que el Panel decidió que La Comunidad Europea violó fueron el artículo 2.2 y el 5.1 de MSF.
Siguiendo estos artículos, el Panel de la OMC marcó que, aunque La Comunidad Europea se esforzó en realizar una evaluación de riesgo, sus evaluaciones no estaban calificadas ya que para el Panel, los estados miembros de la CE y la UE no pueden contar ni con los informes inexpertos de las ONG ni los estudios científicos generales que aparecen publicados en publicaciones revisadas por pares. Según el punto de vista del Panel estas fuentes no constituyen una evaluación adecuada de riesgo porque estos informes o publicaciones no tienen en cuenta las técnicas de evaluación de riesgo que fueron desarrolladas por organizaciones relevantes. El Panel también hizo descubrimientos respecto a las medidas de los productos específicos. Veinticuatro de veintisiete productos fueron inconsistentes con las MSF y se violó el Anexo C.1(a) y el artículo 8 de las MSF porque fueron cuestionados por procesos de aprobaciones que habían tenido demasiada demora y habían sido injustificablemente largos. Además, el Panel descubrió que las medidas de salvaguardia de los estados miembros se corresponden con las medidas que fueron definidas en el Anexo A en el acuerdo de las MSF. Pero también encontró que se fracasó al realizar una evaluación adecuada de riesgo antes de la imposición de estas medidas, violando así el acuerdo de las MSF. Como conclusión, considerando los argumentos de la CE sobre el principio de cautela, el Panel marcó que los estados miembros de la CE eran inelegibles para invocar las medidas limitadas y provisionales del artículo 5.7 de las MSF.
Para la CE, el artículo 5.7 se da a ellos a emplear el principio de cautela por razones de la incertidumbre científica que puede afectar las condiciones de salud y medioambiente. El Panel marcó que la incertidumbre científica y la falta de pruebas no son la misma cosa. Por eso el Panel rechazó la argumentación de la CE porque, para el Panel, la CE usó el principio de cautela por la existencia de incertidumbre científica. Esto mostró que la CE ignoraba la existencia de las pruebas científicas, que en realidad eran suficientes. El Panel también hizo referencia a la conclusión del grupo de Apelación en el caso anterior de LA CE-HORMONAS. Para el grupo de Apelación, el principio de cautela no estaba escrito en el Acuerdo de MSF, entonces las partes no pueden justificar que es una medida de MSF. También el Panel no quiso verse implicado en una disputa sobre el estatus jurídico del principio de cautela. Porque, como el panel expuso, todavía no hay decisión oficial de una corte internacional que reconozca el Principio de cautela como una ley general o tradicional en derecho internacional. Al final la Comunidad Europea no hizo una apelación porque, aunque se rechazó a algunos aspectos de los descubrimientos del Panel, consideró que la mayor parte del reporte del panel fue teórico ya que el régimen de las aprobaciones de la Comunidad Europea cambió y empezó a funcionar normalmente, y 10 productos biotecnológicos fueron autorizados desde la creación del Panel.




CONCLUSIÓN

Hubo un debate acalorado respecto a la producción y el consumo de los alimentos derivados de productos biotecnológicos. Entre las partes claves en este debate estaban el gobierno de Estados Unidos, que era apoyado por empresas que producen los productos biotecnológicos, y también la Comunidad Europea y sus Estados miembros que eran respaldados por los grupos de consumidores que intentaron restringir el uso de productos biotecnológicos por varias regulaciones. Uno de los más importantes argumentos de la Comunidad Europea y de estos grupos fue la interpretación y aplicación de las reglas de los acuerdos relevantes como el Protocolo Cartagena y el Convenio sobre la Diversidad Biológica, en el caso de “La Comunidad Europea: Las medidas que afectan a la aprobación y comercialización de los productos biotecnológicos. Y como el Panel indicó por qué las otras partes no reconocieron y adoptaron estos acuerdos (el Protocolo Cartagena y el Convenio sobre la Diversidad Biológica) el Panel no aceptó considerar estos acuerdos como pertinentes en el caso de los productos biotecnológicos. Esta decisión del Panel en realidad es muy controvertida porque estos acuerdos, que son reconocidos por científicos y también por las organizaciones internacionales, incluyen instrumentos y medidas universales para la regulación de la producción y la comercialización de los productos biotecnológicos. Y una organización como la OMC, si no considera las decisiones que estén basados en hechos científicos y que reflejan una opinión general de la comunidad internacional, puede causar que los países ignoren en futuros debates sobre la regulación de la producción y la comercialización de los productos biotecnológicos y la importancia de estos acuerdos.

La segunda decisión del Panel que fue muy controvertida fue su uso del acuerdo de MSF en su proceso de decisión. En su proceso de decisión el Panel eligió evaluar las acciones de la Comisión Europea en la aprobación de los productos biotecnológicos según los artículos de MSF. Un solo acuerdo que tiene reglas generales en realidad no es suficiente para evaluar un caso tan complicado como los productos biotecnológicos. Cuando uno considera las complejidades de evaluar los efectos de la producción y del consumo de los productos biotecnológicos se puede dar cuenta de que los problemas de regulación pueden surgir en la etiquetación y la trazabilidad de los productos biotecnológicos.
Es valido mencionar también que en el caso de productos biotecnológicos se presenta con un contexto normativo e institucional muy difuso. En este sentido, el Panel utiliza muchas fuentes de otros organismos, utilizando herramientas y derecho aplicable de otros mecanismos institucionales. Un debate muy presente en ese ámbito sobre la multiplicidad de interpretación y jurisdicción es que “debe tenerse presente que la diversidad y plurifuncionalidad de los medios de arreglo también se da en los Derechos internos, donde el lógico protagonismo de la jurisdicción obligatoria no quita la existencia de múltiples modalidades alternativas de solución de conflictos, como la negociación de una transacción, la mediación o la conciliación” .
Vale recordar que el caso está enmarcado por los informes del Panel que asume un papel muy controvertido, en el sentido de que en determinado momento presente una opinión, en otros momentos otra, en base al avanzo de la presentación de quejas de las partes. En la medida que el caso se ve revelando y las partes no tienen respuestas satisfactorias, estas van presentando otros argumentos, y el Panel es llamado a presentar una respuesta ante a cada situación, se viola o no las reglas en base a cuales artículos y acuerdos.
La alegación de la incertidumbre científica sobre los riesgos de los vegetales biotecnológicos hubiera sido tan grande como alegan las Comunidades Europeas, es improbable que alguno de estos productos hubiera completado satisfactoriamente el proceso reglamentario en ningún país. La afirmación de que las complejidades e incertidumbres de evaluar los riesgos de los vegetales biotecnológicos que existen actualmente en el sistema de las CE son mucho mayores que para los productos no biotecnológicos no está respaldada por la experiencia .
El informe del Panel también afirma que ni el Protocolo sobre Seguridad de la Biotecnología ni el enfoque de precaución o cautela sirven como defensa para las Comunidades Europeas en la presente diferencia
La única manera de que otras fuentes del derecho internacional pudieran ser pertinentes a la presente diferencia es si, de conformidad con el párrafo 2 del artículo 3 del ESD, esas otras fuentes del derecho ayudaran al Grupo Especial a "aclarar las disposiciones vigentes de los acuerdos abarcados de conformidad con las normas usuales de interpretación del derecho internacional público". Sin embargo, las Comunidades Europeas no han determinado cómo el Protocolo sobre Seguridad de la Biotecnología ni el "principio de precaución o cautela" serían pertinentes para interpretar alguna disposición concreta del Acuerdo sobre la OMC.
En esa misma lógica hay un conflicto en todo el caso que es sobre la definición de la naturaleza de las medidas, así como en definir lo que son leyes, decretos, regulaciones, requerimientos y procedimientos.
Además, en CE - Hormonas, el Órgano de Apelación examinó detenidamente argumentos casi idénticos que presentaron las Comunidades Europeas en cuanto a la relación entre un pretendido "principio de precaución o cautela" y el Acuerdo MSF. Las Comunidades Europeas no han declarado, ni pueden aducir, que deban aplicarse en este caso resultados diferentes. Por consiguiente, aunque se considerara que el principio de cautela es una norma pertinente del derecho internacional en virtud del párrafo 3 del artículo 31 de la Convención de Viena, sólo sería útil para interpretar términos concretos del tratado y no podría anular ninguna parte del Acuerdo MSF. Por lo tanto, por ejemplo, el concepto de cautela no podría excusar a las Comunidades Europeas de cumplir el requisito establecido en el párrafo 1 del artículo 5 de que las MSF se basen en evaluaciones de los riesgos. Además, el párrafo 7 del artículo 5 del Acuerdo MSF ya permite que las Comunidades Europeas adopten un enfoque de precaución o cautela para regular los productos biotecnológicos.
Las Comunidades Europeas se basan casi exclusivamente en sus expedientes de productos para respaldar la alegación de que, a pesar de las declaraciones y medidas de funcionarios de las CE, en realidad no había una moratoria general ni moratorias relativas a productos específicos. Sin embargo, los expedientes de productos de las Comunidades Europeas están incompletos en tres aspectos importantes. En primer lugar, los expedientes no abarcan los productos que fueron retirados antes del establecimiento del Grupo Especial. Estas solicitudes fallidas de aprobación de productos son pruebas directas y convincentes de la existencia de una moratoria general. En su Primera comunicación escrita los Estados Unidos mencionaron que las solicitudes en virtud de la legislación sobre liberación en el medio ambiente y sobre alimentos nuevos se habían demorado indefinidamente como consecuencia de la moratoria general y por consiguiente se habían retirado y dieron nueve ejemplos específicos. Las Comunidades Europeas no han facilitado ninguna cronología con respecto a estos productos.
Los expedientes de productos de las Comunidades Europeas también están incompletos porque las Comunidades Europeas no han facilitado la documentación justificante para cada trámite del proceso. En vez de ello, al seleccionar las pruebas documentales para presentarlas al Grupo Especial, han elegido entre las distintas anotaciones cronológicas.
El texto “El arreglo pacifico de controversias internacionales en la OMC” reconoce que “la doctrina y la propia Secretaría de la OMC se refieren usualmente al mismo como un procedimiento quasi judicial o “casi jurisdiccional”. Como el Órgano de Solución de Diferencias es quien tiene, formalmente, la competencia para decidir los términos de solución de las diferencias, también cabría barajar su calificación como un procedimiento de “solución institucional por decisión de órgano político””.
No obstante a las reglas de dichos acuerdo comerciales el grupo entiende que la solución de controversias se acerca de una relación binaria, en la cual una parte gana y otra siempre pierde, recorrida fácticamente por un arbitraje. En “El arreglo pacifico de controversias internacionales en la OMC”, “la doctrina apunta que en el sistema ha prevalecido una ‘contentious atmosphere’ que no es la más propicia para la consecución de soluciones convenidas. Un buen ejemplo de ello es la espiral de reclamaciones y contra reclamaciones entre los Estados Unidos y las Comunidades Europeas”. Finalmente, cabe evocar la observación de Morelli, que la jurisdicción internacional, condicionada por la soberanía de los Estados, carece por lo general de mecanismos de ejecución forzosa comparable a los de sistemas judiciales estatales. Las sentencias internacionales carecen, salvo en raras excepciones, de efecto ejecutivo y son meramente declarativas.

Bugün 1 sene oldu.

>

Geçen sene bugün sabah altı da uçak Ezeiza'ya indi , hiç tanımadığım gecelikli bi Meksikalı bi evin kapısını açtı , avluda oturdum iki bavulumla ne yaptığımı düşündüm,sonra gittim uyudum kalktığımda kendime gelirim diye düşünmüştüm hiç de öyle bir şey olmadı, burada bir senem doldu, hala kendime gelemedim.Bazen bu şehri çok seviyorum öğleden sonraları palermo'da çok sevdiğim bi cafede sabaha karşı evde pencereleri açmış havlayan köpekleri ve sokağımdan geçen collectivoları ve kepenklerini kaldıran kioskolari dinlerken , güzel bir yemek sonra yediğim dulce de leche li flanlardan sonra,springten alıp jardin botanico da yediğim öğle yemekleri sırasında,oui oui'de adrianla gittiğimiz korkunç parillalarda chimichurrili choripan siparişi verdiğimde,bi türlü çözemediğim sabahın yedi buçuğunda ben okula yetişmeye çalışırken ayacucho ve tucuman arasında kalan kitapçıda astor piazolla çalarken. Bazen de İstanbul'u özlüyorum sabahları 7 45 vapurunu domatesli beyazpeynirli tostumu güzel demlenmiş çayımı,modada haftasonu değil haftaiçi akşam üstleri yürümeyi çay içip the end den film alıp evime dönmeyi,çarşıdan balık ve meze alıp Hüsne'ye gitmeyi , tüneli pilav ve zeytinyağlı fasulye yediğim helvetiayi , kitapçıları ama olsun ne kadar özlesem de biliyorum dönersem burayı daha çok özleyeceğim

CHAVEZ VE BOLIVARCILIK

Uzun zamandır yazamıyorum , araya bir sürü şey girdi,çok şey birikti bu hafta buraya bu aralar tez ve seminerler için çalıştığım şeylerle ilgili bir kaç yazı yazmaya düşünüyorum.

Ağustos'un son iki haftasında başta Ekvator'un başkenti Quito'da daha sonra Arjantin'in Bariloche kentinde gerçekleşen UNASUR (GUNEY AMERIKA ULKELERI BIRLIĞI) toplantılarında yaşananlar bölgedeki ülkelerin güvenlik politikalarını belirlemesinde oldukça etkili olacağa benziyor. Bu seneki UNASUR toplantılarının oldukça hararetli geçmesinin başlıca sebebi Kolombiya ve ABD ortaklığı( Kolombiya'lı uyuşturucu kartellerine karşı savaşta işbirliği amacı güden) PLAN KOLOMBİYA'nın bölgedeki diğer önemli stratejik güçlerin güvenlik politikalarını yakından etkilemesi.

Kolombiya ve ABD'nin sözde sadece uyuşturucu kartellerine karşı savaşta yaptıkları işbirliğinin bölge ülkelerinin güvenlik politikalarının geleceği açısından bu kadar önemli oluşunun başlıca nedeni ABD'nin bu plan kapsamında, Kolombiya devletinin topraklarına askeri üs kurma,asker gönderme gibi haklar idda edebilicek olması.Sadece Kolombiya'nın iç işlerini ilgilendiren bir sorun gibi gözükse de, soğuk savaş süresince ABD'nin bölgede desteklediği kontrgerilla gruplarının ve askeri diktatörlüklerin bölge halkına yaşattığı cehennemin izlerinin hafızalarda hala canlı oluşunu göz önünde bulundurursak bu yeni ortaklığa bölgedeki ülkelerin sıcak bakmaması oldukça anlaşılır bir durum . Peru ve Meksika'nın ise bu ortaklığa sıcak bakmalarının nedeni kendilerinin de ABD'yle güvenlik politikalarında benzer anlaşmalara imza atmış olmaları.Bu ortaklığı bir tür meydan okuma olarak algılayan grup ise tabiki Başta Ekvator, Venezuela ve Bolivya gibi Bolivarcı ideolojinin hakim olduğu ülkeler. Chavez'in Caldera'nın ve Morales'in oluşturduğu Bolivarcı birliğin en önemli tepkisi elbette Uribe yönetimine. Kolombiya'nın (Le Monde Diplomatique'in Eylül ayı Latin Amerika baskısı El corredor de la inseguridad- Adriana Rossi)ABD'nin bölgedeki ekonomik ve siyasi çıkarlarını gözetebilmek adına bu imkanı tanıması bölgedeki değişimleri inceleyen bir çok araştırmacı ve yazara göre ülkenin failed state(estado fallido)konumuna sürüklenmesine neden oluyor.

UNASUR toplantılarında yaşanan gelişmeleri iyi yorumlayabilmek için,ilk olarak Soğuk Savaş sonrası bölgede yaşanan siyasi ve ekonomik çalkantıların tetiklediği kurumsal çöküntüler nedeniyle oluşan,önem kazanan,liberalizm ve sosyalizme alternatif olarak gösterilen Chavez'in Bolivarcılık akımını ayrıca da en önemli dış güç olan ABD'nin bölgedeki yeni güvenlik stratejisini kapsamlı olarak incelemek gerekiyor.

Bu inceleme tabiki de bu blogta paylaşılamayacak kadar kapsamlı bir çalışmayı gerektiriyor.Fakat ben tezimle ilgili yaptığım okumalardan sonra başta Chavez'in başlattığı Bolivarcı hareketi daha sonrada Amerika'nın bölgedeki değişen rolünü kısaca anlatmaya çalışıcam.

CHAVEZ VE BOLIVARCILIK

Venezuela diğer bir çok Latin Amerika ülkesi gibi İspanyol sömürgeciliğinin bölgeye aşıladığı otoriter,Jesuit(Cizvit)düşünürlerinin oldukça muhafazakar dini görüşlerinin Locke'un bireyselcilik anlayışından oldukça uzak korporatist siyasi görüşlerin, iki sınıflı toplumsal yapının egemen olduğu bir siyasi tarihe sahip.Bu yüzden İspanyol sömürgeciliğinin bölgeye bıraktığı bu korkutucu mirasın etkilerini ülkenin yakın tarihinde yaşadığı bütün siyasi çalkantılarda görmek çok şaşırtıcı değil.Ultrasol akımların Venezuela, Arjantin,Şili gibi ülkelerin siyasetinde etkili olmalarının en önemli sebebi de yine bu ülkelerin ABD'nin aksine her zaman sömürgecilik geçmişleriyle, emperyalizmin etkileriyle boğuşuyor oluşları. İkinciside,yine ABD'nin aksine asla çoğulcu,bireyselcilik üzerine kurulmuş iki sınıflı toplumsal yapıya alternatif olarak orta sınıfın sağlamlaştırıldığı toplumsal yapılara sahip olamayışları. Bu yüzden bu ülkelerin tarihlerine baktığımızda ABD'ye tamamen zıt bir şekilde radikal siyasi oluşumların etkili olduklarını görüyoruz. Bahsettiğim sadece ultra komunist akımlar değil.Örnek olarak anarşizm de yirminci yüzyılın başlarından itibaren Latin Amerika'nın bir çok ülkesinde Eski kıtadan göç eden entelektüeller arasında oldukça popülerleşen akımlardan biriydi.

Bugün Venezuela,İspanyol sömürgeciliğinin otoriter ve merkeziyetçi yapısından kaynaklanan etkilerini Chavez yönetiminde yoğun bir şekilde hissetmeye devam ediyor. Fakat yakın tarihine kısaca baktığımızda bu etkilerin azaldığı,siyasette daha demokratik ve çoğulcu bir yapıya doğru ilerlemenin yaşandığı bu dönemlerin halkın alternatif arayışlara olan ilgisinin arttığı zamanlara rastladığını görüyoruz. Bunun da sebebi  bu dönemlerde ülkedeki kurumların halkın çoğunluğunun çıkarlarını göz ardı etmeye başlaması ve onların siyasi ve ekonomik sorunlarına kalıcı çözümler üret(e)memesi.1952-1958 tarihleri arasında ülkeyi,ABD'nin desteğiyle kommunizme savaş açıp solcu öğrenci ve işçi birliklerine uyguladığı işkencelerle keyfi bir şekilde yöneten Marcos Perez Jımenez'in Venezuela halkına büyük bir zulüm yaşattığı kesin fakat Pinochet yönetimindeki Şili örneğinde olduğu gibi ABD'yle olan işbirliği sayesinde uluslararası yatırımların arttığı ve bu nedenle ülke ekonomisinin geliştiği de göz ardı edilemez.Fakat ekonomideki bu olumlu ilerleyişin durması, Jimenezin 1957 yılında beş yıllık yönetimini altı yıl daha uzatmak için gittiği halk oylamasında sonuçlara hile karıştırılması, ordunun desteğinin giderek azalması ve zaten çöküşte olan kurumların desteklerini çekmesi neticesinde Jimenez iktidarı 1958 yılının 23 Ocağında askeri ve sivil grupların ortak darbesiyle yıkıldı.Bu tarih sadece keyfi Jimenez iktidarına son vermekle kalmıyor aynı zamanda önceden bahsettiğim çoğulcu ve demokratik gelişmelerin yaşandığı yeni bir dönemin de müjdecisi oluyordu.

El PACTO DE PUNTO FIJO

EL PACTO DE PUNTO FIJO anlaşmasıyla başlayan bu yeni dönem,1958 ekiminden başlayarak Chavez'in Bolivarcılık akımıyla halka yeni bir alternatif sunduğu 1998 senesine kadar sürüyor.1998'e kadar devam eden bu dönem içerisinde kurumlar yine kendi içlerinde kopuşlar yaşamaya devam ediyor.Soğuk savaşın sona ermesiyle kendini yenileyen kurumlar liberal politikalar çerçevesinde geçmişten farklı siyasi ve ekonomik çözümlerle etkilerini sürdürmeye devam ediyorlar. Fakat bölgede yaşanan ekonomik krizler,siyasi koaalisyonların yarattığı skandallar,artan işsizlik oranı ve yine bir türlü değiştirilemeyen iki sınıflı sistemin yarattığı gelir uçurumları kurumları tekrardan çöküntüye uğratarak eş zamanlı olarak alternatif oluşumların ön plana çıkmasına sebep oluyor. 1990'ların sonuna doğru QUEREMOS ELEGIR,CAUSA R, CONVERGENCIA ve CHAVEZ'ın Bolivarcılığı gibi Venezuela siyasetine etkili olan başlıca alternatif hareketler halka eski kurumsal yapıların işlevsizliğini kanıtlamaya çalışırken öte yandan farklı çözümler sunmayı hedefliyordu.Fakat bu alternatif oluşumların çoğunun başarısızlığa uğrasaması yine kaçınılmazdı çünkü Chavez'in Bolivarcılığı hariç hiç biri halkın çoğunluğunu oluşturan yoksul kesimin çıkarlarını göz etmiyordu. Bu yüzden 90'ların sonunda Chavez'in Bolivarcılığı bir anda Venezuela nüfusunun büyük bir çoğunluğunu oluşturan yoksul kesim tarafından büyük bir ilgiyle karşılandı. Halkın böyle bir oluşumu bir anda bu kadar benimsemesinin nedenlerine gelince, sanırım bunu açıklamaya çalışan bir çok yazıyı okuduktan sonra fark ettim ki bu durum asla tek bir nedene bağlanarak açıklanamaz.Bence,Chavez'in başlattığı Bolivarcılığın halk tarafından bu kadar kısa zamanda benimsenmesinin nedenlerini salt Venezuela'nın o dönem içinde bulunduğu tarihsel koşullarla açıklamak mümkün değil. Yine Chavez'in karizmatik kişiliğine sığınmak da kolaycılığa kaçmak olur ve bizi eksik bir sonuca götürür.Chavez'in Simon Bolivar'ın 1800'lerdeki antiemperyalist,liberal ve bağımsızlığı savunan düşüncelerini 90'ların Venezuela'sının koşullarını yorumlamak için kullanması Laclau'nın Populist Rupture olarak adlandırdığı kopuşun neredeyse mükemmel koşullarda başlamasına neden oldu.Pedro Sanoja,"Ideology ,Instituons and Ideas"başlıklı yazısında Venezuela halkının çoğunluğunun,Chavez'in 1800'ler ve 1990'lar arasında kurduğu tarihsel paralelik ve yine Bolivar'ın yanına eklediği iki ayrı tarihi kişiliğin görüşlerini tekrardan yorumlayarak oluşturduğu bu yeni siyasi akıma hiç olmadığı kadar hazır olduğunu açıklıyor.Çünkü diğer saydığım hiç bir alternatif siyasi oluşum ideolojisini halkın çoğunluğu tarafından sevilen ,saygı duyulan milli karakterlerin görüşlerini tekrar yorumlamak üzerine kurmamıştı.Antiemperyalist Simon Bolivar,bağımsızlık savaşçısı ve yoksulların dostu Ezequiel Zamora ve tabiki eğitimci Simon Rodriguez.Ve tabiki de bu karekterlerin görüşleri Bolivaryanizm'inin temellerini oluşturmak pahasına ve yine alınan kararları meşrulaştırmak amacıyla,kullanıldıkları tarihsel konjüktürden bağımsız yorumlanıyor ve çarpıtılıyor.

Sonuç olarak Chavez'in başlattığı Bolivarcı hareketin başarısını anlamak için ilk olarak Venezuela da çöken El pacto de Fijo ittifakına ,bu çöküş sonrası ortaya çıkan diğer alternatif oluşumların neden başarılı olamadığına ve son olarak da Chavez ve ekibinin Bolivar'ı post modern bir okumayla yorumlayarak milli mitler yaratıp sosyalizm ve liberalizme alternatif oluşturucak bir hareket oluşturararak (bu konuda Peron'un tercer movimiento-üçüncü yol hareketinin etkileri bölge siyasi tarihindeki etkileri çok önemli) yine yoksul kesimin temsiliyet sorununa nasıl bir çözüm getirdiğine bakmamız gerekiyor.

El arreglo pacífico de controversias: el recurso a la Corte Internacional de Justicia.

Después de la primera Guerra Mundial los países ganadores se unieron para formar una organización que se llama la Liga de Las Naciones y esta organización comenzó a funcionar el 10 del enero de 1920 y fue ratificada por 42 estados y un año después de su formación, los estados miembros decidieron crear un órgano de justicia internacional que se llama La Corte Permanente de Justicia Internacional. Desde 1922 y hasta 1945 esta corte trató 29 casos contenciosos entre estados y también se dieron 27 opiniones consultivas. Su funcionamiento estuvo limitado por dos motivos: se hizo difícil para los países resolver sus problemas en una manera pacifica por el comienzo de la Segunda Guerra, y porque los países más poderosos, como Estados Unidos y la Unión Soviética, no formaban parte de la Liga, por lo que causaron que no tuviera un rol muy significativo. Pero después de 1946 terminado el conflicto bélico, los países vencedores decidieron renovar la organización y dieron origen a la Organización de las Naciones Unidas (ONU). La vieja corte permanente se transformó en la actual Corte Internacional de Justicia. Aunque no es una sucesora legal de la anterior, esencialmente es su prolongación y cuenta prácticamente con el mismo estatuto y jurisdicción La Corte está integrada por quince jueces, elegidos para un período de nueve años , procediéndose a la elección de cinco jueces cada tres años para la renovación por tercios del Corte. Es muy importante que la corte tenga familiaridad con las diferentes culturas de la ley. Por eso casi todas las diferentes culturas de la judicatura de los países están representadas en la Corte. En la actualidad, la Corte está integrada por jueces de Argentina, Brasil, Egipto, Estados Unidos, Francia, India, Italia, Japón ,Nigeria, Polonia, Reino Unido, Republica Federal de Alemania, Senegal.2
Y cuando un Estado se remite a la Corte para un proceso de jurisdicción si la corte no tiene un juez que represente la nacionalidad de ese Estado , en esta situación , el Estado puede designar un juez ad hoc. Como está indicado en el Estatuto de La Corte Internacional de Justicia en los artículos 34 y 35: Sólo los Estados pueden ser parte en casos ante la Corte. En algunos casos la Corte puede pedir a las organizaciones internacionales que le den información relativa a los mismos .Y como indica en el articulo 93 la corte directamente está abierta a los estados que son parte de la Organización de Las Naciones Unidas porque éstos son ipso facto miembros del Estatuto. Y la decisión del Consejo de Seguridad se define si la Corte puede abrirse a un Estado que no es parte del Estatuto en las condiciones que están definidas por el Consejo de Seguridad por cada caso..Y como indica el artículo 36.3 del Estatuto, a veces los Estados pueden hacer reservas de reciprocidad y por determinado tiempo. La Corte acepta estas reservas y muchas veces acepta otros tipos de reservas también.

La Corte tiene una doble función primero cuando los estados aceptan la su jurisdicción, ésta puede resolver las controversias entre los estados. Y también, la Corte puede dar opiniones consultivas sobre cuestiones legales a los Estados, a las organizaciones internacionales. El artículo 36 de El Estatuto de La Corte Internacional de Justicia indica que:

“La competencia de la Corte se extiende a todos los litigios que las partes le sometan y a todos los asuntos especialmente previstos en la Carta de las Naciones Unidas o en los tratados y convenciones vigentes.”

Entonces como está indicado en la primera parte de este artículo, la Corte sólo puede resolver las controversias o dar opiniones consultivas cuando los Estados se remiten a ella. Eso significa que no hay un proceso automático para que la corte se dedique a todas las controversias entre los Estados. La buena voluntad de los Estados es decisiva. Muchas veces se piensa que las opiniones consultivas que la Corte da no tienen el mismo valor que sus decisiones después del proceso de jurisdicción. Pero en realidad las opiniones consultivas que la corte da tienen el mismo valor y legitimidad que las decisiones que se tomaron después del proceso de jurisdicción. Cuando un Estado se remite a la Corte para tener una opinión consultiva para resolver una controversia con otro Estado, al final no tiene que aplicar la opinión consultiva de la Corte. Pero en muchos casos cuando la controversia se da a conocer internacionalmente, es más favorable que los estados acepten y apliquen las opiniones consultivas de la Corte. Y el Asunto Mazilu es uno de mas importantes ejemplos que podemos examinar , para entender cómo funciona el proceso mediante el cual la Corte da opiniones consultivas.

ASUNTO MAZILU

Dimitri Mazilu fue recomendado por Rumania, su país, para ser un miembro de la Subcomisión de Naciones Unidas en Prevención de discriminación de las minorías. Esta subcomisión está por debajo de la Comisión de Derechos Humanos, que es un órgano secundario de ECOSOC (Consejo Economico y Social) . Él fue elegido para trabajar por tres años con el titulo de reportero especialista. Y cuando la Comisión le dio la tarea de investigar la situación de los derechos humanos y juventud en Rumania, Mazilu preparó un reporte que mostró la verdadera situación de la juventud y el Estado de los derechos humanos en Rumania, lo cual muy probablemente no coincidió con los intereses de Rumania porque después de esta tarea el gobierno de Rumania decidió despedir a Mazilu sin dar explicaciones a la Comisión. Y cuando el Gobierno de Rumania decidió dar una explicación sobre el caso Mazilu, esta no fue convincente. Esto plantea una controversia entre Naciones Unidas y el Gobierno de Rumania. Después, ECOSOC llevó esta controversia que tuvo con el gobierno de Rumania a La Corte Internacional de Justicia. Primero ECOSOC preguntó a La Corte si, por el caso de Mazuli, la sección 22 del artículo VI de la Convención sobre Prerrogativas e Inmunidades de las Naciones Unidas era aplicable o no. Esta artículo indica que :
ARTÍCULO VI
Peritos que formen parte de Misiones de las Naciones Unidas
Los peritos (aparte de los funcionarios comprendidos en el artículo 5) en el desempeño de misiones de las Naciones Unidas, se les otorgarán las prerrogativas e inmunidades que sean necesarias para el ejercicio independiente de sus funciones, durante el período de sus misiones inclusive el tiempo necesario para realizar los viajes relacionados con las mismas.

Entonces como Jan Klabbers argumentó en su libro A Introduction to Internacional Law: “Si Mazilu durante este tiempo sigue escribiendo su reporte (aunque su membresía de la Subcomisión haya terminado) él tiene derecho de privilegios e inmunidades garantizado por la sección 22 de la Convención General que incluye inmunidades de arresto o detención y también inmunidades de pleito.” Pero La Corte antes de decidir si este artículo era aplicable o no examinó la argumentación de Rumania fundada en la reserva que había formulado a la sección 30 de Convención General . Esta indica que:

“La Republica Popular Rumana no se considera vinculada por las estipulaciones de la sección 30 de la Convención, en virtud de las cuales la jurisdicción de la Corte Internacional de Justicia es obligatoria en caso de diferencias sobre la interpretación o la aplicación de la Convención; en lo que se refiere a la competencia de la Corte Internacional de Justicia en tales controversias, la posición de la Republica Popular Rumana es que, para someter a la Corte absolutamente cualquier controversia, es necesario obtener, cada vez, el consentimiento de todas las partes en la controversia. Esta reserva se aplica igualmente a las estipulaciones de la misma sección en el sentido de que la opinión consultiva de la Corte Internacional debe ser aceptada como decisiva.”

Entonces Rumania consideró que Las Naciones Unidas no pudieron presentar una controversia sin el consentimiento de Rumania. Y con esta reserva Rumania quiso demostrar que la Corte no tenía el derecho de dar una opinión consultiva porque no era competente. Después de examinar esta argumentación de Rumania La Corte llegó a la conclusión de que la reserva formulada por Rumania con respecto a la sección 30 de la Convención General no afecta a la competencia de la Corte para reconocer de la presente solicitud.”

Entonces para entender por qué La Corte decidió que la argumentación de Rumania no era relevante en esta caso tenemos que examinar el Articulo 96 de la Carta y Articulo 65 del Estatuto.

Articulo 96 de la Carta:
Art.96.
1. La Asamblea General o el Consejo de Seguridad podrán solicitar de la Corte Internacional de Justicia que emita una opinión consultiva sobre cualquier cuestión jurídica.
2. Los otros órganos de las Naciones Unidad y los organismos especializados que en cualquier momento sean autorizados para ello por la Asamblea General, podrán igualmente solicitar de la Corte opiniones consultivas sobre cuestiones jurídicas que surjan dentro de la esfera de sus actividades.
Articulo 65 del Estatuto:
Art. 65.1. La Corte podrá emitir opiniones consultivas respecto de cualquier cuestión jurídica, a solicitud de cualquier organismo autorizado para ello por la Corte de las Tacones Unidas, o de acuerdo con las disposiciones de la misma.
Las cuestiones sobre las cuales se solicite opinión consultiva serán expuestas a la Corte mediante solicitas escrita en que se formule en términos precisos la cuestión respecto de la cual se haga la consulta. Con dicha solicitud se acompañaran todos los documentos que puedan arrojar luz sobre la cuestión.

Como se indica en estos artículos, cualquier órgano tiene autorización para solicitar de la Corte opiniones consultivas sobre cuestiones jurídicas. Entonces como sucedió en este caso, ECOSOC tuvo el derecho de solicitar para tener una opinión consultiva sobre la situación de Mazilu sin el consentimiento de Rumania. Aunque las opiniones de la corte no tienen un efecto vinculante, sus efectos son muy importantes tanto moral como legalmente para los estados.

THE ROLE OF THE UNITED STATES IN LATIN AMERICA AFTER THE COLD WAR THE NEW THREAT: CRIMINAL ORGANIZATIONS

After the Cold War and during the early 90s, U.S. foreign policy went through a serious transformation process. The dissolution of the Soviet Union meant an ideological victory for the U.S. and its version of capitalism, against soviet communism. These ideologies served as examples for the rest of the world to adopt a certain type of life. Both communism and capitalism had their own appealing characteristics to persuade other countries as well as influence the world through their policies.

Throughout the duration of the Cold War, nearly every continent felt the repercussions of the conflict between the two major ideologies. Specifically, Latin America found itself in the center of this battlefield between warring ideals on more than one occasion. Leftist movements rose in nearly every South American country; resulting in military coups and installed regimes that detained, brutally tortured, and killed thousands of people directly due to the ongoing ideological struggle. These awful memories of destructive policy did not vanish with their dissolution, but rather had a huge impact in the political consciousness of the people. Although they were located far away from the real conflict zones and were not part of the most crucial areas for Soviet and U.S. interest, these Latin American countries would periodically come to the attention of United States for fiscal purposes. Every time the U.S. had an economic interest to pursue, the elites in these countries readily ignored the interests of the rest of society in order to help the U.S. get what it wanted. Thus, when we look back into the history of the relationship between South American aristocracy and the U.S. it’s almost impossible to disregard the fact that these relations caused political upheaval, social unrest and inequality in the societies of these countries.
Memories of the Cold War changed the perception of the U.S. in the eyes of common people who suffered greatly to further the interests of the elites in these countries. Therefore, it is very difficult to erase the awful effects of past experiences with the U.S. in these societies. The common perception of the U.S. for most of the people in this region today continues to be strongly bounded with the awful memories of the indirect political abuse employed to satisfy the economic interests of the world’s biggest power.
In analyzing the role of the United States in Latin America after the Cold War years we should always remember that the U.S. will have to carry this burden in its dialogue and relationship with almost every Latin American country, regardless of their own participation in failed U.S. policies.

During the 1990s when the U.S. was trying to conceive a new foreign policy scheme, Latin American countries were also experiencing something very new. Countries such as Brazil, Uruguay and Argentina were having a radical transformation after years of military rule and were suddenly witnessing free elections and democratic regimes. Due to the collapse of the Soviet Union, the U.S. was at that time very much focused on conflicting zones such as the Balkans. During the Clinton years the grand strategy of foreign policy appeared to be based on the notion of soft power; however traces of containment policy were preserved from the Cold War era. Constructing democratic and free trade zones in the Balkans after the dissolution of Yugoslavia was the main mission for United States. Latin America however, once again became important to U.S. interests because of the Panama Crisis in 1989, Haiti intervention in 1994 and also due the narcotraffic issue, which was causing problems for U.S. security. Apart from these major problems as it was mentioned by Robert Russell and Fabian Calle in their work on the role of the United States in Latin America: La “Periferia turbulenta” como factor de la expansion de los intereses de seguridad de Estados Unidos en America Latina” United States was able to develop a very general policy and agenda which had a positive tone for the Latin American region as a whole. ( Russell and Calle) .

Throughout history, U.S. interest in Latin America was strictly economic, and only in very specific occasions was security an interest. Starting with the Monroe Doctrine, the United States showed her intentions for the region very clearly. From the very beginning the U.S. wanted this region as a “backyard” where economic benefits could be realized through the creation of free market zones. Although the Monroe Doctrine sounded in favor of independence for Latin American countries, it attempted to create another type of economic dependency without the disturbance of European colonial powers. So for this reason it wouldn’t be wrong to state that there is an ongoing tradition in U.S. foreign policy towards Latin America. But due to the drastic changes in global economy, trading between countries became much more easier than in the past. This was the major outcome of what U.S. wished to expand in the world. But again like any other thing, the growing international market economy created its own security problems.

Unlike most goods, some goods cannot always be produced and sold freely, such as illegal narcotics. Producing and selling narcotics are still considered to be illegal in most of the world; despite their rampant consumption all over the world. The production of drugs in Latin America and their sale to Western markets such as United States and Europe became one of the major illegal activities in late 1970s. Max G. Manwaring in his article: Street Gangs: The Newly Urban Insurgency explains how regular street gangs evolve to transnational criminal organizations by selling drugs and kidnapping people and all other sorts of illegal activities in Latin America. For Manwaring the regular street gangs feel obliged to evolve due their geographical parameters in order to expand their commercial and political objectives. And “ As they evolve, they develop into more seasoned organizations with broader drug related markets, as well as very sophisticated transnational criminal organizations with ambitious political and economic agendas. In this connection, they inevitably begin to control ungoverned territory within a nation-state and/or begin to acquire political power in poorly-governed space.” (Manwaring 2005) Therefore when we apply this definition to Latin American street gangs as Manwaring traces the history we would see that most of these street gangs were actually part of the young gangs from California, which moved to Central American republics in the early 1990s. Due to their criminal activities in the U.S. they were directly sent from prisons back to the countries of their parents origin. ( Manwaring 2005) So the evolution of these street gangs into “third generation “ type gangs took place in the countries which today can be easily entitled as weak, corrupted and therefore “failed” due to their inability to stop these criminal acts to get involved with state institutions. Manwaring again explains how today the states can be considered as failed with these words:” The level of corruption of the political, economic, social and security organs of a nation-state is closely related to the degree of weakness of the governmental apparatus, and is a major agent for destabilization and state failure. “One of the major and the first example for a “failed state “ in Latin America was Bolivia. A drug baron named Roberto Suarez Gomez starting from late 1970s till early 1980s ruled Bolivia by controlling every institution of Bolivian government through bribery and threats. And later on a major corruption crisis which leaded a military coup which popularly known as “ Coca Coup” weakened the whole institutions of the state and impede the progress of national economy for a very long time in Bolivia. Bolivia is unfortunately is not the only state who suffers from “third generation” gangs. Today countries such as Mexico and Colombia continue to have weak governments that cannot deal with the criminal activities of these gangs without the financial help of United States. Therefore once again we see United States as a major actor who plays a very important role in this region.

The activities of major drug cartels and transnational criminal organizations in this region especially in Mexico and Colombia caused the second most important threat; after Islamic fundamentalism for United States. After 9/11, the U.S. security departments were mostly dealing with Islamic fundamentalist terrorist organizations in the Middle East; however they also decided to help both Mexican and Colombian governments in their fights against drug cartels and criminal organizations. For Mexico the program of Joint Strategy to Fight Organized Crime (Plan Mexico) was created and later on ratified by both Mexican and United States parliaments. Due to the tendencies of Mexican society, both of the governments decided that the U.S. army would not be part of this plan. So only economic support was decided to be given by the U.S. government to the Mexican state. The reason why the U.S. was so eager to help the Mexican government is clear. First, the U.S. and Mexico share a border; therefore protection of this border is important for the security of United States. Not only illegal immigration flow through this border but also drug trafficking is a major threat for United States. México unfortunately cannot deal with this problem on alone. Robert Russell and Fabian Calle explain the significance of this new joint plan against the drug traffickers in their work: “ The adaptation of this plan by Mexico and United States, is a recognition of the incapacity of a country to face her own turbulences alone for example the insufficiency of the recent offensive operation leaded by Mexican military against drug traffickers in the north of the country. “(Calle and Russell)

The significant existence of United States not only can be seen in Mexico but also in the security affairs of Colombia too. Colombia unlike Mexico not only fights against drug traffickers but also revolutionary guerrilla forces such as FARC (Las Fuerzas Arrmadas Revolucionarias de Colombia) and ELN (Ejercito de Liberacion Nacional). But U.S. involvement in Columbian security affairs became visible due to the drug trafficking issue, which both countries suffer. In order to control this problem the U.S. soon decided that it was necessary to deal with the problem at its origin; which, in the eyes of the U.S. was Columbia. In a document, which explains the situation in Colombia in detail, Commando Sur clearly shows the concern of the U.S. about the recent explosion in the activities of drug dealers in this region: “Drug traffickers are constantly developing new means of preventing interference with their illegal narcotics activities. As we modify our tactics, drug producers and traffickers find innovative methods to develop the drugs and alternate trafficking routes. The drug traffickers of yesterday have become much more lethal today, and this trend is expected to continue. Narcoterrorists and a number of extremely violent gangs do not operate within traditional nation-states boundaries. They live among and terrorize the populace, and take advantage of ungoverned and under-governed spaces across the hemisphere. “

The Plan Colombia, which was ratified by U.S. government in 2000 was aiming to give Colombia both financial and military assistance. With this plan almost 700 million dollars were transferred to fight against narco-terrorism. This number shows us how seriously the U.S. government takes the situation. Russell and Calle again explains the significant role of the U.S. government in Latin America by reminding us that until the invasion of Iraq in 2003, Latin American countries were the second biggest recipient of U.S. military help in the world. (Calle and Russell) Therefore both plans Plan Mexico and Plan Colombia that were financed and supported by the U.S. clearly shows us that the role of United States in this region changed slightly.

During the Cold War era the main threat for the United States was Soviet Union, and as an ideology: communism. Therefore any leftist movement or government in any region was considered to be a major threat, which can cause a “domino effect” and spillover to other regions. So the only aim of United States during these years was to prevent leftist governments to take power. But after the Cold War, the threat of expansion of the Soviet Union was no longer a possibility; the communism threat was vanished. So new challenges such as terrorist groups, criminal gangs were the new enemies; and the threat was no longer coming from a sole enemy.

Therefore in order to preserve the status quo, United States should be able to act willingly to work together with national governments. This should not only mean that United States should only finance the programs to prevent criminal organizations to continue their activities. Financing and military help many times do not bring successful results. Increasing the financial aids and building bigger military bases in the region would only cause a weakened image of these countries. If United States wants to prevent the ongoing transnational threats coming from narco-terrorists, criminal organizations and guerilla movements first of all it needs to give assistance to improve the institutions of these states such as Colombia and Mexico. Undermining the corruption level in these governments would not only worsen the situation in these countries but also weaken the credibility of United States in its war with these criminal organizations. Alienating the opinion of the public, focusing only on hard power would not be sufficient enough to prevent these criminal activities. The perception of the United States for the people of Latin America can only change if United States would change its traditional foreign policy towards this region. In order to build healthier relations with Latin American countries, the U.S. should be more open to dialogue. The ideological differences should not be an obstacle for the United States. Ignorance and hostile policies would only worsen the way Latin Americans perceive the United States as a result. As Manwaring explains “If the United States concentrates its efforts and resources elsewhere and ignores what is happening in Latin America and the Caribbean, the expansion of gangs, of “lawless areas,” and of general instability, as well as the compromise of effective national sovereignty and security could easily destroy the democracy, free market economies and prosperity that have been achieved in recent years.” (Manwaring 2005)

ROSTOW VE AFRİKA

Üniversite'nin üçüncü senesinde Boğaç Hoca bize State and Society dersinde W.W Rostow'un "The stages of economic growth "Modernizasyon teorisinden bahsetmişti. Sonra bu teorinin kritiğini yapan bir çok makale okumuştuk Said'in oryantalizminden bir bölümde içlerinde vardı.Benim aklımda en iyi sanırım Said'in bu teoriye getirdiği eleştiri kaldı sebebi bir kültürel emperyalizmden sonra tekrar Şarkiyatçılığı okumamdan kaynaklanıyor.Rostow'a göre gelişimini tamamlamış Avrupa ve Amerika Birleşik Devleti , Kanada gibi ülkelere göre hala geleneksel aşamada olup kalkış yani "take off" aşamasına geçememiş ülkelerin modernleşmesi (modernleşme birebir olarak Rostow'a göre ilerleme Batılı demokratik ülkelerin siyasi ve ekonomik seviyesine ulaşma anlamına geliyor) ancak yine Batılı ülkelerin izlediği yoldan mümkündü.Kısacası tek bir güzergah var ve bu güzergahı takip edince kommunizm batağına saplanmadan bir Norveç bir Danimarka olabilirsiniz. Tabi Rostow kalkış sürecini (teorinin en gerçekçi kısmı bence buydu) en az 50-100 sene olarak belirlemişti.Sonuçta bu teoriyi şimdi neden anlattığımı birazdan daha net bir şekilde açıklayacağım.Daha öncede Andrew Miwenda'nın Ted Talkta ki bir konuşmasını buraya koymuştum.Onun da anlattığı gibi Afrika'da bir çok ülkenin neden milyonlarca dolarlık yardım fonlarını verimli kullanamadıklarını ve bu fonların ülkelerin ekonomilerine bir şekilde yardımcı olmaktan neden yıkıcı etkilerinin olduğunu çok genel olarak burada açıklamıştım.Rostow'un teorisinin bütün bu olaylarla olan bağlantısına gelince...

1960'larda bağımsızlıklarını ilan eden Mauritanya, Mali, Nijerya,Senegal, Sierra Leone,Uganda, Kenya, Somali, Rwanda, Burundi, Tanganyika, Zanzibar, Zambia, Malawi, Madagascar gibi Afrika ülkelerinin birden bire kendilerini Amerika'nın "çevreleme"politikası kapsamında yaymaya çalıştığı Rostow'un bu beş basamaktan oluşan modernizasyon güzergahında bulmaları aslında çok da şaşırtıcı değil.Bu ülkelerin bağımsızlık kazanır kazanmaz postsömürgecilik dediğimiz sürece girmeleri ve sömürgeciliğin aslında bir başka türüne maruz kalmalarının en önemli sebeplerinden biri bu ülkelerin elit tabakalarını oluşturan yine bürokrasi ağına egemen olan bireylerinin çoğunun eğitimlerini Batı'da almaları ve ülkelerine geldiklerinde toplumlarına Rostow'un bu ülkelere yabancı olduğu kadar yabancı kalmaları. Her topluma uygun oldukça esnek beş aşamalı modernizasyon süreci gibi gösterilen bu teoriyi oldukça ciddiye alan,bu ülkelerin liderleri tabı sonunda halklarına büyük bir hayalkırıklığı yaşatıyor.En korkuncu da yıllar geçtikçe yukarıda saydığım bu ülkelerden bir çoğu içsavaşlarla çalkalanıp durmaya devam etti ve çok az bir gelişim göstererek o çok inanılan beş aşama'nın sözde ikinci aşamasına dahi geçebilicek seviyeye gelemedi.(Geleneksel aşamadan, kalkış aşamasına geçebilmek kafa karışıklığı yaratmasın elli sene almıyor hele ki dünyadaki bir çok ülkenin teknolojinin belli nimetlerinden faydalandıkları bir sürece çoktan geçtiği düşünülürse.)
Aslında, Batının ve bu ülkelere egemen olan elit tabakaların hayalkırıklığı yaşadığını hiç sanmıyorum. Belki peacecorplarda, yine büyük bir iyi niyetle sivil toplum örgütlerinde bu ülkelerin gelişimi için canla başla çalışan görevliler dışında Batı'da Afrika için endileşenen bir kaç gazeteci ve duyarlı insan dışında gerçekten pek bir kimse olduğunu düşünmüyorum.( Ben hala bu sivil toplum örgütlerinde iyi niyetli idealist insanlar olabiliceği fikrini taşıyan naif bir insanım) Fakat bireylerin aksine, Rostow'un bu teorisini çalışmalarında temel alarak, sürekli olarak yardım fonlarını arttırıp Afrika'daki bu ülkeleri daha dışa bağımlı hale getiren kuruluşların projelerinde altında büyük bir iyi niyet ve naiflik yattığına da inanmıyorum. Milyonlarca doların ne şekilde harcanması gerektiği planlanırken o milyonlarca doların sahiplerinin bazı konularda ne kadar titiz olduklarını biliyoruz.Bu konuda neden peki titizlik mükemmel sonuçlar getirmiyor? Bunu anlamanın en kolay yolu sanırım bu milyonlarca doları veren bankaların devletlerin Afrika'daki ülkelerde muhattaplarının kim olduklarına bakmak. Oldukça yozlaşmış hükümetler. Afrika'da yabancı fonlardan faydalanan onlarca hükümet bu fonların neredeyse yüzde atmışı gibi bir kısmını direk olarak içsavaşın sürekliliği fikri üzerine kurulmuş ticari anlaşmalara imza atan silah tüccarlarıyla çalışmalarını desteklemek için kullanıyor. Askeri harcamalara giden bütçeler sağlık, alt yapı,saniyeleşme gibi projelere ayrılıcak ödenekleri ne yazık ki her gün biraz daha azaltıyor. Batı güya "sorumluluğunu yerine getiriyor" çünkü fonlar Afrika'ya ulaşıyor, fakat ne yazık ki gerçekten ulaşması gereken kişilere değil. Ve tabiki bütün bu rezaletten sadece Afrika'daki kana bulanmış hükümetler ve silah tüccarları değil, görüntüde gayet iyi gözüken yardımsever Batılı hükümetlerde onlar kadar sorumlu. Sonuç olarak bir türlü gelişemeyen iç sanayi Batıya olan bağımlılığı zorunlu kılmaya devam ettiği sürece Afrika sevgili Rostow'un belirlediği o beş inanılmaz aşamada geleneksel olanında ( belki de baştan beri istenilen buydu) kalmaya devam edicek gibi gözüküyor.

Boston Review'deki bu konuyla ilgili ( sadece Afrika'yla ilgili değil) yazılan makelelerin hepsini okuyun derim.
Boston Review — Special Feature: Development in Dangerous Places

özellikle bu makale sanırım durumu oldukça net açıklıyor.

Boston Review — Stephen D. Krasner: If third parties play a more decisive role, there is some hope

DUVARLAR

Buenos Aires capital'in dışındaki semtlerden birinde fakir villalarla(gece kondu mahallesi) oldukça yüksek gelirli ailelerin iki üç katlı villarda yaşadığı country clubları ayırmak için tam zamanını hatırlamıyorum ama bu sene bir set gibi bir şey çekilmişti.,Argentina calls halt to a wall separating rich from poor | World news
| The Observer


Ayrıca yine daha önce Güney California'nın Meksikayla olan sınırında narcotrafico'yu engellemek için bir duvarın inşasından bahseden bir makele okumuştum sanırım latin american news review'da sonra aradan baya bir zaman geçti ve wemakemoneynotart'ta LSE'nin Resist projesindeki konuk konuşmacılarının audio filelarını buldum.Neyse sonuç olarak bu aralar dinlediğim en ilginç konuşmalardan biri biraz sıkıcı bir ses tonu olabilir ama sonuna kadar dinlemenizi öneririm. Brown'da ulus devlet projesinin bir yerlerde hata verdiğini ve bunun en önemli göstergelerinden birinin ortaya çıkan yeni duvarlar olduğunu düşünüyor ve sebepleri açıklıyor. Ben bu dönem aldığım Latin Amerika güvenlik seminerinde yeni oluşumların mesela uyuşturucu kartellerinin , bu kartellerin egemen olduğu fakir gettoların ve bütün bunların yanında artan gelir farkının yarattığı sınıfsal uçurumların artık çok farklı kitlesel çözümler yarattığını farkettim. Bahsettiğim farklılıklar başka bölgelerde mesela Ortadoğudu'da Afrika'da Avrupa'da dinden ideolojiden ırktan kaynaklanan ve genelde bir türlü çözümlenemeyen sorunlardan da tabi kaynaklanıyor fakat bunun ötesinde de Arjantin örneğinde olduğu gibi görülücek bir şey daha var devlet yeterli olmadığı için , belli gruplar belli cemaatler kendilerini bu sefer dinlerinden ırklarından dolayı değil sadece karşıdakinin ondan daha yoksul olmasından ötürü ona tehlikeli sıfatını yüklediği için kendini koruma amaçlı setler çekmeye çalışıyor. Devlet tabiki de ilk defa yetersiz kalmıyor,hele ki Latin Amerika'da "failed states" dediğimiz kavram 1970'lerın başında Roberto Suares Gomez'in ilk uyuşturucu baronu olarak ortaya çıkıp 1982 yılında ülkede coca coup olarak anılan haziran askeri darbesini yaptırıcak kadar büyük bir güce erişip ülkeyi resmen failed state konumuna sürüklemesiyle başlıyor. Yani oldukça alışıldık bir durum devletin gettolara,narcotraficoya , gelir uçurumlarına çözüm bulamaması , ama Arjantin Bolivya değil ve belki de bir çok devlet organı mükemmel olarak çalışmasa da asla failed state'lik bir noktaya gelmedi. Bir şeyler hala yürüyor ama insanlar güvensizliklerinden ötürü belediye başkanlarına yaptıkları baskıyla duvar inşa ettirmeye kadar götürüyorlar işi ve bence bu çok korkutucu. Tabi hala toplumların baskısıyla değil de hükümetlerin toplumlara empoze ettikleri siyasi güvensizlik ve korku politikalarıyla inşa edilen duvarlarda mevcut . İsrail'deki , Pakistan Bangladesh arasındaki , bunun gibi bi sürü örnek var ben hepsini tam olarak hatırlamıyorum. Sonuç olarak LSE'nin resist adlı projesi çok ilginç konuşmaların hepsini dinlemedim ama değişen güç yapılarını inceleyen bir çok konuşma mevcut.Bir bakın derim.

Resist - Interviews

ZIZEK

Uzun zaman oldu Zizek'in yazdıklarına bakmıyordum.Twitter'ına bakmak gibi korkunç bir günah işledim, ve bütün cumartesi öğleden sonramı Zizek'in yeni makalelerine okuyup sonrasında sindirmeye çalışarak geçirdim.Sanırım çok iyi yaptım,özellikle ,lacan.com da yazdığı bir makaleyi okuduktan sonra yazmam gereken 12 sayfalık paper,hondurastaki lanet olası darbe,Arjantin seçimlerinde Nestor Kirchner'in ve PJ'nin aldığı darbe falan her şey bi anda önemini yitirdi.Bazen gerçekten daha çok teori dersi almadığım için pişman oluyorum , pişman oluşlarım da nedense hep ya Zizek ya da Alain Badiou'nun okuduğum makaleleri yüzünden oluyor. Pişman olmaya büyük bir zevkle fakat aralıklarla Zizek ve Badiou okumaya devam ettikçe devam ediceğim...



My Own Private Austria
Slavoj Zizek


How are we to locate Josef Fritzl, the Austrian monster who had her daughter imprisoned for a quarter of century and, after thousands of rapes, had many children with her?

Hegel was fully aware of how the weight of an event provided by its symbolic inscription “sublates” its immediate reality – in his Philosophy of History, he provided a wonderful characterization of Thucydides’s history of the Peloponnesian war: “In the Peloponnesian War, the struggle was essentially between Athens and Sparta. Thucydides has left us the history of the greater part of it, and his immortal work is the absolute gain which humanity has derived from that contest.” One should read this judgment in all its naivety: in a way, from the standpoint of the world history, the Peloponnesian war took place so that Thucydides could write a book on it. The term “absolute” should be given here all its weight: from the relative point of our finite human interests, the numerous real tragedies of the Peloponnesian war (suffering, devastation) are, of course, infinitely more important than a book, but from the standpoint of the Absolute, it is the book that matters.

devamı
THE SYMPTOM 10 » My Own Private AustriaSlavoj Zizek

ve bir pdf :
Žižek

IMF

IMF bir çok ülkenin kabusu , IMF'in kabus olduğu bir ülkeden diğerine gelip ekonomi ve siyaset okuyorum. IMF'in neden kabus olduğunu hem Türkiye'de hem de Arjantin'de size süper açıklayabilicek binlerce insan var , bakkala gidin orada köşede iddaa kuponu dolduran adam bile , kanımızı emdiler adiler şerefsizler diye cümleye başlayıp size benim aldığım ekonomi derslerinden çok daha renkli örneklerle dolu heyecanlı bir ders verebilir.O adam sonra mesela arjantinli taksici IMF'den nefret eder durur siz de ne boktan şeymiş bu IMF diyip kestirip atarsınız. Zaten IMF'in kötü olması için her türlü sebep mevcuttur, gelişmekte olan bir ülkenin siyasetinden kültüründen beslendiyseniz. IMF Bretton Woods'dan doğan yine şeytani bir Amerika ürünüdür,evet Avrupa'nın belli başlı ülkeleri IMF'ın para havuzuna varlıklarının bir kısmını vermeyi kabul etmiştir , çünkü onlarda kötü emperyalist korkunç avrupa ülkeleridir. Diğer küçük zavallı ülkelerde işte küçük ve zavallı oldukları için bu korkunç canavarların ellerinde oyuncak olmaktadırlar. Çünkü her zaman bir tane iyi ve bir tane kötü vardır, en azından bizim sevgili milliyetçi , yine milliyetçi solcu büyüklerimizin gözünde, o yüzden daha 10 yaşında bir öğrenci yerli malı haftasında, nefret etmesi gereken yabancı kaynakların adlarını yavaş yavaş tanımaya başlar. IMF ,Amerika,Avrupa'nın devleri,Türkiye'mi biz iyiyiz, biz bir zamanlar güçlüydük,kanımızı nasıl kapitulasyonlarla emdilerse başka bir şekilde şimdi IMF'le emiyorlar. Bu bir çocuğa anlatılır çocuk inanır, hatta üniversitede dört sene siyaset okuyan bir öğrenci bile mezun olup diplomasını aldıktan sonra buna inanmaya devam edebilir, çünkü eğer hocaları böyle söylemişse, eğer tatlı hürriyet gazetesinde bunları okumuşsa, tv'yi açtığında reha amcası ,başlıklarda IMF'i yine Türkiye'nin karşısındaki en büyük düşmanmışcasına , "IMF yine yaptı yapıcağını vs"yle başlayan cümleler kurarak haberlerini sunmuşsa , o yerli malı haftasında kafasına belli başlı fikirler sokulan çocuk büyür liseye gider üniversiteye gider işe başlar , bakkalın önünde iddaa oynayan ve size şeytan amerika şeytan IMF temalı ateşli konuşmayı yapan adama dönüşebilir.

Peki,IMF canım benim nasıl bu kadar kötüdür nasıl yani gerçekten kötümüdür? Veyahut şöyle soruyorum,IMF'in çok şeytani bir kuruluş olduğunu düşünmemiz gerektiğini bize anlatmaya çalışanların argümanlarından en vurucu olanı nedir?"Kanımızı emdiler" Kanımızı aldığımız borçlara koydukları yüksek faizlerle emdiler. Bir ülke neden IMF'den bu kadar nefret ederken kredi almaya devam eder? Çünkü bu ülkenin normal vatandaşı IMF'den nefret etmeye devam ederken doğal olarak,bu lanet olası kuruluş öyle bir bağımlılık haline gelmiştir ki ülke ekonomisi için , zavallı güzel ülkemiz o yüzden duramaz kredi almaya devam eder diye düşünür durur. Her şeyi kendi zavallı güzel ülkemiz üzerinden düşünmeyi belki bırakırsak , IMF'in mi şeytan yoksa , ülkemizin büyük bir şirket mişcesine şanslı bir kaç hisse sahibi tarafından yönetilip bu hisse sahiplerininin mi korkunç olup olmadığına karar verebiliriz. Ülkemiz sanki büyük bir şirket o bir kaç şanslı hissesahibinin çıkarları aldıkları büyük riskler , bu büyük risklerin manasızlığı, kısa vaadede yine sadece onların işine gelen tatlı etkileri, fakat uzun vaadedeki o hissesahipleri dışında ülkenin geri kalan her vatandaşının ödemek zorunda olduğu bedel?

IMF kötüdür, çünkü güzel ve zavallı ülkemiz kuruluşundan beri yarattığı mitlere, bir yenisini eklemekte bir sakınca görmemiştir. Şimdi lütfen ilkelerine bağlı, ülke sanayisini geliştirmek için and içmiş çok sevgili büyük işadamları, devlet adamları hatta hiç bir aksiyonda bulunmayan ama yine de sahnelerde olan adamlar mı kötüdür IMF'mi ? Peki bu şeker adamcıklar ülke ekonomisi alaşağı olurken,çok büyük bir zarar görürler mi ? Tabiki de hayır, çünkü devlet baba bazı çocuklarını diğer çocuklarından ayırır.O bazı çocuklar bir şekilde piyasada kalmayı başarır , yeni manasız riskler almaya hatta teşvik edilirler çünkü nedense sahnelerde kısa süren mutluluklar uzun süren mutluluklardan çok daha değerlidir."Diğer" çocuklarda aylık gelirlerine oranla sayko düzeyde vergiler verip küçük hayatlarına devam edip , IMF'in herşeyin sorumlusu olarak görmeye devam ederler.
Bu da böyle bir hikayedir, bu hikayenin çok daha profesyonelce yazılmışını , devlet babanızdan ıyylayıp soğumamak, nefret etmemek istiyorsanız o da olur başka bir devlet babadan nefret edin ama olayın aslını şöyle bir görün Simon Johnson'nın makalesini okuyun derim
The Quiet Coup - The Atlantic (May 2009)

LA NUEVA TENDENCIA: ACUMULACION DE LAS RESERVAS INTERNACIONALES + LAS FALLAS DEL MERCADO

En el sistema monetario el rol de las reservas internacionales son indispensables. S.S Chan en su artículo The Basic Framework for Internacional Reserves and Its Application to Macao sostiene que las reservas internacionales existen en cada economía independiente que no cierra sus puertas completamente a las transacciones internacionales, aunque la cantidad de transacciones internacionales siempre es controlada por las autoridades en diferentes regiones de económicas. (S.S. CHAN 2007) Entonces, como S.S Chan expone, cada gobierno de cada país tiene su propia manera de determinar la cantidad de sus reservas internacionales y también su función en su agenda económica. Pero debido a las nuevas condiciones del sistema internacional monetario, cada país también tiene que concentrarse en la esfera de liquidez global y plantear la decisión de acumulación en el marco del funcionamiento del régimen monetario internacional. Entonces, las nuevas características de la economía internacional causan la nueva tendencia de acumular reservas internacionales. Para entender porqué hoy los países -especialmente los de economías en desarrollo- acumulan grandes cantidades de reservas internacionales es necesario examinar los nuevos factores que aparecieron después del abandono de Bretton Woods en el sistema financiero. Durante los años de Bretton Woods, las tasas fijas estaban protegidas por los fuertes controles del flujo de capital entre países. Los mercados financieros domésticos también estaban estríctamente controlados. (John Eatwell, Lance Taylor 2006) Pero después del abandono de Bretton Woods, una nueva etapa comenzó en el año 1973. Después de Bretton Woods, los países empezaron a dejar de fijar sus monedas en dólares y también empezaron a permitir que sus monedas sean convertidas a otras monedas extranjeras. Harish Damodoran en su artículo Paradox of floating exchange rates and rising reserves -- I -- Insatiable appetite for reserves explica porqué en teoría los países ya no estaban obligados a acumular enormes cantidades reservas internacionales después de Bretton Woods con el siguiente argumento: “por que después de Bretton Woods los países no estaban obligados a mantener ningún tipo de nivel de cambio. Por eso la necesidad de los bancos centrales de guardar las reservas internacionales desaparecen. Por que todos los desequilibrios en balanza de pagos han sido corregidos automáticamente durante los movimientos en los tipos de cambios” (Damodoran 2000). Sin embargo, las nuevas condiciones que emergen después de la liberalización del mercado internacional causó que casi todas las economías en desarrollo continúen acumulando más reservas internacionales.



Las reservas internacionales mundiales crecieron a 2 trillones de dólares en 2001 y después continuaron creciendo a 5 trillones de dólares en 2007. Este extraordinario crecimiento fue analizado por muchos economistas. Entre los varios argumentos de estos economistas algunos resultan fundamentales de explicar porqué hay algunos países que continúan acumulando reservas internacionales. Primero, es muy importante mencionar que las estadísticas muestran que hay una tendencia entre los países en desarrollo de acumular reservas. Después de las mayores crisis de los noventas, los países emergentes, especialmente los países de Asia, no quisieron afrontar los mismos tipos de riesgos otra vez. Por eso empezaron a aumentar sus reservas internacionales para usar como un buffer que pueda prevenir los efectos graves de las crisis y el alto nivel de volatilidad. Los países en desarrollo, a diferencia de los países desarrollados, son más lentos para construir mecanismos que puedan generar otros tipos de medidas para defender sus economías domésticas. Por eso, para los países en desarrollo el valor de tener grandes cantidades de reservas internacionales es más signicativo que para los países desarrollados. Porque muchas veces después de un “sudden shock”, las reservas internacionales sirven como una medida de precaución para prevenir los costos desfavorables, como la escasez de liquidez internacional. Los reservas internacionales son necesarias para los países en desarrollo porque hay siempre una limitación para pedir préstamos en divisas extranjeras. (S.S CHAN 2007) Y como los economistas argumentan en La política económica de la acumulación de reservas : “Debido a las experiencias anteriores los países vieron que las instituciones multilaterales, particularmente el FMI, no logró asumir el rol de administrar un tipo de pool que pudiera explotar todas las posibilidades de diversificación del riesgo que surgen debido a las nuevas condiciones del mercado internacional.” (Martin Redrado/Jorge Carrera/Diego Bastourre/Javier Ibarlucia 2006) Por esta razón, los estados que tienen economías en desarrollo muchas veces, a causa que no hay otras posibilidades más fáciles y efectivas, siguen acumulando las reservas internacionales. Sin embargo, los motivos de precaución no son la única razón para explicar el notable crecimiento en la acumulación de reservas.

Otra razón mencionada otra vez en el trabajo de varios economistas argentinos (La política económica de la acumulación de reservas) es que la imitación de las políticas de los vecinos también puede ser un motivo para que los países acumulen reservas internacionales, “La teoría de la “batalla por las reservas” de Turner y Moreno sugeriría que un país no debería poseer menos reservas (en términos relativos) que sus vecinos, pues su calificación crediticia y la recepción de capitales se vería afectada negativamente.” Y también los países en desarrollo muchas veces ven la acumulación de reservas internacionales como un método para ponerse al nivel de los países desarrollados.

Como conclusión, la acumulación de reservas internacionales puede continuar creciendo en países que tienen economías desarrollas como China, Corea, India y Rusia porque los desequilibrios en la economía internacional no van a desaparecer. Entonces lo necesario para evitar la opción de la acumulación de reservas es que los países tienen reformar la estructura de FMI que pueda ayudar a estos países a diversificar los riesgos de la economía.



LAS FALLAS DEL MERCADO


Las fallas del mercado pueden ocurrir debido a varias razones. Cuando una de estas razones causa problemas en el mercado, a veces el estado interviene para solucionarlos. Pero no sabemos si el estado siempre puede actuar como regulador perfecto y solucionar los problemas. Como dice Milton Friedman: “Al igual que hay defectos de mercado, también hay defectos de Estado.” Los economistas se dividen en dos campos. Algunos argumentan que es mejor que los estados intervengan en mercado cuando los problemas ocurren debido a las fallas del mercado, y otros sostienen que es mejor que los mercados solucionen sus problemas naturalmente sin la prevención de los estados. Las fallas del mercado pueden ocurrir cuando hay una competencia imperfecta, por ejemplo, cuando hay un monopolio que produce sólo un tipo de bienes, digamos, autos. A veces, como no hay ningún tipo de competencia a este monopolio de producir autos, el mismo puede tener un oportunidad de vender sus autos sin renovar los modelos cada año por un precio muy alto. Eso implica una falla del mercado, porque los consumidores de autos no pueden disfrutar de los beneficios de las nuevas tecnologías y tampoco compran por precios muy altos. Entonces, para prevenir esta injusta situación, los gobiernos pueden operar como reguladores y ofrecer la mejor solución posible. Y para lograrlo el estado puede introducir políticas que favorezcan la competencia.


Además de la competencia imperfecta, las externalidades negativas pueden causar fallas en el mercado. Las externalidades ocurren en cada mercado porque los intercambios en el mercado inevitablemente generan efectos a terceros. Hay dos tipos de externalidades, positivas y negativas. Las positivas tienen un beneficio en los terceros pero las negativas tienen un costo en los terceros. Por ejemplo, hay una fábrica que produce productos cosméticos, y durante el proceso de producción contamina las aguas con sus residuos industriales. Este es un ejemplo de una externalidad negativa porque tiene un costo para toda la sociedad. Por eso, para prevenir este costo, el estado puede poner tarifas a las fábricas o obligarlas a construir instalaciones de eliminación de sus residuos industriales.

A veces, es difícil decidir si una externalidad es positiva o negativa. La volarizacion en muchos situación es subjetivo. Por ejemplo en Internet casi toda la información es gratuita. Leemos muchos textos, escuchamos música, sin pagar. Pero para los autores o productores de la música que escuchamos no es justo que la gente no pague por sus productos o abuse de los derechos de los productores de esos bienes sin pedir permiso para usar sus productos para su propio beneficio. Porque para seguir produciendo esos bienes, los productores de estos bienes también necesitan una cantidad de dinero para usar la tecnología u otras cosas para producir. Entonces podemos llamar a eso una externalidad negativa. Y para ser justos con los productores, los estados tienen que implementar derechos de propiedad intelectual. También a veces las fallas en el mercado ocurren por otras razones. Una de esas causas se produce por la desinformación. Cuando hay información parcial o no hay información suficiente sobre los productos en el mercado, eso causa una falla en el mercado, porque la desinformación o asimetría de información pueden causar fallas en el mercado. Para prevenir eso los estados tienen que ofrecer información sobre la calidad de los productos para mantener un mercado más transparente para que los consumidores decidan entre los productos .

Como conclusión, hay varios tipos de razones que causan fallas en los mercados. Para prevenir esos tipos de problemas los estados a veces deciden intervenir y mejorar el situación para todo la sociedad.