Savaş vs

Ekonomi'den baydıkça Hannah Arendt'i anlamaya çalışıyorum.Ekonomiden baydıkça uluslararası hukuk metinlerinınde bir kaç kere okunduğunda istediğiniz her türlü manayı verebiliceğiniz ama bir kereliğine göz gezdirdiğinde normal hiç bir insan evladına hiç bir şey ifade etmeyecek maddeleriyle boğuşuyorum. En garibi de bütün bu faaliyetlerimin dışarıdan bakıldığında etrafımdakilere hiç bir şey ifade etmiyor. Sanırım kendimi okuldan alacağım bir kaç iyi nota adamamış olsam bu bloga binlerce şey yazabilirim, ve herkes o zaman okuduklarımın bir şeyler ifade ettiğini Andrew Wiles kafası Fermat'tın teorisiyle kafayı bozmadığmı anlayabilir. Bu aslında tabi çok garip bir durum çünkü ne zaman kendinizi çok fazla ifade etmeye başlasanız, mesela daha çok yazsanız, daha çok ürettiğiniz anlamına gelmeyebilir, buna çok fazla şahit olmuşuzdur örnek vermeye bile gerek duymuyorum. Sadece bence yazıcak bir şeyler olduğu zaman yazmak çok önemli, en azından ben böyle düşünüyorum kurcalayacak,paylaşıcak bir şeyler olduğu vakit ... İte kaka yazamıcağımı bir kere daha söyleyerek bu açılış kısmını bitiriyorum.



1. Lima'da amazon yerli grupları için yapılan protestolar devam ediyor hollywood'dan da destek geldi tamam diyebilirsiniz ama durum o kadar parlak değil. Alan Garcia hükümetinin toplamda 300 binlik Aguarunas ve Huambisas halkı için oluşturduğu tehlike kesinlikle bu halkların daha önceden kolonileşme döneminde karşılaştıkları binlerce saldırıdan çok daha iyi planlanmış türden, yerliler hayatları boyunca kullandıkları mızrakları , okları ve yaylarıyla ( ilkel görünebilir ama kolonileşme döneminde sadece bu bahsettiğim yerli gruplarının yaşadıkları bölgeler ele geçirilemedi) topraklarını koruyamayacaklarını fark edip güzel modern savaş tekniklerimizden protestoyu keşfettiler. hükümeti uluslarası medyanın ilgi odağı haline getirip doğal hayata zarar vermekle suçlayıp zayıflatmaya çalışıyorlar.Garcia hükümetinin 95'deki ekvator peru arasında yaşanan alto cenepa savaşında en ön cephelerde savaşan bu yerli halklara düşündüğü güzel ödül bu sanırım. Savaşta ön cephelerde ölmediniz bari şimdi ölün.

19.yüzyılın başından itibaren ispanyolların ondan çok öncede inkalıların topraklarını tehdit etmelerine alışmış olan bu savaşçı halk tarihleri boyunca 50 bin insanını topraklarını korumak adına kaybetti. Bu sefer garip olan mızraklarını oklarını dikip bekleyebilicekleri belirli bir düşman da yok. Anladığım kadarıyla kabile halkının yüzyıllardır sürdürdüğü eğitim erkeklerin savaşçı olmasını için gereken binlerce egsersizden oluşuyor. Uluslararası şirketlerin buldozerleri karşısında bu zorlu egzersizlerden geçen mızraklarıyla kalkanlarıyla tepelerde bekleyen kabilenin bütün erkeklerini düşünüyorum. Sonra düşünmeme gerek kalmıyor,gazetedeki garip fotoğraf beni ürkütüyor, yerliler yerli olmalarının getirdiği "savaşçı" özelliklerini bir kenara bırakmış sanki herhangi bir fabrikanın önünde grev yapıyormuşcasına mızraklarını kollarına sıkıca sarmış öylece oturuyorlar. Bence savaş çoktan uluslarası şirketlerin çıkarları doğrultusunda sonuçlandı. Ve Amazonlardaki bir çok kabilenin taptığı gök tanrılarının aksine, dağlarına,nehirlerine kısacası topraklarına tapan bu 300 bin kişilik yerli grup kısa zamanda kocaman binaları olan büyük şehirlere göç edecek. Latin Amerika'dan oldukça klişe bir görüntü karesinde sokak kabileleri olarak yerlerini alacaklar. Amazonlardan çıkıp süpermarketlerin köşelerinde çadırlarının önünde mızraksız dilenerek yaşlanmak... Garcia hükümetinin binlerce manasız karışık madedden oluşan ama kısacası bunu amaçlayan yasama mücadelesi umarım tersine sonuçlanır fakat her zamanki gibi çok umutsuzum.

Blood at the Blockade: Peru's Indigenous Uprising | North American Congress on Latin America

2. Madem savaşla başladık savaşla devam edelim,Simon Norfolk'un fotolarını daha önceden görmüş sonra delicious'ıma eklemediğim için ismini kaybedip bir daha bulamamıştım, herşeyin bu kadar karışık olması belirli siteleri takip eden insanlar için çok bir sorun teşkil etmiyor sanırım , önceden baktığım bir kaç yere tekrar bakarken yine karşılaştım Norfolk'la bu sefer. bldgblog'la yaptığı söyleşiyi buldum. Fotolardan ve söyleşiden bir kısım:



Simon Norfolk: All of the work that I’ve been doing over the last five years is about warfare and the way war makes the world we live in. War shapes and designs our society. The landscapes that I look at are created by warfare and conflict. This is particularly true in Europe. I went to the city of Cologne, for instance, and the city of Cologne was built by Charlemagne – but Cologne has the shape that it does today because of the abilities and non-abilities of a Lancaster Bomber. It comes from what a Lancaster can do and what a Lancaster can't do. What it cannot do is fly deep into Germany in the middle of the day and pinpoint-bomb a ball bearing factory. What it can do is fly to places that are quite near to England, that are five miles across, on a bend in the river, under moonlight, and then hit them with large amounts of H.E.. And if you do that, you end up with a city that looks like Cologne – the way the city's shaped.

So I started off in Afghanistan photographing literal battlefields – but I'm trying to stretch that idea of what a battlefield is. Because all the interesting money now – the new money, the exciting stuff – is about entirely new realms of warfare: inside cyberspace, inside parts of the electromagnetic spectrum: eavesdropping, intelligence, satellite warfare, imaging. This is where all the exciting stuff is going to happen in twenty years' time. So I wanted to stretch that idea of what a battleground could be. What is a landscape – a surface, an environment, a space – created by warfare?

söyleşinin devamı ve norfolk'un diğer fotoları için
BLDGBLOG: War/Photography: An Interview with Simon Norfolk



3)Savaşla hala devam edicem , geçen hafta we make money not artta dolanırken loop video art festivalinde gösterilen bir seriyle ilgili yazılan bir yazı başlığı nedeniyle dikkatimi çekti " Emanuel Licha's War Tourist series at LOOP" Savaş turizmini ilk el paiste bir makalede "savaş sonrası beyrut" temalı geziler düzenleyen bir firmayla ilgili bir yazıda duymuştum. Bu yüzden Licha'nın festival için hazırladığı proje çok ilginç geldi. Savaş kalıntılarının veyahut büyük felaket kalıntılarının olduğu yerlere gidip turistik gezi yapmak ama bu gezilerde gittiğiniz yerin güzel yemekleri, müzeleri doğal güzellikleri vs gibi şeyler konu dışı kalıcak, rehberiniz size sadece yaşanan katliamı bütün detaylarıyla yaşanan yerlere götürüp birebir aktarıcak. Licha'nın projesindeki videolarını görebiliyor oluşumuz çok güzel kötü olan Licha'yla yapılan söyleşinin fransızca oluşu - belk iyi bilemedim.

projenin sitesi

War Tourist - Emanuel Licha

ve çeşitli destination seçenekleri arasında saraybosna:

Welcome to Sarajevo

Wemakemoneynotart'ın war touristle ilgili yönlendirdiği bir başka isim ise Venedik Biennalinde Nordic Pavyonnunda çalışmaları sergilenen Helsinki'den Adel Abidin
Abidin'inin sitesi baya renkli buyrun bakın - online bilet rezervasyonu kısmını doldurmanızı ve beklemenizi tavsiye ederim

BAGHDAD much more than a holiday

FEMINIST SECURITY THEORY

Bueno los estudiantes de las relaciones internacionales solo algunas veces pueden disfrutar los textos del feminismo. Y por eso para mi presentacion pense que tuve mucho suerte de leer un texto que no tiene nada que ver con mis estudios. Este texto se llama " Gender, International Relations and the Development of Feminist Security Theory." El escritor Eric Blanchard en este texto explica unas de las más importantes críticas que fueron hechas por las feministas sobre la teoría de las relaciones internacionales. Los textos académicos de la teoría de las relaciones internacionales siempre explican la seguridad, la balanza de poder, los estados poderosos o los estados periféricos, los más importantes elementos de la política internacional. Pero en realidad esos conceptos son muy abstractos y muchas veces los usamos de una manera para describir las brutales condiciones de las relaciones internacionales sin referir a sus efectos cotidianos en la gente. Y por eso, este texto me parece muy importante porque se trata de la perspectiva del feminismo que reconceptualiza cada concepto que la academia de las relaciones internacionales abandonó por completo por muchos años.

El autor explica muy brevemente que las Relaciones internacionales y el Feminismo crecieron académicamente en el siglo XX y por eso se enfocaron en los mismos temas. Pero desde su comienzo la literatura de las relaciones internacionales siempre se dedicó a textos que básicamente no hacían referencia al significativo rol de las mujeres en la política. Después de la guerra fría, cuando se comprendieron los limites del neorrealismo, los nuevos trabajos empezaron a cuestionar el estereotípico rol del estado y por esta razón los argumentos de las feministas comenzaron a ser influyentes.

Blanchard resume los argumentos de las feministas en 8 títulos. En el primer título explica cómo las feministas conciben al realismo. Algunas académicas como Anne Sisson y Spike Peterson argumentan que el realismo está siempre dominado por las elites, que siempre están constituidas por hombres blancos. Por eso las voces de las mujeres siempre fueron consideradas inauténticas. Las feministas en sus trabajos demuestran que por el pensamiento militarizado de occidente siempre se vio a lo femenino como una amenaza desde la antigüedad griega. Rebecca Grant, una académica muy importante a la que Blanchard refiere en su texto, sostiene que las parcialidades genéricas se transfirieron desde el pensamiento político de Occidente a la Academia de Relaciones Internacionales sin interferencias. Y por eso el estudio de las Relaciones Internacionales siempre usó a los hombres como sus únicos actores y ciudadanos. Y también el entendimiento general de los hombres tiene mayores efectos en la decisión de los pensadores de excluir a las mujeres en los asuntos del mundo. Este entendimiento genera una definición masculina. Los hombres, al contrario que las mujeres, son racionales, serios, siempre listos para las emergencias. Por ejemplo, para los realistas, en una guerra los hombres pueden actuar mucho mejor que las mujeres. Esos tipos de argumentos también desarrollan que los asuntos del mundo necesitan ser hiperracionales. Las feministas como Elshtain en este punto sostienen que los realistas académicos de Relaciones Internacionales cuando discuten sobre las guerras, muchas veces prefieren no mencionar los graves efectos en las sociedades. Para los realistas, los estados tienen que construir otra realidad donde no haya ningún tipo de relación entre la moralidad y la política. Y las guerras son los productos de los hiperracionales asuntos de los estados. Y en el mundo que los realistas construyen, no hay niños, nadie se muere en las guerras, sólo hay estados. Y esos discursos de los realistas para las feministas como Elshtain son muy objetivos, científicos y masculinos y no tienen relación con la realidad de las sociedades. También irónicamente las mujeres que quieren tener un lugar importante en los asuntos de política en sus países tienen que cambiar sus voces y tienen que limitar sus contribuciones femeninas para ser serias y también para estar en las fronteras que construyeron los hombres.

Blanchard continúa su texto con nuevos argumentos. Para las feministas, el concepto de seguridad que construyeron los académicos de las Relaciones Internacionales en términos de nuevos acontecimientos del mundo está fuera de lugar y tampoco funciona. Y para mejorar la situación, las feministas sugieren que los análisis en términos de género tienen que ser una categoría para demostrar que hay una posibilidad más comprensible que la noción de seguridad. Ann Tickner, una académica que Blanchard menciona, expone que las suposiciones de los realistas que muestran estados totalmente autónomos y el ambiente internacional son totalmente anárquicos es una construcción que no considera las nuevas condiciones como la existencia de las armas nucleares, los problemas ambientales, que no tienen límites entre las fronteras de los países y por eso obligan a los estados a cooptar y ser interdependientes. Y por eso Tickner sugiere que los límites que los realistas ponen entre los asuntos internos y asuntos exteriores no pueden funcionar más. Porque para Tickner, todos los problemas de violencia a nivel internacional , nacional o familiar en realidad están interrelacionados. El rol del estado también es muy importante para las feministas por que la mayor parte de los argumentos de las feministas se enfocan en problematizar cómo los estados protegen a las mujeres. El estado tiene define a las mujeres. Las mujeres son las madres, son vulnerables, por eso el estado en lugar de proteger a las mujeres les ordena que cumplan sus responsabilidades. Y muchas veces el estado no puede proteger a las mujeres en contra de la violencia y la presión en la sociedad. El pensamiento básico del feminismo rechaza el realismo y para muchas feministas la meta de la academia de las relaciones internacionales tendría que identificar y explicar las estratificaciones y desigualdades en nivel global. Por eso me parece que en este texto Blanchard demuestra que las mujeres tienen que tener un lugar importante a nivel global porque la definición y explicación de las relaciones internacionales de los realistas empezó a tener problemas frente a las circunstancias actuales. Las mujeres pueden influenciar las relaciones entre países positivamente para rechazar las características de agresión estereotípicas, heróicas y masculinas.

SENA AKALIN


-- Para leer el texto otra vez tenes que buscarlo en jstor !


Genelde Gender politcs'le ilgili herhangi bir makaleye Uluslararası İlişkiler Teori dersinde rastlamak çok olası bir durum değildir. Okunan makalelerin seçimi aşağı yukarı her okulda aynı şekilde yapılır.Bu yüzden de çoğu zaman devletler,organizmalar ve bürokratik yapılar hakkında bin tane şey öğrenirken, bütün bu sistem içerisinde size öğretilmeyen geri kalan gizli öğeler hakkında hiç bir fikriniz olmadan sistemi okumaya çalışırsınız.Ancak bu gizli öğeleri keşfetmeye başladığınızda size gösterilen sistemin aslında görünenden ve okuduğunuz binlerce makaledeki yazılanlardan ne kadar farklı ve ne kadar karmaşık bir yapıda olduğunu anlarsınız.Bunun için de her IR öğrencisine tavsiyem E.H Carr'ın yanında Gender Politics tüketmeleridir!

Eric M. Blanchard'ın Gender International Relations and the Development of Feminist Security Theory'si jstor da mevcut.

linkler, fotolar ve insanlar

Bu aralar onlarca makaleyi okumak yerine masamda itinayla biriktirmeye başladım.

Buenos Aires'te hava 9-10 derece
Oui Oui deki tatlı kabak çorbası kaçırdığım damo suziki konseri,proa da gittiğim
güzel bir sergi

Fundación Proa - Exhibiciones - Espacios Urbanos

geçen hafta başlayan ve bu pazar biten insan hakları film festivalinde gördüğüm iki film dışında dışarıyla olan bağlantısızlığımdan zevk alıp kendimi youtube da videolara linklere ve ekonomi haricinde ilgimi ne çekiyorsa onları okumaya adadım.

Başlayalım uzun olucak ...

1.Antropolojiyle birazcık ilginenenlerin bile tanıdığı bir isim Anne Chapman. Yıllarca Meksika,Honduras,Şili,Patagonya'daki yerli halkları inceleyen çalışmalarda bulunuyor.Son çalışması Darwin en Tierra del Fuego'ya ait belgeler ve fotoğraflar Arjantin Milli kütüphanesinde hala sergileniyor. Bunları görememek problem değil centro cultural borges chapman nın araştırmalarına dayanarak güzel bir video hazırlamış.Eğer katledilen yerli halklara olan ilginiz yamyam,apachi,mızraklı adamdan öteye gidebiliyorsa eklediğim linklere bakmanınızı şiddetle öneririm .


Anne MacKaye Chapman - Economic and Social Structure of Selk'nam Society

Anne MacKaye Chapman - Cape Horn: Encounters with the Native People Before and After Darwin's Voyage

YouTube - Los Selk´nam, en el CCBorges

2.eskimolar!

YouTube - Eskimo Hunters 1949

3.Ve Dakar
YouTube - African Underground: Democracy in Dakar - Episode 1

4.ve ted pushinksy







Ted Pushinsky Photography

5. Otopsiler
Autopsies of War Dead Reveal Ways to Save Others - NYTimes.com

6.emily'yle bir çarşamba öğledensonrası las cabras parilla klasiğimi adadığımız sevgili korkunç cumhuriyetçi bekar anne düşmanı ann coulter

YouTube - Republican Ann Coulter Says Children Raised By Single Moms Grow Up To Be Criminals/Runaways

7.her gün usanmadan takip ettiğim chris blattman'nin blogu
Chris Blattman's Blog

8.Beyrut'tan son haberler
Al Jazeera English - Middle East - March 14 group claims Lebanon win artı neden bilmiyorum ama bu hafta bir kaç kere dönüp dolaşıp izlediğim beyrut hilton nun yıkılış görüntüleri video nun sonundaki alkışlar düşündürücü
YouTube - Implosion- Old Hilton Hotel Beirut
YouTube - CDI Beirut Hilton hotel implosion
------youtube daki garip takıntılarımdan biri
YouTube - Tacoma Narrows Bridge Collapse "Gallopin' Gertie"

9. Hocamın ısrarıyla izlemeye başladığım 13 bölümlük batalla de argelia
YouTube - Batalla de Argelia 1/13

10. Her Okula gidişimde çirkin ve büyük hospital de clinicas


o kadar korkunçtu ki bir kere jeannete'le -ev sahibimle gittikten sonra bir daha içine girmek istemedim kocaman sarı koridorları sarı yüzlü insanlar ve yaz olmasına rağmen sürekli kışmış gibi hissettiren güneşin düzgün girmediği odaları binlerce kağıt binlerce hasta ve daima yaşlı bir teyzenin oturup simsiyah numaralara bastığı bir asansör yaklaşık 250 insanın 24 saat çalıştığı kocaman bir hastane



9.andrea gursky'nin proa dan kaçırıp odama asmak istediğim fotosu



10.Bu yaz/kış gittiğim Mar del Sur -rüzgar deniz terk edilmiş bir otel ve atlar
YouTube - Balnearios - Historia de Mar del Sur (Fragmento)






11. julie'nin güzel fotoları
Flickr: julie as in juli ana's Photostream

12.ve mi querida emily'min yazıları ve fotoları
+ Photographs | Emily Anne Epstein

13. benim bu ay çektiğim bir kaç foto









14.Mi vida despues adrian'nın kolumdan sürüklediği oyun , beni sürükledi ben de emily ve david'i sürükledim arjantin proceso 'da kaybolan insanlar ,onların başka ailelerce büyütülen çocukları,polisler rahipler,klişelerin ötesinde bir lola arias oyunu

Lola Arias



15.ev/bir rus gecesi -ermak dave adri ivi, ayrıca yazdan kalma bir gün rachel'in portakallı sigara içen ördeği

ENTENDEMIENTO DE PROTECCIONISMO EN ECONOMIA

La crisis económica mundial que comenzó el año pasado provocó un debate público que sigue evolucionando entre los más conocidos economistas, los funcionarios de diferentes países y también los intelectuales que trabajan en diferentes campos de las ciencias sociales. Este debate está enfocado a varios temas decisivos y el proteccionismo sigue teniendo un lugar clave. Pero no tenemos que olvidarnos de que antes de este debate, el proteccionismo también era un punto importante en las agendas económicas de casi todos los países del mundo. Entonces, para entender el rol de proteccionismo como una opción aplicada por los países, tenemos que considerar las dinámicas que aceleran las necesidades para que los gobiernos apliquen medidas proteccionistas.

Unas de más importantes razones por las que los gobiernos aplican estas medidas está relacionada con los intereses de algunos grupos que representan las industrias locales. La razón por la cual se protegen estas industrias se debe a que el libre comercio generó competencia entre casi cada industria del mundo. Y esas industrias tienen ciertas ventajas y desventajas en la producción de bienes.

Supongamos que un país X, abundante en madera, tiene más ventajas que un país Y que no es abundante en madera y tampoco tiene algún otra ventaja de producir ese bien. Entonces el país Y, que no tiene ventaja comparativa en la producción de papel, tiene dos opciones: puede permitir que otras industrias exporten papel en su país y, como los precios del papel que el país X producen son más económicos, eso puede generar un efecto negativo en las industrias de papel en el país Y. Pero muchas veces los gobiernos de cada país no permiten que los duros efectos de la competencia destruyan sus industrias locales, ya que los gobiernos sostienen que proteger una industria local es importante para la seguridad y el bienestar de una nación. Ese argumento era muy típico durante en la primera parte de siglo XX. Los grandes países sostenían que para ser poderosos y económicamente independientes durante una emergencia como una guerra, cada industria debía ser necesaria para las necesidades de sus sociedades y sus fuerzas armadas.

Pero, además, hay otro factor muy influyente para que los gobiernos protejan los intereses de algunas industrias. En cada país algunas industrias tienen grupos de intereses que relativamente pueden representarse a sí mismos mejor que otros, y los gobiernos deben considerar y llevar a cabo sus intereses para tener su apoyo. En consecuencia, los gobiernos, en lugar de considerar el bienestar de sus naciones, a menudo consideran los intereses de grupos que representan a las poderosas industrias locales. Para comprender mejor cómo las industrias pueden influenciar las decisiones de gobierno, el mercado doméstico de Estados Unidos es un ejemplo ilustrativo: “Las industrias norteamericanas de acero y textiles se cuentan entre las más poderosas del país, tanto a nivel político como económico y ambas han exigido durante cuatro años una mayor protección frente a las importaciones. En cada caso, el gobierno estadounidense ha dejado a un lado su retórica de libre comercio e impuesto barreras protectoras en detrimento de casi todos los abastecedores extranjeros.” Pero las razones políticas no son suficientes para entender por qué el proteccionismo sigue teniendo un lugar importante en las agendas de los gobiernos. Hay otras razones por las que los gobiernos aplican medidas proteccionistas, además de la de apoyar a los poderosos grupos de intereses.

Las reglas de comercio no son tan sencillas de comprender, por que cada país tiene sus problemas específicos en sus mercados. Cuando algunas cuestiones en algún nivel de producción en un mercado doméstico no funcionan perfectamente, los gobiernos frecuentemente no dejan que sus industrias quiebren, y a eso se lo denomina “Fallas de los mercados domésticos”. Es ideal tener un mercado totalmente libre y un gobierno sin intervención, pero muchas veces no hay otra opción y los gobiernos buscan obtener por lo menos un lugar “second-best” tienen que tener soluciones para los problemas producidos por externalidades negativas. Y, con frecuencia, para solucionarlos los gobiernos prefieren aplicar medidas proteccionistas. Krugman y Obstfeld en sus libros Economía internacional describen esa situación con este ejemplo:
“Si el mercado laboral falla en proporcionar pleno empleo, una política de subsidios a industrias de altos costos en mano de obra, que no sería conveniente en una economía de pleno empleo, puede ser una buena idea..”

Hay también otros tipos de razones que los gobiernos y los grupos que están a favor del proteccionismo siempre utilizan para justificar la existencia de medidas proteccionistas. Una de esas razones es comúnmente usada por los países más grandes. En comparación con los países mas pequeños, los países grandes tienen una gran influencia en los mercados internacionales. Los países grandes pueden reducir los precios de los bienes que los otros países exportan aplicando aranceles. Porque cuando los países grandes aplican esos aranceles, los precios suben menos que el valor de aranceles.(Parte de los aranceles se ven reflejados en los precios internacionales que son reducidos.) Por eso algunos situaciones este beneficio por los países grandes de usar los aranceles como un tipo de medio de proteccionismo.
Porque esos aranceles tienen un efecto de maximizar el bienestar de la economía de sus países. Y otra razón por la que los países aplican las medidas de proteccionismo se relaciona con las políticas económicas de otros países. Por ejemplo después de la cumbre del MERCOSUR en el año 2008 el Ministerio de Relaciones Exteriores de Brasil manifestó :

“Las medidas proteccionistas no son buenas porque generan otras medidas proteccionistas. Si uno mira la historia y ve la crisis de 1929, sabrá que cuando cada uno protege sus intereses y no piensa en los intereses de sus socios, acaba perjudicándose a sí mismo”

Esta explicación nos demuestra que cuando los países aplican las medidas de proteccionismo, los demás países deben llevar a cabo medidas proteccionistas en concordancia..

Como conclusión, el proteccionismo continúa vigente por que con frecuencia la realidad es que el modo en que funcionan los mercados no tiene relación las teorías ideales, porque lo que se experimenta en los mercados no tiene una única y perfecta solución. Por eso cada país sigue aplicando las políticas proteccionistas, en algunas ocasiones para satisfacer los intereses de las grandes industrias y, en otras, para resolver las deficiencias que resultan de que cada industria no pueda cumplir con sus responsabilidades y también para proteger sus mercados domésticos contra las medidos proteccionistas de otros países.




*** América Latina/Estados Unidos: Evolución de los relaciones económicas
(1984-1985) – 115 – siglo veintiuno editores

***Internacional Economics- Trade and Policy Paul R.Krugman Maurice Obstfeld -220
***(Ministerio de Relaciones Exteriores de Brasil – cumbre del MERCOSUR 25-09-2008- ) ABC digital



sena akalın

DEVLET VE ŞİDDET

Bugün okulun başından beri büyük bir sabırsızlıkla başlamasını beklediğim Güney Amerika bölge güvenlik politikaları seminerinin ilk dersine girdim. Uzun zamandır 20. yüzyılın ikinci yarısından itibaren Güney Amerika ülkelerinin arasında genellikle sınır, rekabet ve doğal kaynakların bir türlü paylaşılamamasından ötürü kaynaklananan gerginlikleri,savaşları anlatan bin tane makale okudum. Bütün bu makalelerin sonunda bölgedeki etkisi en çok hissedilen Brezilya, Arjantin, Şili, Meksika ve daha sonra sırasıyla Peru,Bolivya, Ekvator ve Paraguay gibi ülkelerin şiddeti bölgede birbirleri arasında uygulamak yerine en çok kendi halklarına uyguladıklarını görmüş oldum. Hocam Fabián Calle ( Sophie Calle'yle bir alakası yok ) Arjantin ve Şili'nin arasında daha kurulmalarının hemen ertesinde kalıcı bir sorun haline geliceği belli olan rekabet ve sınır politikalarının yarattığı gerginliğin ve şiddetin bugüne kadar sadece bir Şili vatandaşının hayatına mal olduğunu ama Arjantin ve Şili'nin kendi içlerinde yaşadıkları askeri cuntalar ve siyasi gerginlikler sırasında binlerce Şili'li ve Arjantin'li vatandaşın kendi silahlı kuvvetleri tarafından acımasızca katledildiğini anlattı.

Türkiye'ye uygularsak eğer şimdiye kadar komşularımızla ilgili yaşadığımız gerginlikler bunlara türk dış politikasında çok büyük bir ağırlığı olan Suriye'yle ilgili yaşadığımız su sorunu, kıbrıs barış harekatı, kardak krizi gibi en önemli gerginlikleri de katarsak dışarıya yansıttığımız şiddetle kendi topraklarımız içerisinde uyguladığımız şiddettin yoğunluğu arasındaki farkın ne kadar korkunç ve şaşırtıcı olduğunu görebiliriz. Türkiye'nin dış politikasında en dikkat ettiği unsurlardan biri olan ılımlılık şiddete, saldırganlığa yer vermemenin yaslandığı temel unsur Atatürk'ün "Yurtta sulh cihanda sulh" prensibidir. Fakat ne kadar garip Latin Amerika'da olduğu gibi Türkiye de dışarıdaki ılımlı şiddetten uzak sürdürdüğü politika anlayışını bir türlü içeride uygulayamamıştır.Devletin,ülkesinin kalkınması için çaba sarf eden,suçu sadece, egemen ideolojinin dışında bir kulvarda kendini tanımlamak olan, veyahut ideolojiyi ve siyasi bütün duruş ve fikirleri bir kenara bırakırsak eğer yine suçu sadece yüzyıllardır yaşadığı topraklarda birdenbire dili ve dini farklı diye yabancı oluveren vatandaşlarına karşı işlediği suçlar ne yazık ki uygulanan bu şiddettin başlıca kanıtıdır.

Latin Amerika'da ise 20 yüzyılın ikinci yarısından beri örneğin bölgede siyasi ve ekonomik anlamda en önemli iki güç olan Brezilya ve Arjantin arasında bugüne kadar sadece ufak tefek gerginlikler- en önemli gerginlik (itaipu hidroeelektrik santralinin yarattığı gündem olmuştur) dışında asla ciddi bir sorun yaşanmamasının sebebini iki büyük gücünde kendi topraklarında süregelen siyasi dalgalanmalardan kaynaklandığı düşünülebilir.Hocamın bugün ders sırasında verdiği örnek durumun ne kadar vahim olduğunu kanıtlıyor: "Eğer 80'lerin başında Arjantin'de askeri rejim sırasında görev yapan bir askere,falkland adalarında karşı karşıya geldiği bir ingiliz asker,veya her Şili'li bir asker veyahutta ultra solcu Peronist gerilla arasında seçmek zorunda kalırsa eğer kesinlikle ultra solcu Peronist gerillayı öldürmesi gerektiğinin öğretildiği . Bu örnek aslında modern devletlerin şiddetti dışarıya karşı kullanmaları halinde ödeyecekleri bedelin ağırlığı yüzünden- (bölge de bu bedelin ne olduğunu en iyi açıklayacak örnek sanırım 1932-1935 yılları arasında Bolivya ve Paraguay arasında binlerce insanın ölümüne neden olan Chaco Savaşı)bu şiddeti içeride uygulamayı tercih etmeleri ancak devlet dediğimiz aygıtın doğasında aranabilir. Bu doğanın altında yatan kontrol ve baskı unsurları, devletin varoluşu ve bekası açısından o kadar elzemdir ki ki devletler seçeneksiz kalsalar bile bu unsurları her zaman dışarı yansıtabilmek için bir yol bulurlar.

Peki kıtanın kuzeyine gittiğimiz zaman sadece kıtada değil dünyada da siyasi ve ekonomik anlamda hala en büyük güç olmanın avantajlarından yararlanan Amerika Birleşik Devletlerinin doğasındaki şiddeti ve baskıyı yansıtış şekli nasıl ?

Sanırım bu kadar büyük bir güç olunca ödenebilicek bedellerin ağırlığı elde edilen kazançlara oranla o kadar küçük kalıyorki dışta da içtede şiddet uygulamaktan çekinmeyen bir politika devletin doğası gereği kaçınılmaz oluyor. Kuruluşundan itibaren Amerika'nın gerek kendi topraklarında gerek de dış politikasında uygulamakta çekinmediği baskının ve şiddetin örneklerini bir bir sıralamak bence zaman kaybı bu yüzden gerek olduğunu hakkaten hiç düşünmüyorum. Fakat eğer "Şiddetin şekli" gibi daha karmaşık bir konuya geçicek olursak,buyrun Mother Jones'un torture hits home raporlarında Amerika Birleşik Devletlerinin uyguladığı işkencenin boyutunu ve çeşitliliğini gözler önüne seren makaleler ve kayıtlar...

The Torture Playlist | Mother Jones


The Final Act of Abu Ghraib | Mother Jones


--- Güney Amerika'da güvenlik ve şiddetle ilgili okunabilicek makale sayısı tabiki de oldukça fazla fakat ne yazıkki dil bir bariyer olmaya devam ediyor yine de şimdiye kadar bu konuyla ilgili okuduğum en iyi ingilizce makale jstorlarınızı karıştırın bulmamak imkansız diye düşünüyorum :

K.J Holsti- The state,war and the state of war

FRANK

Mi querido Frank benim burda en sevdiğim arkadaşlarımdan biriydi.Patagonya'ya gitmek için hem de Buenos Aires'te bir mimarlık stüdyosunda staj yapmak için Arjantin'e gelmişti, yaklaşık altı ay gibi bir süre kaldı,burda kaldığı süre boyunca FLoer on the floor bu blogu tuttu. Ve gitmeden iki ay önce bisikletiyle Buenos Aires sokaklarını çekti. Çok uzun olmasa da ben bayıldım.

FLoer on the floor: El ciclista holandés

Bueno en esta parte quiero cambiar el idioma.Mi querido amigo Frank ( muy buen onda) hizo algo muy interesante cuando estuvo aqui en Buenos Aires. Anduvo en su bici en las mas importantes calles y avenidas de Buenos Aires.Hace casi 3 meses que Frank se fue a su pais. Pero gracias a skype continuamos a hablar :) Frank te mando un beso grande. Nos vemos pronto amigo.

NARCOCULTURA

Bu aralar çok yazamıyorum bir aylık Türkiye ziyaretimden sonra okulda küçük bir uzaylı gibi birikmiş okumalara bakarken buldum kendimi. Sanırım sorumluluklar arttıkça insan ilgilendiği şeyleri sınırlamak zorunda kalıyor. Çok sevdiğim bir arkadaşımın ziyareti de eklenince sanırım yazılarım seyrekleşicek. Ama bu inanılmaz hava ve okuduğum süper yazılar sonrası Meksika hakkında bir şeyler yazmak farz oldu. Buraya ilk geldiğim günün sabahı bavullarla hiç tanımadığım birinin kapısını çalarken buldum kendimi , sanırım başıma gelebilicek en güzel şeylerden biri gerçekleşti. Bir Meksikalıyla üç ay aynı evi paylaştım. Tabi babası troçkist annesi psikoanalist kendisi felsefe okumuş bir tiyatrocunun ülkesiyle aslında herşeyle ilgili söyleyebilicek bir kaç sözü vardır. Bu yüzden çok rahatlıkla diyebilirimki Meksika'ya gitmeden Meksika'yla ilgili bütün önyargılarımı yıkabilmeyi Adrian'a borçluyum. Buzdolabımımızda asılı duran üç göğüslü Meksikalı model,küçük bebek fanileri anmak için bir pazar günü gerçekleştirdiği ayin,ev partilerinde beni tanıştırdığı her biri farklı bir şekilde başka bir ülkede yaşamak zorunda kalan veya bazen bunu tercih eden bir sürü Meksikalı üç ayımı Arjantin'den çok geri kalan Latin Amerika ülkeleriyle ilgili binlerce hikayeyle doldurdu diyebilirim.Şimdi aynı evi paylaşmıyor olsakta en sık görüştüğüm arkadaşlarımdan biri olduğu için her defasında beni şaşırtmaya devam ediyor.

Geçen hafta pazar günü İstanbul Dakar Sao Paulo yolculuğumun neredeyse bir güne yayılması sebebiyle Adrian'nın bana hediye ettiği Historia Minima de Mexico'yu sonunda bitirebildim. Sanırım kitabı okumaya sadece Dakar'da Senegal'de ara verdim. Dakar'ı sadece Paris- Dakar ralisinden işittiğim bir de Eminönü Karaköy arasında sahte çanta anahtarlık satan senegalli kaçak göçmenler dışında hiç bir şey bilmiyor oluşum yüzünden Dakar'da geçirdiğim saatler beni bu kadar şaşkınlığa uğrattı neyse konu bu olmadığı için geçiyorum ama bir gün elbet konu bu olucak.

Meksika şu an domuz gribi salgınından kasıp kavruluyor. Arjantin Meksika uçuşlarını durdurdu havalimanlarında herkesin yüzünde bir maske var. Annem Adrian'nı görmemin sakıncalı olduğuna karar verdi , biz de yasakları delmek adına Adrian'nın oyununa finansal destek sağlayan Meksika konsolosluğuna gitmeye karar vermiştik ki geç kaldığımızı fark ettik. O günün gecesinde ben La Nacion'nun kültür ve edebiyat içerikli dergisinin Cortazar'a ayrılmış sayfalarına baktıktan sonra son iki sayfada gördüğüm bir yazıya takıldım. Narcocultura, Meksika başkanı Caldera 'nın belki bugünlerde tek problemi domuz gribi salgını gibi gözüküyor olabilir ama Meksika bir şekilde bu salgını atlatsa bile başka bir salgının günlük hayatı cehenneme çeviren etkileriyle boğuşmakta zorlanmaya devam edicek gibi gözüküyor.Bu salgının sona erebiliceği ihtimali bile artık düşünülmediği için,hatası sadece Amerika'ya çok yakın ama Dünya'ya bu kadar uzak olmak olan bu ülkenin ileriki günleri de pek aydınlık gözükmüyor.

Meksika'da uyuşturucu kaçakçılığında uzmanlaşan illegal örgütlerin-kartellerin sayısı tam olarak bilinmese de bu örgütlerin Meksika ekonomisinin kayıtlı ihracatının yüzde onundan fazlasına yani 500 milyon dolara denk gelen bi sermayaye egemen olması, aslında Felipe Calderon hükümetinin Amerikan hükümetiyle ortaklaşa uyguladığı önlemlerin yeterli olmadığının da bir kanıtı.Bu mafya örgütlerinin işlediği cinayetler adam kaçırma operasyonlarının sayısını gösteren istatiklere yer veren makalelere baktığınızda hükümetinde aslında oldukça yozlaşmış olduğu ihtimalini düşünmeden edemiyorsunuz. Devletin her kurumunun içine sızmış bu güçlü örgütler bir şekilde varlıklarını sürdürmek için ellerinden geleni yapıyorlar.Bütün bunlar olurken tabi , ülkenin yirmi yıllık bir geçmişine şöyle bir bakmak isterseniz,gazetelerin, dergilerin, filmlerin televizyon programlarının kısacası popülerin kültürün evrilmesini sağlayan Meksika medya ağını oluşturan her türlü yazılı basılı ve görsel kaynağın, seçimler ve olağandışı felaketler dışında - domuz gribi gibi tek bir şeye odaklandığını görebilirsiniz - NARKOTRAFİK.

Tabi bu dehşet günlük hayatın her anına sinerken işsizliğin beraberinde getirdirdiği sorunlarla artık hiç bir şekilde legal yollardan başa çıkamayan yoksul kesimin devletin güçsüz kollarına sığınmak yerine kendilerini kartellerin azizi Robin Hood- Malverde kırması mafya babalarının güçlü ve şevkatli kollarında buluyor oluşları ne yazık ki kaçınılmaz.Bu yüzden de Meksika halkı Calderon hükümetinin bütün uğraşlarına rağmen kendi küçük ordularıyla büyük imparatorluklar kuran bu kartellerin yaydığı dehşeti artık kabul etmiş durumda. Korkunun kabul edilişi,yolsuzluğun bir yaşam biçimi haline gelişi,halkı sindirirken, sanki ortada garip ve olağandışı hiç bir şey yokmuş gibi bu korkunun normalize ediliyor oluşuda aslında durumun ne kadar vahim olduğunu gösteriyor.

Sanırım yazının sonunda Los Tigres del Norte- narcocorrido'nun en güzel örneklerini verdikleri için dinlemekte fayda var.

Esenkalın.

The West Can't Save Africa

Ben Afrika'yla ilgili neredeyse hiç bir şey bilmiyorum. Safarileri,aç çocukları,kabilelerin national geographic görüntüleri canlanıyor gözümde biri Afrika dediği zaman. Bir kıtaya sanırım ancak bu kadar yabancı olabilirim.Açlık çeken çocuklar,kirli sular,silah tacirleri,bilumum barış gücünün ve yardım kuruluşunun isimleri... Ama o gün Ted talk'ta rastladığım Ugandalı bir gazetecinin konuşmasını dinledikten sonra ve bir kaç yazı okuduktan sonra farkettim ki medyanın da bizim bilmemizi tercih ettiği şeyler aslında bu gibi stereotipik haber ve görüntülerden ibaret.

Bütün bunların dışında tabi birde Afrika'yı kurtarmak adına bin yıldır süren yardım çalışmaları. Binlerce Sivil toplum örgütünün her yıl kıtaya yaptığı ziyaretler,sağlık,eğitim,alt yapı çalışmaları. Peki bütün bunların sonunda Afrika neden hala iç savaş,katliam ve açlıkla anılmaya devam ediyor. Bu kıtaya yapılan onca yardımın sonunda hala neden tek bir ülkesi bile kendi kendine kalkınabilicek hale gelmedi?

Yanıtlar için bknz:
Page 1 | How to Write about Africa | Granta 92: The View from Africa | Magazine | Granta Magazine




Andrew Mwenda on Taxation and Accountability in International Aid from DRI on Vimeo.

WE NEED SLAVES TO BUILD MONUMENTS!

Daha önceden Dubai'yle ilgili bir şeyler yazmıştım, dün tekrar takip ettiğim bir kaç bloga bakarken,yeni bir şeylerle karşılaşınca tekrar bu konuyla ilgili bir şeyler yazmak farz oldu. Dubai'nin son 10 yıl içerisinde turizm cenneti haline geldiğiyle ilgili medyadan olsun çevremizde gidip gören insanlardan olsun bir çok şey işitiyoruz. Zaten hiç bir şey okumuyor olsak bile çoğumuzun iki saniyeliğine göz gezdirdiği Burj Al Arab'ın devasal fotoğrafları, lüks anlayışımızda çığır açmaya yetmiştir diye düşünüyorum.

Dubai'de en kralından güzel bir tatil yapmayı hayal etmekle yetinip fazla kurcalamama gibi bir seçenek de taabikide mevcut.Fakat fazla tatil hülyalarına dalmadan, piramitlerin yapılışında çalışan binlerce kölenin çektiği zulmü düşünerek Burj Al Arab'ın fotoğraflarına tekrar bakarsanız eğer,(ki hakkaten çok duyarlı olmanıza gerek yok) bu ihtişamın bedelini -piramitlerde ve daha bir çok örnekte olduğu gibi-birilerinin her zaman diğerlerinin keyfi uğruna çok ağır bir şekilde ödediği gerçeğini de direk fark edeceksiniz.

Peki bu bu bedeli en ağır şekilde ödeyen bahsettiğim birileri kim? Burj Al Arab ve benzeri bir çok otelin göz kamaştıran tanıtımlarında elbetteki yer almayan Dubai'nin görkemden pek fazla nasibini alamamış kısımlarında saatte kazandıkları bir dolarla yaşam mücadelesi veren yüz binlerce hayalet işçi.

Ben daha fazla edebiyat yapmak istemiyorum.Zaten şu aralar "Vicdanımızın rahatlaması için mi farkında olmayı tercih ediyoruz?" sorusuna verebiliceğim türlü yanıtların ağırlığı altında ezilip duruyorum. O yüzden en iyisimi siz benim gibi bir aracı olmadan kendi kendinize keşfediverin Burj Al Arab ve hayalet işçilerini...

1)ABC News

2)‘We need slaves to build monuments’ « RASMUS BRØNNUM


Decadent Dreams (DECEMEBER EDIT) from Philip J. Wiseman on Vimeo.

3)Ghaith Abdul-Ahad visits the impoverished camps for the men building the skyscrapers of Dubai and Abu Dhabi | World news | The Guardian

Ayrıca Omair Barkatullah'nın Do Buy! adlı videosunu youtube'tan izlemenizi şiddetle tavsiye ederim.

BUILDING STORIES

Uzun zamandır yazamadım,misafirler,okulun açılması,dağılan dikkat,yazın en sonunda Arjantin'den geçip gitmesi,sonbahar ve bir Türkiye ziyareti.Ama madem bir iki hafta okumalarla boğuşup bir yandan da dinlenicem bloga da vakit ayırmamın vakti geldi diye düşünüyorum. Bütün bu yazmadığım süre boyunca,hayatımda ilk defa her köşede gördüğüm ilginç kitapları,makaleleri,yazıları bırakıp tek bir konuya yoğunlaşmak zorunda kaldım.Kulağa sıkıcı gelebilir ama ilerleyen zamanlarda sizinle de paylaşacağım: Arjantin-Brezilya ilişkileri. Şimdi ise yeniden yeni makeleler,bir sürü link ve kitapla tekrar ilgimi dağıtmanın mutluluğunu yaşıyorum.

Birinci bahsedeceğim şey 5-22 yaş arası dünyanın her yerinde her türlü milliyetçiliğin yeni yetişen nesillere aktarılmasında kullanılan araçların gelişen teknolojiyle nasıl çeşitlendiğiyle ilgili. Bahsedeceğim örnek bu sefer Türkiye'den değil, ayrıca unutmadan yazmak istiyorum milliyetçilik dışında da dinin de çoğu zaman bu tür araçları nasıl kullandığı malum. Bedürazam Sayit Nuri'nin hayatının bir kaç bölüme sığdırılmış çocuklara hitab eden animasyon bununla ilgili şimdilik Türkiye'de izlediğim en çarpıcı örnek.Google video'da tekrar buldum



Eğer sizde bu tür animasyonlara denk gelmişseniz lütfen bana mail atın. Herneyse konu çok dağılmasın ben şimdi burada vereceğim diğer örneğe geçiyorum.

Soğuk Savaş sırasında Amerika ve Sovyetler Birliğinin ideolojik savaşta kıran kırana mücadele ettiği dönemlerde kendi ideolojilerini ve halklarına sundukları yaşam tarzlarını tanımlamak için ihtiyaç duydukları "öteki" sadece siyasi konuşmalara,gazete yazılarına,belgesellere damgasını vurmadı.Her iki kutup içerisinde devletler ötekini uzaklaştırmak için tarih boyunca çok bilindik bir yönteme başvurdular. Ne gariptir ki uzaklaştırma yani halka "ötekini" tamamen yabancılaştırmak için "ötekine" yakınlaşmak hatta onu mercek altına almak şarttı. Bunun için ötekinin yaşadığı dünyaya adım atıldı.

Aşağıdaki belgeselde Soğuk Savaşın başlamasından itibaren,Sovyetler Birliğinde devlete hizmet ederek yaşamını sürdüren sanatçıların,Amerika'ya yani "Bolluklar ülkesine" yaptıkları yolculukları sırasında edindikleri izlenimleri,kendi ülkelerine döndüklerinde,teknolojinin en etkili ve en yeni aracı olan "görselliğe" başvururarak,yetişmekte olan nesillere aktarış serüvenlerini anlatıyor.

Bu belgeseli izlerken benim en çok takıldığım nokta, Rus sanatçıların,Amerika Birleşik Devletler'inde yaşayan zenci,fakir nüfusun maruz kaldığı ayrımcılağa karşı gösterdiği sempati.O dönemde Rus sanatçıların animasyonlarında,belgesellerinde bu insanların yaşam koşullarına hayatlarına verdikleri önem aslında bize Stalin döneminde başlatılan çalışma kamplarına gönderilen milyonlarca rusun ötekinin amaç ve idealleriyle karşılaştırılarak-çok daha kutsal bir amaç için- (devlete hizmek) - nasıl rasyonalize edildiğini gösteriyor.Bolluklar ülkesi Amerika'da yaşanan ve Kommunist Sovyetler Birliği'nin her zaman halkına ahlaki açıdan kötü ve haksız olarak göstermeye çalıştığı sınıfsal farklılıkların yarattığı bu uçurum ne kadar acıdır ki aslında o dönem,Stalin'inin düşlediği ülke içinde de,politbürodaki çalışan üst düzey yetkililer ve çalışma kamplarında çalışan sıradan işçilerin arasında da çok belirgin bir şekilde varolan refah düzeyi farkıyla eş değerde idi.

Bahsettiğim belgesele gelince

Watch more IFILM videos on AOL Video

Ben yıllarca Stalin'in Beş yıllık planları kapsamında Sovyetler Birliği'nin tarıma dayalı ekonomiden,sanayi ekonomisine geçişi için milyonlarca insanın hayatına feda olan bu "kalkınma planlarının" içeriğini ve yine bu planlar kapsamında Stalin'in ülkenin altyapısında yapmayı amaçladığı değişiklikleri merak edip durdum.Dün rastladığım bir linkte en sonunda bu merakımı giderdi. Fakat Stalin'in hayal ettiği bu alt yapı projelerinden sadece bir tanesini biliyor oluşum aslında bütün bu dönemin milyonların ölümü dışında hafızalarımızda ne kadar muğlak kaldığının kanıtı.Benim gibi geriye peki ne kaldı diye düşünebilirsiniz.Tahminimce hala Rusya Devlet arşivlerinde saklanan projeler ve planlar,ve tabi milyonlarca insanın donarak,açlıktan ve sefaletten bu gerçekleşmesi olanaksız,gerçekleşse bile neye yarayacağı meçhul projeler uğruna ölüp gitmeleri...





Stalin'in bu yedi projesinin resimlerinin ve hikayelerinin yer aldığı link

Bigger is Better: 7 Insane Soviet Projects. - Neatorama

AMERICAN DREAM IS REALLY FUCKED UP ?

15 yaşındaydım,hayatımda en nefret ettiğim şey okul ve tabiki de okula gitmek için her gün kırkbeş dakika geçirdiğim Mersin-Tarsus yoluydu.Sürekli mutsuzdum.Etrafımdaki insanları anlamıyordum,ailemi çözemiyordum.Ve sonuç sıfırdı.Kafam feci karışık,en rahat ettiğim yer, tesadüf eseri kendini tarsusta bulan diğer hiç bir hocama benzemeyen Kanadalı edebiyat hocamın masasının önüydü.Diğer hocalarım gibi hiç bir soruma kesin cevaplar vermeyen sürekli aynı kıyafetlerle,kafası karışık,kompozisyonlarımıza konu sınırlaması koymayan bu acayip adamın dersinde okuduğumuz hiç bir makale , hikaye, roman diğer derslerde okuduklarımıza benzemiyordu.Bir sabah sınıfına girdim kafası masada,önünde kahvesi ve bir sürü kitap,sırama oturdum.Uyandı ve ne yapmam gerektiğini sordum.Ne yapmak istersen onu yap kitaplara bak dedi. Hiç bir beklentim olmadan The Rum Diary'i elime aldım,ve Hunter S Thompson'la yani Dr Gonzo'yla tanışmam böyle başladı.Hocam bir sene sonra Pekin'e taşındı.Bir iki maildan sonra koptuk ama beni en sevdiğim yazarlara tanıştıran,ve bir şekilde bugün bile burada olmamda etkisi olan o çok özel insanlar listesinde yerini aldı. Dr Gonzo'yu tabiki de 15 yaşındayken anlamadım,belki iki sene sonra elime aldığımda hala anlamıyordum.Üniversitenin ilk senesine kadar anlamadığım halde çok ilginç olduğunu ve bunu bildiğim için de benim diğer arkadaşlarımdan daha özel olduğum gibi şu yazıyı yazarken bile beni gülümseten her ergen gibi çok kendine özgünlüğüne,önemine tekliğine odaklanmış garip düşüncelerim vardı.Uzun süre böylesine büyük bir yanılgı içerisinde Dr Gonzo'nun yazdıklarının aslında ne demek olduğunu anlamadan vakit kaybettim.Belki de doğal olan buydu.Anlamam için büyümem lazımdı. Büyümem için de Mersin'den çıkmam lazımdı.Mersin'den çıktım ve büyümeye başladım.Ne kadar büyüdüm bilmiyorum ama Dr Gonzo'yu,yazdıklarını anladığımı düşündüğüm veya anlamaya çok yakın bir mesafede durduğum zaman Dr Gonzo intihar etti.

Kurt Vonnegut,Dr Gonzo,Jack Kerouac, William Burroughs, F Scott Fitzgerald,Richard Brautigan ve Salinger gibi yazarların o müthiş kitapları benim jenarasyonumun,lise kütüphane kartlarını doluş taşırmıştır.Ve Dr Gonzo'yu da bu saydığım yazarlar arasında anıyor olmamın tek sebebi diğerleri gibi onun da Türkiye'nin Amerika'ya binlerce km uzağında bulunan ufak bir ilçesinde yüzyıldan fazla Amerikan kültürünü,eğitim sistemini yüzlerce çocuğun bu sayede yüzlerce ailenin,hayatına sokan bir okulun,bize göstermeye,öğretmeye çalıştığı Amerika'dan çok daha farklı bir Amerika anlatıyor olmasıydı Ve ben bu Amerika'yı anlamıyordum,Kanadalı hocam dışında hiç bir hocam Amerika'yla ilgili en ufak kötü bir söz söylemiyordu.Bizim için de bu yüzden Ivy League'deki bir üniversiteye kabul edilen her abi ablamız hayal ettiğimiz her şeyi başarmış sayılıyordu.Amerika'da eğitim,Amerika'da bir iş, bir hayat,sürekli bunun gölgesinde Öss'ye çalışan yine de tea break'lerde kütüphanede Amerika için burs araştırması yapmayı ihmal etmeyen bir sürü arkadaşım ve ben.O güne kadar bazı hocalarla kutladığımız Halloween partileri,izlediğimiz Mainstream Amerikan filmleri,ve bir yandan bu yazarların anlattığı Amerika.Sanırım Mersin gibi ufak bir şehirde tek aktivitesi kitap okumak olan birisi için oldukça kafa karıştırıcı bir durumdu.Ve pes ettim.Arada kalmak bu yazarları okuyanlar için bir seçenek olamazdı.Hiç birini doğru dürüst anlamasam da anladığım bir tek şey vardı,o da Amerika,bu okulda anlatılanlar kadar mükemmel bir yer değildi.Ve bu noktada devreye siyaset girdi.Çünkü bu yazarların yazdıkları sorguladıkları aslında yüzde yüz siyasetle toplumun yapısıyla ilgiliydi. Ve belki bu yüzden bir kez daha Dr Gonzo'nun 1970 Aspen şerif seçimlerine adaylığını koyması ve konuşmalarını bugün (If'de de gösterilen ) "The Life and The Work of Dr.H Thompson" adlı belgeselde izlerken,kendimi Tarsus- Mersin yolunda kafam karışık bir şekilde bir Rum Diary'ye bir de yola bakarken buldum. Liseyi hiç özlemiyorum, ama özlediğim tek bir şey varsa o da sanırım,yukarıda saydığım yazarları keşfettiğim o ilk anlarda hissettiğim heyecanla karışık korku hissi.

Dr Gonzo'ya dönersek,1970 Aspen şerif seçimlerine adaylığını koyması,ve seçimi sağlam bir cumhuriyetçinin karşında kaybetmesinin hemen ertesinde kameralara bakıp hayalkırıklığıyla şöyle diyor: "... American dream is really fucked up."

Dr Gonzo,şu an acaba yaşıyor olsaydı Obama'nın da bir takım entellektüel takımı tarafından siyaha boyanmış bir beyaz olduğunu mu yoksa gerçek bir umudun simgesi mi olduğunu düşünürdü asla bilemeyeceğiz. Ama şundan eminim ki Obama'da, Dr Gonzo olmayabilir ama başta saydığım o yazarlardan bir tanesini bile okuyup onların yolsuzluk , korku siyaseti , ayrımcılık ve açlıktan bahsettiği o gerçek Amerika'nın ne demek olduğunu sorgulamışsa eğer (ki bence Obama'nın Dreams of My Father'ından bir satır bile okumuşssanız eğer bu bahsettiklerim bir ihtimal olmaktan çıkıp sizin için de kesinlik kazanır) Amerika Dr Gonzo'nun düşlediği Amerika'ya bir adım daha yakın demektir...

1970 Aspen şerif seçimleri , ve ve Thompson'nın seçimi kaybettikten sonraki yaptığı kısa konuşmanın yer aldığı video
Hunter S. Thompson - Aspen Sheriff Election 1970

Thru You

Az önce San Francisco'dan bir arkadaşımla konuşuyordum, tam bir aydır birbirimizin itunes'unu simplify media sayesinde sömürüyoruz . Sanırım ondan çok ben bu konuda daha başarılıyım . Bu ay bana ikinci güzelliği bu siteyi yollayarak yaptı. Bir saattir İsrailli müzisyen Kutiman'nın bu dahiyane fikrini konuşuyoruz. Son video - about kısmında Kutima'nın ağzından serüvenini dinleyebilirsiniz
Daha fazla bir şey söylemeden sizi siteye yönlendiriyorum .

THRU YOU | Kutiman mixes YouTube

HOTEL B.A.U.E.N. COOPERATIVA DE TRABAJO

Cumartesi akşamı bir arkadaşımın düzenlediği ev partisinde arkadaşımın Paraguaylı bir arkadaşıyla tanıştım. Sanırım buraya geldiğimden beri, öğrendiklerimin büyük bir kısmını,ev partilerinde,akşam yemeklerinde tanıştığım insanların bana anlattıklarına borçluyum. Çünkü herhangi bir ülkenin siyasi kültürüyle,tarihiyle ilgili bir şeyler öğrenebilmek için bazen sizin seçtiğiniz kitaplar ,okuduğunuz makaleler ne yazık ki yeterli olmuyor,her zaman kaçırdığınız bir nokta bilmediğiniz kenarda köşede kalmış hikayeler aslında asıl asla atlamamanız gereken şeyler oluyor. Bu yüzden kitaplarda okuduklarımdan çok,bana anlatılanlara çok daha fazla önem veriyorum.

İşte geçtiğimiz cumartesi akşamı da burada çok sevdiğim ve sürekli bana okumam,araştırmam için bir sürü şey öneren bir yandan da çektiği belgeselleri,radyo programlarının içeriğini bıkıp usanmadan benimle paylaşan Marcel'in çok yakın arkadaşı,Jaime'yle tanıştım. Jaime,1950'lerin başlarında yoksullukla daha fazla mücadele edemeyip Arjantin'e göç etmeye karar veren Paraguaylı işçi anne ve babanın en büyük oğlu. Konuşmaya başlamamızdan itibaren Paraguay'a doğduğundan beri sadece iki kere gitme şansı olmasına rağmen ,ülkesindeki siyasi düzene, yolsuzluklara duyduğu öfkeyi bu kadar canlı tutabilmesi beni oldukça şaşırttı. Doğduğundan beri ülkesine sadece iki kere gidebilme şansı bulan bir insanın,ülkesine ve orada -kendi ailesi gibi gidebilme ve herşeyi bırakabilme şansı bulalamış - yaşam mücadelesi vermeye devam eden binlerce yoksul aileye hissettiği yakınlığını öfkesi aracıyla dile getirdiğini görmek gerçekten çok üzücü bir durumdu . Konuşmamız sırasında Paraguay'a dair bir tek güzel laf etmemiş oluşu defalarca sorduğum peki hiç mi güzel bir şey yok sorusuna hiç bir şey yok , sadece yoksulluk ve yolsuzluk ve sömürü var diye cevap vermesi beni gerçekten çok ürküttü. Paraguay,Ekvator ve Bolivya gibi Latin Amerika'nın en fakir ülkelerinden biri . 1864-1870 yılları arasında Guerra Grande ( Büyük Savaş) veyahut Guerra contra la Triple Alianza- Üçlü İttifak'a karşı Savaş- Paraguaylı'ların Arjantin-Brezilya ve Uruguay'ın oluşturduğu askeri ittifaka karşı verdiği mücadelede topraklarının,zenginliklerinin ve en önemlisi erkek nüfusunun büyük bir bölümünü kaybetmesiyle sonuçlanıyor.1864'de başlayan 1870'de biten bu vahşet dolu savaş tabiki de Paraguaylıların tarihi bilincinde büyük bir tramvaya yol açıyor.Bu yüzden Jaime'nin anlattıklarına göre bugün herhangi bir Paraguaylı için Arjantin'e,Brezilya'ya veyahut Uruguay'a göç etmek zorunda kalmak oldukça onur kırıcı bir durum.

Jaime'nin Paraguay'la ilgili anlattıkları tabiki bu kadarla bitmedi fakat daha sonra yaptığı işe geçince ilgim büsbütün Hotel B.A.U.E.N'le ilgili anlattığı hikayeye kaydı. Buraya geldiğim ilk ay içerisinde Avenida Corrientes ve Callo'nun birleştiği noktada defalarca derse giderken önünden geçtiğim bu otelin Arjantin'de işçiler tarafından yönetimine el koyulan bir çok fabrika gibi işçi kooperasyonu tarafından işletildiğini hiç bir şekilde sanırım tahmin edemezdim . Daha sonra B.A.U.E.N'inin nasıl işlediğini oldukça üstün körü birşekilde Marcel'le yaptığımız bir konuşma sırasında öğrendim. Fakat Jaime'nin burada düzenlenen sempozyumlarda,konferanslarda görevli olarak çalışması,bünyesinde 20.000 işçiyi barındıran Movimiento Nacional de Empresas Recuperadas 'ın ( işçi kooperatiflerinin sahiplerinin borç batağına sürükleyip daha sonra terk ettikleri şirket ve fabrikaların yönetimin ele geçirmeleriyle başlayan ulusal bir hareket) basından sorumlu bölümünde aktif olarak rol alması Otel B.A.U.E.N'nin geçmişiyle ve işleyişiyle ilgili oldukça detaylı bilgi almamı sağladı.

Askeri cuntanın devam ettiği 1978 yılında Dünya Kupası'na ev sahipliği yapan Buenos Aires'te -bu büyük organizasyonla birlikte şehre gelecek olan turistleri , basın ordusunu ,takımları- ağırlamak için inşa edilen onlarca otelden biri olan Hotel Bauen yıllar boyu Arjantin'inli zenginlere, ünlü siyasetçilere sanatçılara hizmetini sürdürüyor. Doksanların başından itibaren etkilerini gösteren ekonomik bunalımın, 2001 yılında ülkede yaşanan en büyük ekonomik krizle sonlanması otelin geleceğini de tamamen değiştiriyor.Otelin,borç batağına sürüklenip iflas eden sahibi tarafından terk edilmesi sonucu,kapılarının kapatışı yıllar boyu otelde görev yapmış onlarca çalışanının da krizin ortasında işsiz kalmasına sebep oluyor.

2001 yılında 2003 yılının ortasına kadar kapalı kalan otelin işçi kooperatiflerinin yardımıyla 2003 yılınının mart ayında çalışanları tarafından yönetimine el koyulması,bugün kapitalist düzenin parçası olan özel sektöre alternatif oluşturan kooperatif hareketin savaşının da sembolü haline geliyor.

Otel bugün tabiki de Buenos Aires'te bulunan bir çok lüks otelle kıyaslanamayacak kadar kötü durumda,fakat bu otelde kalmayı tercih eden müşterilerin çoğu otelin sunduğu konfor ve lüksten çok sembolik değerine önem veriyor.Bugün bu otelde yeme içme biriminden sorumlu denetmen de,odaların temizliğinden görevli ve mutfakta çalışan bulaşıkçı da aynı ücreti alıyor.Otelin işleyişiyle ilgili herhangi her sorunda bütün çalışanlarının bir araya gelmesi ve yapılacaklara oy birliğiyle karar vermeleri onları bu kurumun gerçek sahibi yapıyor.

Jaime'ye göre bu otel ve bunun gibi işçi kooperatifleri tarafından yönetimine el koyulan bir çok fabrika bugün dünyaya alternatif bir sistemin de varolabiliceğini kanıtlıyor. Jaime'nin ülkesiyle ilgili sorduğum sorulara verdiği oldukça umutsuz ve iç karartıcı yanıtlardan sonra son olarak bu hareketin ne kadar başarılı olduğunu sorduğumda içten ve umutlu bir şekilde bu hareketin ve hareketin temelini oluşturan,yönetimine el koyulan fabrikalarda çalışan işçilerin her gün bir çok problemle karşılaştıklarını, fakat kazandıkları siyasi bilinç sayesinde herşeyin üstesinden gelinebiliceği yanıtını vermesi beni bile bütün bu karanlığın ortasında bir şeylerin değişebiliceğine ve iyiye gidebiliceğine ikna etti.

Otel'in yönetimini ele geçirmek için mücadele eden çalışanlarının protestolarının yer aldığı fotoğraflar





ve otelin şimdiki hali

Ayrıca Agora tv 'de otelin çalışanlarıyla yapılan söyleşilerin yer aldığı kısa bir belgesel :

ágora tv

JOSEF MENGELE

Geçen haftadan beri aralıklarla, bir arkadaşımın kütüphanesinden kaçırdığım Josef Mengele'nin biyografisini okuyorum. Mengele,Nazi Almanya'sında toplama kamplarında yahudiler,homoseksüeller ve çingeneler üzerinde bütün soğukkanlılığıyla gerçekleştirdiği akıl almaz deneyleriyle ve saf aryan ırkı yaratma girişimleriyle ün salmış rezalet bir doktor. Haftasonu "Discovery Magazine"'de Stanford üniversitesinde Bilim Tarihi dersleri veren Robert N. Proctor'ın Birinci Dünya savaşından itibaren tütün üreticilerinin ve sigara firmalarının tüketici kitlelerini genişletmek ve tütünün sağlığa faydalı olduğunu kanıtlamak için bilimi nasıl uydurma propagandalarında araç olarak kullandıklarını anlattığı röportajını okuyordum. Röportaj Mengele'yle alakasız fakat,Proctor'un bilim ve ideolojiler arasındaki ilişkiyi açıklayışı Mengele'nin deneylerinin ne kadar mide bulandırıcı ve insanlık dışı olsa da bilimsel olarak ne kadar ileri bir düzeyde olduğunun kanıtı. Proctor röportajında tarih boyunca oldukça korkutucu temellere dayanan ideolojiler -varoldukları dönemdeki kısıtlı koşullar ve şartlara göre- oldukça ileri düzeyde bilimsel çalışmaların gerçekleşmesine yol açarak her ne kadar kendi dönemlerinde kötü emellere amaç etmiş olsalar da daha sonradan etiksel bir çerçevede kullanılarak teknolojik ve bilimsel araştırmalara çok büyük katkılar sağladıklarını belirtiyor. Mengele'ye gelince yaptığı deneylerin daha sonradan bilim için faydalı olup olmadığını bilemiyorum. Mavi gözlü ve sarışın bir ırk yaratma takıntısının insan genleriyle ilgili çalışmalarının ölümünden sonra bilim adamları tarafından nasıl kullanıldığı hakkında da bir bilgim yok. Fakat şu bir gerçek ki Proctor'un da belirttiği gibi Faşist ve ırkçı bir ideolojinin kanatları altında etiksel hiç bir sınırlama gözetmeksizin yaptığı deneyler yaşadığı döneme göre oldukça ileri düzeydeydi. Mengel'in savaş sonrası soyadını değiştirerek Latin Amerika'ya kaçmayı başarıyor. Ve toplama kampından canlı çıkmayı başaran binlerce insanın tanıklığıyla , en çok nefret edilen ve bulunması için üzerine en çok ikramiye konulan savaş suçlusu olarak tarihe geçiyor.Mengele'in Auschwitz'de başlayan ikizler üzerine takıntısının Latin Amerika'ya geldikten sonra da devam ettiği düşünülüyor. SS subayı arkadaşının sayesinde kaçtığı Arjantin'de ilk olarak inşaatlarda çalışan Mengele buraya kaçmış diğer SS subaylarının (ki bu da çok ilginçtir bugün hala Peron'nun Nazi Almanya'sından kaçan bu suçluları koruma altına aldığı ve belli ayrıcalıklarla Arjantin'de yaşamalarına izin verdiği en çok tartışılan tarihi konulardan biri.)Bugün hala Bariloche kenti (Organization of Former SS Members) savaş suçlusu SS subaylarının aileleriyle birlikte yerleştiği kentlerden biri olarak biliniyor.Peron'nun başkanlığı sırasında kimlik değiştirme gibi problemlerine kolayca çözüm sunulan bu subay ailelerinin çocuklarının,yine savaştan kaçmayı başaran yahudi ailelerinin çocuklarıyla birlikte aynı okullarda eğitim görmeleri oldukça garip detaylardan biri,nitekim ben bir türlü böyle bir sınıfı gözümde canlandıramıyorum.
Mengele ise bazı SS subayları gibi Arjantin yerine,yakalanma korkusu yüzünden ilk olarak Paraguay'da daha sonra Brezilya'da yaşamayı tercih ediyor.Daha Arjantin'de tekrar başladığı bilimsel deneylerine ( bu arada Arjantin'de bulunduğu süre içerisinde geçimini illegal olarak gerçekleştirdiği kürtaj operasyonlarından ortak olduğu ilaç firmasıyla sağlıyor) Brezilya'da uzun sure Sao Paulo'ya çok yakın olan Novo Europa'da yaşayan Mengele'nin 7 Şubat 1979'da denizde boğularak öldüğü biliniyor. Bugün hala Mengele' nin Latin Amerika'da deneylerine devam edip etmediği en çok tartışılan konulardan biri. Zira Auschwitz'de ikizler üzerine yaptığı deneylere Brezilya'da da devam ettiğine dair çok önemli kanıtlar mevcut. Bunlardan birisi de bugün Brezilya'nın CÂNDIDO GODÓ kasabasındaki şaşırtıcı ikiz nüfusuyla ilgili.
Cândido Godói - Wikipedia, the free encyclopedia
Mengele'nin 1963'te Brezilya'ya yerleşmesinden sonra kasabadaki ikiz nüfusunun şaşırtıcı bir şekilde artması akla Mengele'nin bu kasabadaki kadınlar üzerine deneyler yapmış olabileceği ihtimalini getiriyor.

Mengele ölümünden bir kaç sene önce Hitler'in baş mimar olarak atatıdığı Albert Speer'a yaptıklarından ötürü ne kadar pişman olduğunu belirten bir mektup yazsada ,yine ölümüne yakın hiç tanımadığı oğlu ziyarete geldiğinde ona suçsuz olduğunu ifade etmesi akıl sağlığının yerinde olmadığının bir kanıtı olarak gösteriliyor.

Youtube'da Mengele ve deneyleri üzerine binlerce video mevcut fakat altı bölümden oluşan bu belgelesel oldukça ilgi çekici




Ny Times'ta CÂNDIDO GODÓ'yla ilgili çıkan makale
Cândido Godói Journal - Mystery of the ‘Land of Twins’ - Something in the Water? Mengele? - NYTimes.com: "CÂNDIDO GODÓ

Arjantin'ne kaçan Nazi subaylarıyla ilgili
The Straight Dope: What's the true story on South American Nazis?: "Organization of Former SS Members"

PREPRIVATIZATION

Ekonomik kriz hala etkisini gösteriyor.Türkiye'de günlük hayata yansıyışı nasıl bilemiyorum ama,ben burada artan gazete fiyatlarından,otobüs biletlerine yapılan zamlardan,her zaman kahvaltı ettiğim cafe'de iki hafta üstüste yediğim herşeyde iki pezoluk bir artışın hiç de göz ardı edilemeyeceğini düşünüyorum. Peki kriz nasıl atlatılacak."Gelişmekte olan ülkeler" başlığı altında toplanan bütün ülkeler dış ticaret açığı,dışarıda yaşanan her türlü gelişmeden birebir etkilenen oldukça hassas olan çeşitli endüstri kollarını korumak adına yeni paket programlar geliştirmekle meşgulken,buradaki ekonomistlere göre gelişmekte olan ülkelerin krizi atlaması için ilk olarak Amerika'nın krizi atlatması gerekiyor.Peki Amerika krizi nasıl atlatacak? Lehman Brothers gibi oldukça etkili ve büyük bir grubun çöküşüne izin verilmesi bile büyük çapta bir krizin başlamasına neden olurken,Krugman'nın zombi bankalar olarak adlandırdığı citi ve bofa gruplarının uzun vaadede ayakta durabilmesi için düşünülen planlar acaba Amerika'nın krizi atlatabilmesi için yeterli olabilicek mi? Veyahut da krizin atlatılabilmesi için illa bu bankaların çıkarlarının , vergi mükelleflerinin çıkarlarından üstün tutulmasına mı bağlı? Daha şimdiden Citi ve Bofa gibi dünyanın en büyük bankalarının sermayelerinin ne yazık ki uzun vaadede kendilerini çevirmeye yeterli olamayacağı çok açık ortada.Peki bu bankaların sermayelerini arttırmak için Amerikan hükümetin düşündüğü planlar neler ?

Yine milyon dolarlık sorularım için en objektif yanıtları Krugman'nın son makelesinde buldum. Krugman'nın Obama'nın kurduğu yeni hükümetin ortaya attığı plana, getirdiği alternatif "batmakta" olan bu bankaların ve diğer küçük çaplı bankaların hiç bir alengirli yola başvurulmadan kamusallaştırılması. Devlete ve vergi mükelleflerine yük olan,ve artık kendini çeviremeyen bu bankaların "stress test"(bir türlü uzun vaadede dayanabilirlik testine) tabi tutulması ve eğer bu bankalar hiç bir umud vaad etmiyorsa direk kamusallaştırılması.

Nitekim Krugman'na göre her gün devlet yardımıyla çekip çevrilen ve vergi mükelleflerinin,küçük yatırımcılarının devasal bir yük şeklinde sırtlarında taşıdıkları bu bankaların durumuna bir an önce çözüm bulunması gerekiyor.

Benden bu kadar.Eğer krizin atlatılmasının ilk ayağı uzmanların dediği gibi ilk Amerika'da gerçekleşicekse,Amerika'nın en iyi ekonomistlerinden biri olan Krugman'nın son makalesini okumakta yarar var diye düşünüyorum.

Op-Ed Columnist - Banking on the Brink - NYTimes.com